Unga Ísland - 01.02.1933, Síða 7

UNGA ÍSLAND
19
HJÁSETAN,
Hann var ekki nema 9 ára gamall, hann
Siggi litli á Brekku, þegar liann átti a<5 fara að
sitja hjá. Fyrsta daginn sat pabbi hans hjá
með lionum.
Hami var að sýna Sigga litía, hvernig átti
að haga sér í hjásetunni. Hann átti áð reka
ærnar hægt í haga og úr. Hann mátti aldrei
Teka þær saman á daeinn, þá var svo hætt við
að þan- legðust, þær áttu að dreifa sér til og
frá. ðl(,g því höfðu þær bestu beitina og mjólk-
uðu niest.
Svo kom nú annar hjásetudagurinn, þá varð
SÍRgi litli í fyrsta sinni að sitja einn hjá,
langt uppi á fjalli. Hann lét ærnar renna ha'gt
°g hægt á undan sér upp fjáfgöturnar. Hann
'uundi, hvað hann pahbi hans hafði sagt hon-
um. En ólukkinn hann Lubbi vildi nú stund-
um læðast aftan að ánum og bíta þær i fæt-
urna, svo að þær styggðust. En ])að var nú ekki
nema rétt snöggvast, því að Siggi sveiaði Lubba,
svo að hann skammaðist sín og lagði niður róf-
una.
Loksins var Siggi kominn upp í hjásetu-
svæðið. Honum fannst ]>etta helmingi lengra
en í gær. Og svo átti hann nú að vera þarna
einn allan daginn, langt frá öllu fólki. — Siggi
Nú hugsaði hann sér að læra af reynsl-
unni, og láta nú ekki fara svona illa
aftur. En það er sagt, að skammt sé öfg-
anna milli. Enda fór nú svo, að næsta
bökun var tekin of snemma út úr ofn-
fnum, og var allt of linbökuð, þetta voru
hvítu mennirnir, og eru þeir siðan fölir,
nins og hrátt hveitibrauð. En nú var
bökunarmeistarinn búinn að fá svo
nnkla reynslu, að í næsta skipti varð
hvorki of né van. Þá varð degið hvorki
°f harðbakað né linbakað, heldur eins
best gat hugsast; það voru sem sé
mongólarnir, hinir gulu menn, sem þá
homu út úr ofninum. Þeir voru hvorki
hráir né brunnir, heldur hæfilega bak-
aðir.
gekk í hægðum sínum upp á hól einn þar
skammt frá. Þaðan sá hann svo vel til ánna,
þar sem þær dreifðu sér upp með gilinu. Hann
ætlaði ekki að týna af ánum hann Siggi litli.
Hann pabbi hans hafði líka svo oft beðið
liann að týna ekki úr hjásetunni.
Siggi mátti alltaf vera á rölti kringum ærn-
ar, þær voru svo óþekkar, einkanlega hún Mó-
kolla gamla, hún var svo túrótt. Ilún hafði
]>að til að launmast burt úr ánum, þegar fninnst
varði. Sérstaklega. upp gilið og upp í klettana.
Og svo var nú ótætis mýbitið. Ærnar höfðu
stundum engan frið fyrir 1 -ví. Þær ýmist hlupu
í spretti eða fleygðu sér niður. Og stundum
skriðu þær í klettana og moldarhakkana til
að nugga sig.
Siggi var alltaf að gá á klukkuna, honum
fannst svo ógnarlangt síðan hann kom upp í
hjásetusvæðið.
Aldrei hafði honum dottið í hug, að það
væri svona leiðinlegt að sitja iijá. Hann gat
ekki hugsað til þess að eiga að sitja hjá allt
sumarið. Nei, habn mundi ekki geta afborið
]>að. — Hann var hissa hvað hann pabbi hans
gat verið harður við hann, að ætla honum,
svona litlum dreng. að sitja hjá lengst uppi á
fjalli. Hann, sem hafði haldið að hann pabbi
sinn væri svo góður maður, betri en allir aðrir
menn, sem hann þekkti. — Og svo var nú þetta,
konum leið alltaf hest, þegar hann var með hon-
um pabba sínum. — Þá var hann svo kátur. Þá
var hann hetja, sem hauð öllum hættum byrg-
inn. — Þá var gaman að lifa. En þétta fannst
honum óbærilegt líf. — Atigun í Sigga fylltust
af tárum, er runnu í straumum niður kinnarn-
ar. Hann reyndi að þerra þau með handar-
bakinu, en þau komu jafnharðan aftur og féllu
sem regndropar niður á jövðina.
Allt í einu hætti Siggi að gráta og þurkaði
vandlega af sér tárin. Það var eins og honum
hefði dottið eitthvað nýtt i hug. Hann stóð á
fætur og gekk vfir að gilinu. — Þarna var stór
og djúpur hylur. Þarna vai’ svo gott að stinga
sér á kaf og koma aldrei upp aftur. — Þá
mundi honum ekki leiðast. Þá þurfti hann ekki
að sitja lijá. — Honum var litið upp eftir gil-
inu, þarna var þá hún Mókolla gamla að fika
sig upp í klettana, — ekki mátti hann sleppa
henni. Siggi var ekki1 lengi að fara fvrir hana.
Hann ætlaði að sitja fvrir henni í gilinu. Hún
skvldi ekki leika á hann oftar.
En hvað var annars klukkan? Hún var orð-