Baldursbrá - 14.08.1937, Blaðsíða 3

BALDURSBRÁ
3
“Með sólskins dýrð, með sólskins
dýrð,
þú sumri, drottinn, veginn býrð.
Tsip,—tsip,—tsip,—tsip!
Þá syngur fögur fugla hjörð,
og fagnar alt á vorri jörð;
þeir syngja bæði létt og ljúft,
um ljós og sól, svo unaðsdjúpt.
Tsip—tsip—tsip!”
“Kví — pí — kvit — kvat — pí”
skrækti litla leðurblakan og rang-
hvolfdi í sér augunum, eins og hún
hafði séð ugluna gera. Það hlaut
að vera bæði fínt og fallegt, af því
uglan gerði það.
“Þetta er afleitt; blátt áfram ó-
tækt,” sagði náttgalinn.
“Þetta er tónstiginn okkar,” sagði
leðurblökumóðirin og varð reið fyrir
hönd dóttur sinnar.
“Jæja, þá er mér ómögulegt að
kenna dóttur yðar að syngja,” sagði
náttgalinn; “hún ætti að ganga í
söngfélag kattanna, sem halda söng-
samkomu á hverju kvöldi hjá gamla
ryðgaða vinahananum á borgar-
múrnum. Það getur vel skeð, að
hún gæti lært þar.”
“Þakka þér fyrir upplýsingarn-
ar,” svaraði leðurblökumóðirin dá-
lítið þóttafull. Og svo fóru þær
heim, mæðgurnar.
Um kveldið fóru þær út að vind-
hananum á borgarmúrnum; þessi
gamli vindhani var alveg eins út-
lits og reglulegur hani; og héldu þær
mæðgur að það væri svo.
“Hvers vegna andvarpar þú
svona sorglega vindhani?” spurði
litla leðurblakan.
“Mér er ilt í fætinum,” svaraði
haninn. “Hann er ryðgaður.”
“Það er slæmt; það hlýtur að
vera ósköp óþægilegt,” sagði litla
leðurblakan með aumkunarrödd. —
“Ryðgaður fótur hlýtur og vera ó-
þægilegur.”
“Varið ykkur,” sagði vindhaninn;
“kettirnir koma.”
“Leðurblökumæðgurnar skriðu
inn í svo litla holu, sem var á múrn-
um, og gerðu eins lítið úr sér og þær
gátu. Eftir múrveggnum kom kol-
svartur köttur. Rófan stóð beint
upp í loftið, alveg eins og brugðið
sverð. Það stirndi á hann og það
var eins og eldblossar stæðu úr aug-
um hans. Kötturinn urraði af
grimd og fór beint þangað sem vind-
h ninn var. Síðan grenjaði hann
upp yfir sig og átti það að vera
söngur; það sem hann söng, var
svona:
“Mí, mjú og mjá
eg mér vil konu fá
í silkimjúkum, svörtum kjól
og sífelt lipra eins og hjól
Mí mjú og mjá,
eg mér vil konu fá.”
Svo kom annar köttur úr hinni
áttinni. Hann var gulur með hvít-
um röndum eftir bakinu. Hann var
fjarska sjaldséður köttur.
Þegar hann sé svarta köttinn, var
eins og augun í honum yrðu að eld-
kúlum; hann var svo reiður. Hann
dró sig saman í hnykil svo að allir
fæturnir voru svo að segja saman.
“Mjá, mjá,” vældi hann.
“Mjá, mjá”, svaraði hinn köttur-
inn.
Svo reistu þeir báðir upp rófuna
og veifuðu henni í loftinu eins og
sverðum eða slöngum. Svo stóðu
þeir upp á afturfæturna og fóru að
fljúgast á. Það var þeirra siður að
bjóða hvor öðrum gott kvöld á þenn-
an hátt. Eftir nokkrar ryskingar
lögðust þeir niður, báðir á hlið-
arnar, horfðu upp í tunglið og