Baldursbrá - 14.08.1937, Qupperneq 4

4
UNGMENNABLAÐ ÞJÓÐRÆKNISFELAGSINS
sungu:
“Mí, mjú og mjá,
eg mér vil konu fá
í silkimjúkum, svörtum kjól
og sífelt lipra eins og hjól.
Mí, mjú og mjá,
eg mér vil konu fá.”
“Gættu þín vel, stelpa mín,” sagði
leðurblakan gamli við dóttur sína
inni í holunni. “Nú verður þú að
læra að syngja.”
“Já,” svaraði litla leðurblakan. —
“Eg held eg sé strax búin að læra
dálítið.” Og hún engdist sundur og
saman af gleði.
Nú komu kettir úr öllum áttum
til þess að hlusta. Þeir voru hreinir
og sléttir og þokkalegir, eins og
virðingaverðir kettir eiga að vera,
þegar þeir fara á samkomu. Þeir
heilsuðu kettinum sem fyrir var,
dönsuðu, reglulegan lattadans alt í
kring um vindhanann og skipuðu
sér svo í reglulega röð.
“Nú skulum við syngja þjóðsöng
kattanna,” sögðu þær allar í einu
hljóði. “Gættu að og taktu eftir,
dóttir mín,” sagði gamla leður-
blakan við litlu dóttur sína.
Og svo sungu kettirnir allir í einu:
“Mjá, mjú og mjá,
hér margt er glatt að sjá,
við fóta léttar fetum
og f jölda af músum étum
við berum í þær beittar klær,
með beztu lyst við étum þær.
Já, kátt er köttum hjá
mjá, mjú mjá.”
Alt í einu staðnæmdist svarti kött-
urinn og sagði: “Eg finn — eg finn
músalykt!”
“Já, og við líka,” mjálmuðu allir
kettirnir.
Litla leðurblakan varð dauðhrædd
og emjaði hátt. Svarti kötturinn
hafði krækt klónum í annan væng-
inn á henni.
“Eg er búinn að ná músinni,” kall-
aði hann. — “Hjálpið mér til að
draga hana út úr holunni, hún held-
ur sér fast.”
Nú varð ógurlegur gauragangur.
Kettirnir mjálmuðu allir í ákafa og
vindhaninn var sá eini sem var ró-
legur, en auðvitað gat hann eigi stilt
til friðar. Hann snerist á ryðgaða
fætinum og sagði:
“Hverfið allar heim til baka
hér er bara leðurblaka.”
En kettirnir létu allir sem þeir
heyrðu ekki hvað vindhaninn sagði,
þeir mjálmuðu hærra og hærra og
leðurblökurnar báðu um hjálp.
Alt í einu heyrðist loftþytur og
ugluherrann kom fljúgandi. Hann
leit reiðilega til beggja hliða með
hvast nef og sagði ógnandi:
“Sleppið ungfrúnni; annars kem
eg til skjalanna; þið skuluð eiga mig
á fæti ef þið viljið.”
Svo sleptu kettirnir leðurblökunni
litlu; þær mæðgurnar flugu heim og
fengu sér hvíld og hressingu. En
þegar ugluherrann komst að því að
það var hans vegna að leðurblakan
litla hafði lagt sig í þessa hættu, þá
varð hann svo hryggur að hann feldi
stór tár og bað undir eins leðurblök-
unnar. Og svo giftust þau og eiga
heima enn þann dag í dag í kirkju-
turninum, og eiga enn rúmfötin úr
mannshárinu, og svarti kötturinn
kemur þangað á hverju kveldi tli
vindhanans og syngur:
“Mjá, mjú, mjá,
eg mér vil konu fá
í silkimjúkum svörtum kjól
og sífelt lipra eins og hjól.
Mjá, mjú, mjá,
eg mér vil konu fá.” —Sólskin.