Monitor - 16.05.2013, Qupperneq 12

Þ
egar undirritaður settist niður með röppurunum Arnari
Frey Frostasyni og Helga Sæmundi Guðmundssyni brann
á mér aulabrandari. Í ljósi þess að strákarnir mynda
saman hljómsveitina Úlf Úlf og koma frá Sauðárkróki
varð ég að spyrja hvort ekki væri viðeigandi að kalla þá
„úlfa í sauðargærum“ en um leið gefa til kynna að mér
væri ekki fyllilega alvara með spurningunni. Ég uppskar
viðeigandi aulahlátur og svarið: „Hvernig getur það verið
að við höfum aldrei fengið þessa spurningu áður? Kannski má svo sem
kalla okkur það, en helst ekki samt.“ Þegar aulabrandarinn var afgreiddur
spjallaði undirritaður við Arnar og Helga um djammið í Færeyjum, íslenskt
rapp, dýrslega eðlið í manninum og vinsælasta lag FM957 á síðasta ári, Ég
er farinn.
Þegar ég hringdi í ykkur í gær varst þú í baði í Færeyjum, Arnar. Hvað voruð
þið að gera þar?
A Viltu að ég segi þér frá baðinu? Því þetta var rosalega gott bað. En nei, við
vorum að spila á þrítugsafmæli Norræna hússins í Þórshöfn ásamt Sísí Ey,
færeysku hljómsveitinni Birtu og danska DJ-inum Brynjólfi. Við vorum þarna
yfir helgi og þetta var bara stanslaust partí og mikil vinátta á meðal þjóða.
H Birta, sem inniheldur meðal annars Janus úr Bloodgroup, var sem sagt
aðalnúmerið á þessum tónleikum og meðlimir hennar höfðu bara ákveðið að
velja tvær íslenskar hljómsveitir til að spila líka og þau höfðu samband við
okkur, sem var mjög skemmtilegt.
Mér skilst að þið hafið báðir verið að koma til Færeyja í fyrsta sinn. Hvernig
var það?
A Það var ógeðslega gaman og Færeyingar eru eiginlega bara alveg eins og
Íslendingar að öllu leyti. Hins vegar mega þeir „step up their game“ þegar
kemur að því að leggja götur og gera hamborgara. Það er engin regla á gatna-
kerfinu, þetta eru allt bara einstefnugötur þvers og kruss yfir einhverja kletta.
Að vísu er það kannski bara kúl hvernig þau lifa með náttúrunni á meðan við
Íslendingar erum alltaf eins og við séum í SimCity, jöfnum allt við jörðu áður
en við byggjum. En Færeyingar eru stórkostlegir og veðrið var miklu betra en
ég þorði að gera ráð fyrir.
H Já, það var milt og huggulegt. Þetta með hamborgarana sem Arnar kom inn
á var aðallega það að þeir nota kjötfars en ekki nautahakk. Þetta var bara eins
og svikinn héri í brauði.
A Já, svo var einhver bleik sósa á þeim. Ég get ekki einu sinni staðsett bragðið
af henni.
H Djammið þarna var líka mjög skemmtilegt. Eftir að staðirnir hjá þeim loka
þá fer samt enginn heim strax. Annaðhvort hangir fólk bara úti á götu saman
í einn eða tvo tíma þar til þeir fara heim eða það fer á svokallað „morgunball“.
A Eftirpartí í Færeyjum heita sem sagt „morgunball“, sem er náttúrlega
geðveikt.
Þið eruð báðir frá Sauðárkróki. Eruð þið æskuvinir af Króknum?
H Við urðum vinir þegar við vorum svona 13-14 ára.
A Við höfum vitað hvor af öðrum alla ævi en fyrir 13-14 ára aldurinn héngum
við ekkert saman af því að það er eitt ár á milli okkar. Einhverra hluta vegna
var ég bara með jafnöldrum mínum og Helgi bara með jafnöldrum sínum
þangað til hann fattaði að ég væri rappari. Þá tók hann mig eiginlega bara
undir sinn verndarvæng.
H Þá myndaðist ákveðinn vinahópur, við tveir og Jói vinur okkar sem er í
Redd Lights í dag.
Þið nefnið báðir íþróttamenn sem æskuátrúnaðargoðin ykkar. Voruð þið
íþróttagarpar alveg þar til þið kynntust rappinu?
H Ég var í fótbolta þegar ég var mjög ungur en fór svo yfir í körfubolta og
stundaði hann þar til ég var 15-16 ára. Eftir það fór allt til fjandans.
A Ég æfði fótbolta, körfubolta og golf og var alveg á fullu í því þangað til ég
var svona 15-16 ára. Ég flosnaðist einmitt líka bara upp úr því þegar ég fór að
djamma og þegar íþróttirnar hættu að snúast um það að hafa gaman af þeim.
Við stundum hins vegar alveg báðir líkamsrækt í dag, við erum ekki bara
einhverjir rónar.
Hvernig komust þið í kynni við rappið?
A Mér finnst eiginlega óraunverulegt hvað ég var ungur þegar ég fattaði að
rapp væri sú tónlist sem mig langaði helst að hlusta á. Fyrstu minningar
mínar um rapp tengjast plötunni Doggystyle með Snoop Dogg sem kom út
árið ’93 þegar ég var 5 ára. Ég hef kannski ekki verið 5 ára þegar ég hlustaði á
hana, en ég man klárlega eftir að hafa verið að hlusta á hana í 2. bekk. Ég man
eftir að hafa verið að hlusta á hana inni í herbergi hjá stóra bróður vinar míns
og svo stal ég plötunni (hlær).
Og skilaðir þú henni aftur?
A Nei, reyndar ekki. Fljótlega fór ég svo að semja mína eigin texta. Fyrst
ætlaði ég reyndar bara að þýða enska rapptexta og nota þá. Ég man eftir að
hafa ætlað að fara í gegnum textann við Gz and Hustlas með enska orðabók
að vopni en það gekk náttúrlega ekki vel. Svo þegar ég heyrði fyrst rapplag
á íslensku áttaði ég mig á því að það væri mögulegt að semja á íslensku og
fyrsta lagið mitt varð til þegar ég var svona 13 ára. Ég hef aldrei á ævinni verið
jafnákafur og áhugasamur um eitthvað af því ég vissi bara að þetta væri það
sem mig langaði að gera. Meira en áratug síðar er ég alveg jafnviss.
H Þegar ég var lítill hlustaði ég mest á kasettu með sænsku „næntíshljóm-
sveitinni“ Ace of Base þangað til stóri bróðir minn tók mig einu sinni á rúnt-
inn og leyfði mér að hlusta á Tupac. Upp frá því hefur hann verið minn maður.
Þegar ég var 11 ára var ég sem sagt bara heima hjá mér að rappa á ensku um
að drepa löggur og eitthvað (hlær).
Upp frá því tókuð þið báðir þátt í Rímnaflæði. Helgi, þú vannst árið 2002 og
Arnar, þú lentir í 2. sæti árið eftir. Öðluðust þið mikla reynslu af því?
H Já, algjörlega. Það var auðvitað virkilega góð reynsla að þora að stíga upp á
svið í fyrsta skipti. Þetta var samt líka fyndið, maður vissi í raun svo lítið hvað
maður var að gera. Ég var bara einhver lítill gaur frá Sauðárkróki sem var allt
í einu mættur í einhverja rappkeppni í Reykjavík. Ég fór meira að segja bara
einn, mamma skutlaði mér og félagsmiðstöðin vissi ekki einu sinni að ég
12 MONITOR FIMMTUDAGUR 16. MAÍ 2013
Texti: Einar Lövdahl einar@monitor.is
Myndir: Kristinn Ingvarsson kring@mbl.is
ARNAR UM HELGA
Þrjú orð sem lýsa Helga vel: „Úlfur Úlfur
gaurinn“.
Það sem ég kann best að meta við hann: Hann
er á sömu blaðsíðu og ég þegar kemur að flestu
í veröldinni - og þegar hann er það ekki þá er
hann sjaldnast „dick about it“.
Það fyndnasta sem hann hefur gert: Einu sinni
var ég með honum á bar þar sem hann missti
og mölbraut tvo stóra bjóra í röð, áður en hann
gat fengið sér sopa, því hann „kunni ekki lengur
á hendur“, eins og hann orðaði það.
Það sem ég öfunda hann mest fyrir: Hann er
margfalt betri tónlistarmaður en ég. Það er
samt öfund í bland við aðdáun.
Það sem pirrar mig við matarsmekkinn hans:
Hann nennir alltaf að hafa svo fokking mikið
fyrir kvöldmatnum sínum. Of oft sit ég og borða
hafragraut eða eitthvað „jafn easy“ og fæ Snap-
chat af honum að klæmast við 300 g steik.
Það sem pirrar mig við aksturslagið hans:
Hann er prýðilegur ökumaður en stundum
mætti hann alveg halda í sér fretum. Viðvörun
væri allavega næs.