Fréttir - Eyjafréttir - 06.12.2001, Side 13

Fréttir
13
Fimmtudagur 6. desember 2001
niður á undan sér og forða mér. Ekki
þorði ég annað en að hlýða.
naumindum komst ég niður á
brúarvænginn og síðan inn í brú.
Sigurður skipherra ávítaði mig fyrir
að hafa ekki fylgt Pálma. 1
héldum við að Pálmi ætlaði
skila sér aftur. Eftir skamma
kom hann ofan af brú og kom þá í
að hann hafði eitthvað meiðst
hendinni.
Eg gat ekki annað en dáðst
þessum feiknakrafti í Pálma. Eg átti
fullt í fangi með það bara að halda
mér þama uppi.“
Klukkan var að verða sex á mánu-
dagsmorgni. Valdimar loftskeyta-
maður heyrði nú kallað:
„Oðinn, Oðinn - Isafjarðarradíó
kallar!“
„Já, ísafjörður, ég heyri í þér,
svaraði Valdimar.
ísfirðingarnir voru nú að tilkynna
að þeir hefðu heyrt veikt
neyðarkall frá Notts County um
fimmleytið. Þeir hefðu ítrekað reynt
að svara en því miður virtist togarinn
ekki hafa heyrt í þeim.
Tilraunir varðskipsmanna að
svipast um eftir Heiðrúnu höfðu
engan árangur borið.
Veður var aðeins tekið að lagast
undir Grænuhlíð og vestur undir
Bjamamúpi. Allt loftskeytasamband
var þó enn mjög erfitt - jafnvel þótt
varðskipið væri við hlið annarra skipa
heyrðist stundum lítið sem ekkert í|
talstöðvunum.
Richard sat inni í brúnni á Notts
County. Rakt og ískalt loftið var|
mettað reykjarstybbu og súrri fisklykt
úr fötum mannanna. Richard fann að
nærföt hans höfðu blotnað í átökunum
við að reyna að koma Robert Bowie
um borð. Þau voru köld og klesstust
við þvalan líkamann. Kuldahrollur fór
um Richard er hann hugsaði um iík
félaga síns sem lá á þilfarinu fyrir
neðan:
„Skipstjórinn var ódrepandi í að
reyna allt hvað hann gat til að hug-
hreysta okkur. „Þeir koma og bjarga
okkur. Hafið ekki áhyggjur. Þetta
verður allt í lagi," sagði hann og hellti
viskíi í lítil glös sem við létum ganga.
Við fengum allir dálítinn sopa, samt
ekki of mikið. Ætlunin var eingöngu
að hlýja mönnum og hressa þá við.
En við vomm allir logandi hræddir.
Ef maður leit út um ísaða gluggana
var ekkert nema myrkur fyrir utan.
Þótt okkur væri gefið viskí var ekki til
þess ætlast að við fyndum á okkur.
Ekki var lengur hægt að hita te. að
minnsta kosti vildi enginn fara niður í
myrkrið í messanum og eldhúsinu og
reyna að gera slíkt.
Mér virtist allir reikna með að við
myndum deyja. Við höfðum heldur
engar upplýsingar fengið um að
nokkur ætlaði að bjarga okkur."
Wally bátsmaður látinn
HARRY Eddom kominn til ísafjarðar. Hann fylgist með með mönnunum sem halda á
börunum. Fregnin um að skipbrotsmaður af Ross Cleveland hefði komist lífs af fór
eins og eldur í sinu um Isafjörð og múgur og margmenni hafði safnast á
hafnarbakkann til að fylgjast með þegar komið var með manninn.
sjaldan hann hafði tækifæri til þess.
Hann hafði sjaldan farið á krár ntiðað
við margan annan. Hann hugsaði til
slundanna þegar hann bauð vinum
sínum af skipunum heim til sín í bjór.
Þau Rita höfðu einnig verið dugleg
við að heimsækja mæður sínar. Þessar
stundir runnu nú í gegnum huga hans.
Ég mun deyja eins og
félagar mínir
Á sama tíma svaf Rita, konan hans,
með Natalee við hliðina á sér í hlýju
rúmi heima í Cottingham - konan sem
var svo trú sjómannslífinu að hún fór
ekki einu sinni í bíó þegar Harry var í
burtu.
Búast mátti við að fréttir af afdrifum
togarans myndu fljótlega berast til
Bretlands. Hann hugsaði dapur til þess
þegar komið yrði og bankað á dyrnar
á heimili þeirra Ritu og henni tilkynnt
um andlát hans.
Hann var orðinn vonlaus þar sem
0. Ibl. 55. árg.
CVrtíimþlT

íiip
MÍIIIJI K G. rilllHUAK 196H
l'rrntMiiiðja
Heiðrúnar
annarrar
er saknað
Gúmbáturinn frá Ross Cleveland var
sennilega eina fleyið í öllu Isa-
íjarðardjúpi sem enginn átti von á að
væri á floti.
En nú var Wally bátsmaður látinn,
króknaður úr kulda og orðinn stífur í
frostinu og ísköldum sjónum sem flaut
um gólf gúmbátsins. Aðeins Harry
Eddom var eftir á lífi í myrkrinu:
,.Eg hugleiddi það að ég hafði verið
á vaktinni þegar togarinn sökk. Ein-
ungis þess vegna hafði ég verið
fullklæddur. Eg var í þykkum buxum,
hlýjum nærfötum, ullarpeysu, skyrtu,
svokölluðum Wellington-stígvélum
og gúmmígalla. Samt var mér ískalt.
Báðir félagar mínir vom látnir - ungir
menn sem höfðu bjargað lífi mínu.
„Eg mun deyja eins og félagar
mínir," hugsaði ég. En svo reyndi ég
að hugsa um hvaðeina sem gæti kom-
ið í veg fyrir að ég fengi taugaáfall -
um það sem var mér dýrmætast, um
Ritu, eiginkonu mína, og Natalee
litlu."
Harry fannst hann vera að bregðast
mæðgunum og fjölskyldu sinni með
því að deyja - fjölskyldumaðurinn
Harry sem þótti best að vera heima þá
Brexkir þingmcnn raða ráðstafanir um öryggismál sjámanna:
Brezka þingiö hlýddi agndofa á
síöustu slysafregnir frá íslandi
Síðustu orð frá sökkvandi togara: „Give
ny iove and the crew's love to their
cklitn o{ 4k#íur *ð hitU han
lUnn hefu* Wðíð lan<fcún*ðt
oe fUkimaUriOhcrrann. T:t
*» Uk* þcnni
krowk
Konurnar gtrm kifrfur U1 t
lofukcytnrrcnn %iu á fillum t«
urum. akyldutilkynninc ver
innlcidd á 12 ilma 1r*«i t
>kipum I innd ... iim hn,s
FORSIÐA Morgunblaðsins þriðjudaginn 6. febrúar greindi frá hinum hörmulegu
atburðum sunnudagskvöldsins, bæði frá bresku og íslensku sjónarhorni.
— ntcð (> ís-
enzkum sjó-
nönnum
- sjá bls. 32
hann lá í hnipri á botni bátsins og
reyndi hvað hann gat að draga úr
kvölunum sem fylgdu kuldanum:
„Eg mun deyja eins og félagar
mínir. Eg mun aldrei sjá Ritu og
Natalee aftur," hugsaði ég.
„Hve langur tími mun líða þar til ég
dey? Þangað til ég fer yfir móðuna
miklu með Wally og Barry?
Fárviðrið sent buldí á rifinni
yfirbreiðslu bálsins barði og sló seglið.
Okkur rak greinilega hratt undan
veðrinu. Á Vestfjörðum er mjög strjál-
býlt og skyggni var ekkert í þessu
veðri. Vafalaust myndi enginn finna
lík okkar."
Klukkan var að verða átta að
morgni. Harry Eddom var orðinn
máttfarinn og sljór af kulda. Um níu
klukkustundir voru liðnar frá því
honum skolaði í ískalt Djúpið.
Sigurður Árnason hafði ákveðið að
sigla Oðni aftur að strandstað Notts
County. Aarbert, loftskeytamaður á
Notts County, var enn að kalla út
Mayday, Mayday, Mayday. Hann
hafði haldið því ótrauður áfram í þeirri
von að björgunarmenn heyrðu til hans.
Valdimar á Óðni heyrði kallið. Þetta
var í fyrsta skipti sem varðskipið
heyrði milliliðalaust í hinum strandaða
togara. Valdimar heyrði að breski loft-
skeytamaðurinn var jafnframt að
koma þeim boðum áleiðis að skip-
brotsmennirnir væru illa haldnir.
Skipherrann hafði tekið eftir því að
með morgninum var mun meiri vindur
undir Bjarnarnúpi en vestan til í
Djúpinu, norðaustan átta vindstig.
Þegar varðskipið kom að strandstaðn-
um varð áhöfninni ljóst að ekki væri
viðlit að koma auga á togarann nema í
ratsjá.
Fljótlega náði Valdimar sambandi
við Notts County. „Við erum allir um
borð," sagði Aarbert þegar Valdimar
spurði hann. „Og við erutn líka með
einn gúmbát," sagði hann.
Valdimar svaraði um hæl: „Við
erum um eina sjómílu frá strandstað
ykkar. Við munum gera allt sem í
okkar valdi stendur til að bjarga ykkur
en verðum að bíða eftir að veðrið
gangi niður. Haldið kyrru fyrir um
borð. Hafið samband við okkur aftur
klukkan tíu."
Rífandi, skerandi og
öskrandi drunur
Á kápu bókarinnar má sjá togarann
Ross Cleveland á strandstað við
Snæfjallaströnd í Isafjarðardjúpi
daginn eftir að varðskipsmenn á Óðni
björguðu áhöfninni frá borði. Einn
skipverji var þá látinn. Þegar skipið
var að skorða sig í fárviðrinu lýsir
skipverjinn Richard Moore því
þannig:
„Rífandi, skerandi og öskrandi
drunur og titringur. Mér datt í hug að
þetta líktist því að standa úti á
flugbraut og tíu Concorde-vélar væru
að taka á Ioft samtímis. Það var eins
og andrúmsloftið væri að rifna.
Og hljóðið dofnaði ekki. Það hélt
viðstöðulaust áfram - stöðugt, stöðugt
áfram. Eg greip fyrir eyrun. fann
þúsund ísnálar stingast í andlitið,
beindi höfðinu niður og reyndi að
halda mér stöðugum á svellinu. Eg átti
erfitt með að ná andanum.
Hvemig var þetta hægt? Allur þessi
vindstyrkur hlaut að koma ofan af
landinu fyrir ofan okkur eða ... Mér
var lífsins ómögulegt að skilja þetla,
það var eins og fjöllin væru að reka
upp öskur.
Enn hræðilegri voru hljóðin í sjáifu
skipinu - brak og brestir, ískur og
óhugnaður. Aldrei nokkurn tímann
hefði ég getað ímyndað mér að þelta
trausta sjóskip gæti framkallað svona
garg-“