Feykir - 07.02.1990, Blaðsíða 4

4 FEYKIR 5/1990
„Kostur að sólin sést lengur hér”
spjallað við alþjóðlegu fjölskylduna á Hólmagrund 11
Það sem einkennir kannski Sauðárkrók öðrum
bæjum fremur er sá fjöldi aðkomufólks sem flutt hefur
til bæjarins á síðustu árum og áratugum. Fyrir tveim
tugum ára voru innfæddir íbúar bæjarins, í daglegu tali
„orginalar” í meirihluta, þá vel innan við 1500. í dag
eru þeir hinsvegar í miklum minnihluta, enda íbúar
Sauðárkróks um 2500. Varla er samt stofn þeirra
innfæddu talinn í hættu, þar sem hann þykir
einstaklega harðger, að sögn þeirra er gerst þekkja.
— Já, árlega flytja nokkrar fjölskyldur til
Sauðárkróks. Flestar þeirra hverfa í fjöldann og
bæjarbúar margir hverjir bera það ekki við lengur að
fylgjast með því hverjir flytja í bæinn, enda ósvinna.
Sumir „landnemanna” stinga þó örlítið í stúf, bera
annað yfirbragð en meginþorri bæjarbúa, og verða því
svolítið forvitnilegir fyrir bragðið. Meðal þessa fólks er
útlensk fjölskylda sem flutti í bæinn fyrir tveim árum.
Reyndar er hér um alþjóðlega
fjölskyldu að ræða. Fjölskyldu-
meðlimirnir þrír eru allir frá
sitthvoru landinu. Hann heitir
Arthur Wendover 42 ára
Kanadamaður og hún Bríet 45
ára Bandaríkjamaður. Barn
þeirra er 4 ára stúlka Dipe frá
Shri Lanka. Dipe þýðirljós oger
skýrð eftir bræðrum Bríetarsem
heita þessu nafni. Feykir leit við
hjá þessari viðkunnanlegu fjöl-
skyldu á heimili hennar á
Hólmagrund 11 í síðustu viku. I
fyrstu var forvitnast um fyrri
heimkynni hennar í Kanada, en
þau eru á smáeyju sem heitir
Cape Britton og er hún í
norðurhluta Nova Skotchia.
Vorum mállaus
„Mestu viðbrigðin að koma
hingað er vindurinn. Það er ekki
svona stöðugur vindur þar nema
á sléttunni. Síðan er náttúrlega
heldur kaldara hérna, sérstaklega
á sumrin”, sagði Arthur. ,,Já,
við söknum stundum að hafa
ekki aðeins betri sumarveðráttu”,
bætti Bríet við.
— En hver urðu tildrög þess
að þið komuð hingað til
landsins?
„Við vorum beðin að fara
hingað til að útbreiða trú
Bahaia. Þetta er heimstrú, ekki
mjög fjölmenn en næst útbreidd-
asta trú í heiminum, landfræði-
lega. Aðeins kristin trú er
útbreiddari, samkvæmt alfræði-
bók Brittanika.
Við komum hingað til lands
haustið 1976, til Hveragcrðis.
Þekktum enga og vorum
algjörlega mállaus. Það hjálpaði
mikið að þarna bjó ein
fjölskylda frá Kanada sem hafði
flutt þangað nokkrum árum
áður, í sama tilgangi og við”.
Hvað fóruð þið að gera í
Hveragerði, annað en útbreiða
trúna?
„Ég fór að vinna í ftskþurrkun
en hún í ísverksmiðjunni, Kjörís.
Okkur leist þokkalega á okkur i
Hveragerði, en kynntumst fáum.
Höfðum aðallega samskipti við
þessa kanadísku fjölskyldu og
svo tvær frændfjölskyldur frá
Djúpavogi sem bjuggu í Hvera-
gerði, það fólk var líka í
söfnuðinum.
Ótrúlega
skemmtilegt fólk
Við stönsuðum ekki lengi í
Hveragerði, .vorum í sambandi
við Bahaiasamfélag á Neskaup-
stað og þar sem ég átti
möguleika á að komast í betur
launaða vinnu þar, ákváðum við
að flytja þangað eftir níu
mánaða búsetu i Hveragerði”.
Þú hefur ekki orðið kommi á
veru þinni í „rauða” bænum?
„Nei, samt vann hann með
Guðmundi Stalín og umgekkst
mikið hörðustu vinstri mennina
fyrir austan”, sagði Briet. „Það
var ákaflega gaman að vera fyrir
austan, ótrúlega skemmtilegt
fólk þar. Þarna var fólk frá
ýmsum löndum í vinnu”, sagði
Arthur.
Hvar vannstu á Norðfirði?
„I frystihúsinu hjá síldarvinnsl-
unni. Ég lenti bara í vandræðum
með heilsuna þarna fyriraustan.
Ég hafði fengið lömunarveiki í
annan fótinn fyrir löngu
og læknarnir sögðu að þetta væri
of erfið vinna fyrir mig. Það var
því ekki um annað að ræða fyrir
mig en að svipast um eftirannarri
vinnu. Ekki var um margt að
velja á Norðfirði, en vestan frá
ísafirði bárust mér fregnir af
rafeindafyrirtæki í uppgangi og
þá vantaði menn. Ég hafði
samband við þá ogfékk vinnuút
á það að ég hafði próf í
rafeindafræði úr bréfaskóla í
Bandaríkjunum. Eftir fimm
ágæt ár á Norðfirði fluttum við
síðan vestur á ísafjörð.
Vildum ekki
vera í snjónum
Rafeindafyrirtækið Póllinn á
Isafirði var í miklum vexti og
þróun þegar við komum vestur
‘82. Það var mikil vinna og
ákaflega spennandi að fást við
verkefnin. Okkur leist vel á
„Við vorum einhverra hluta vegna, lengi búin að hugsa um að flytja á
Sauðárkrók. Þegar við keyrðum hringveginn 1979 og sáum ofan í
Skagafjörð af Vatnsskarði, urðum við undrandi: „Vá, en hvað þetta er
stór dalur”. Þegar svo seinna var ákveðið að flytja á Sauðárkrók, fannst
okkur að það hlyti að vera gott að búa í þessum kaupstað sem hefði svo
stóra sveit bak við sig”.
Bríet og Arthur með Dipe, sem var orðin ansi syfjuð, á milli sín.
Þvingum ekki
trúnni upp á fólk
okkur fyrir vestan og eftir að
vera búin að vera þar í fjögur ár
ákváðum við að kaupa okkur
hús. Við vorum bjartsýn,
höfðum verið bamlaus en
vorum nýbúin að fá sex mánaða
stúlkubam frá Shri Lanka.
Það var bjart yftr hlutunum
og við ákváðum aðskella okkur í
að kaupa hús þó við ættum bara
30þúsund í peningum. Þetta var
ákaflega fallegt hús á góðum
stað í Hnífsdal. Útsýnið svo gott
að það sást beint inn Djúpið,
Æðey blasti við. — En ekki
vildum við vera í snjónum þarna
fyrir vestan núna.
En þessi húsakaup reyndust
okkur erfið og við bættist
óöryggi i vinnunni hjá Pólnum.
Það var búið að segja fólki upp,
að vísu ekki mér. Mér fannst
þetta samt ótryggt, maður vissi
ekkert hvað kynni að gerast.
Einn daginn hringdi ég svo
hingað til Sauðárkróks og
athugaði með vinnu. Asbjörn á
rafmagnsverkstæði kaupfélags-
ins sagði að éggæti fengið vinnu
og hingað fluttum við haustið
1988”.
Hvernig fannst ykkur að
koma hingað til Sauðárkróks?
„Það er alltaf erfitt að koma á
nýja staði, sérstaklega af því að
við erum ekki ungt fólk, það
tekur töluvert langan tíma að
kynnast fólki og festa rætur”.
Duglegur að læra
Finnst ykkur erfitt að kynnast
fólki hérna?
„Nei, mér finnst hcldur betra
að kynnast fólki hér en á Isafirði.
Annars fer þetta svo mikið eftir
vinnustaðnum. Maður fór svo
viða vegna vinnunnar hjá
kaupfélaginu. Við vorum hingað
og þangað um bæinn, sendir til
að vinna í skipunum.út í sveit og
ég var meira að segja að sendur
alla leið út í Fljót, í Miklalax”,
sagði Arthur.
„Ég hef verið lítið út á við
síðan við fluttum hingað. Barnið
gerir það að vei kum að ég held
mig meira heinia. Ég er líka
svolítið lengi að kynnast fólki,
þannig að það er ckki að rnarka
þó ég kynnist fáum”, sagði
Briet.
Arthur nú ert þú í skóla?
„Já, ég er nemi á iðnbraut í
Fjölbrautaskólanum, á grunn-
braut rafiðnar. Fer annaðhvort í
refeindanám eða rafvirkjun, ég
er að reyna að komast á
samning, en það gengur erfið-
lega eins og stendur”.
Fannst þér ekki erfitt að
setjast í skóla eftir öll þessi ár?
„Hann er ákaflega duglegur
að læra. Stundar námið af
mikilli samviskusemi”, skýtur
Bríet inn í samræðurnar. „Það
var gaman að byrja aftur eftir
23ja ára hvíld. Mér finnst
ákaflega gaman að vinna með
krökkunum. Það var ekki fyrr
en fyrst núna sem ég treysti mér í
skóla út af tungumálinu, það tók
mig 13 ár að ná þeirri festu í
málinu, sem ég taldi nauðsyn-
lega”.
Hvað búist þið við að búa
hérna lengi, ætlið þið kannski að
setjast hérna að?
„Við eigum kannski ekki von
á því, þetta fer mikið efir því
hvernig honum gengur með
samninginn”.
En hvemig líst ykkur á ykkur
hérna og hvernig hefur svo
útbreiðsla trúarinnar gengið?
„Okkur líst ágætlega á okkur,
svæðið hérna í kring er fallegt.
Það er mikill kostur að sólin sést
hér mun lengur en bæði fyrir
vestan og austan, þar sem hún
sést ekki í tvo og hálfan mánuð.
Það hefur gengið upp og ofan
að útbreiða trúna. Stundum
mjög hægt, en stundum vel. Við
tölum bara um trúmál við fólk
sem vill hlusta, erum ekki að
þvinga henni upp á fólk. Um
útbreiðslu Bahaia hér á landi
vitum við ekki nákvæmlega, þó
eru talsvert margir staðir út um
landið þar sem samfélögin em það
stór, að þar eru starfandi
svæðisráð sem níu manns skipa.
Við höfum ákaflega mikinn
áhuga fyrir skógrækt og það er
kannski það sem vantar hér sem og
víða annars staðar á landinu.
Söfnuðurinn á land í Skógum í
Þorskafirði og er búinn að
planta þar þónokkrum skógi.
Það er ákaflega fallegt þarna og
skemmtilegt að Matthías Jockums-
son skáld, langafi Baldurs
Bragasonar tannlæknis, er fæddur
þarna. Matthías á líklega fyrstu
tengingu Islands við Bahaia-
trúna. Árið 1992 fór hann á
alþjóðlega trúarráðstefnu sem
haldin var i Noregi. Þaðan kom
hann með bók um Bahaiatrúna,
sem maður nokkur sem dvalið
hafði í nokkur ár í ísrael
skrifaði. Bókin er í bókahillu í
Sigurhæðum, húsi og safni
„Matthíasar á Akureyri”.