Skólavarðan - 01.03.2003, Side 14

árangur sem því fylgir. Ég hef trú á,“ sagði
Guðrún að lokum, „að eitthvað gott gæti
komið út úr því og væri, ef hópurinn væri
góður, sjálf til í svoleiðis verkefni.“
Það er band í símanum!
Aðalfyrirlesari jafnréttisþemans var
Jóhann Guðni Reynisson sveitarstjóri
Þingeyjarsveitar, sem einnig hefur starfað
sem grunn- og framhaldsskólakennari og
forstöðumaður upplýsinga- og kynningar-
mála í Hafnarfirði, auk annarra starfa. Jó-
hanni var falið það erfiða hlutverk að halda
fyrirlestur sinn klukkan níu á laugardags-
morgni en fórst það svo vel úr hendi að
hlátrasköllin ómuðu um allan skólann.
Erindi Jóhanns, „Ég lifi í draumi...“,
fjallaði um hvernig tryggja megi jöfnuð í
aðgangi landsmanna að öllu því sem upp-
lýsingatæknin hefur upp á að bjóða í
tengslum við nám og hvert hlutverk opin-
berra aðila, skóla og einstaklinga sé í þeirri
heildarmynd. Segja má að Jóhann hafi nýtt
sér möguleika „margmiðlunar“ í fyrirlestri
sínum því hann hoppaði um sviðið, söng
og brá fyrir sig látbragðsleik ásamt með
talinu. „Þróunin hefur verið draumi líkust
undanfarin ár,“ sagði Jóhann Guðni og vís-
aði þar til hraðans í tækniþróun, „en sam-
félagið sem á að taka við upplýsingatækn-
inni er enn á frumstigi í samanburðinum.“
Jóhann Guðni sagðist hafa lært að mikla
þolinmæði og góða eftirfylgni þyrfti til að
fleyta hugmyndum í framkvæmd í þróunar-
starfi og benti á að efla þyrfti tengsl milli
allra þeirra aðila sem kæmu að starfinu,
meðal annars sölumanna í tölvugeiranum
og framleiðenda tölvubúnaðar, en nokkuð
hefði borið á að fólk fengi ekki í hendur
það sem því hefði verið lofað. Hann sagði
afar mikilvægt að í hugmyndavinnu í skól-
um væru allir með, undantekningalaust, að
áhrifa þeirra gætti, ferli innleiðingar væri
mótað og framkvæmdinni fylgt eftir.
„Hugmynd getur orðið til á augnabliki en
það er úrvinnslan sem skiptir máli,“ sagði
Jóhann Guðni, „og það er mikill misskiln-
ingur að góðar hugmyndir séu sjálfbærar.
Til að fleyta góðri hugmynd áleiðis er
mjög mikilvægt að velja rétta verkefnis-
stjórann, hann er ekki endilega alltaf sá
sem fékk hugmyndina eða veit mest um
málið en hann er sá sem er líklegastur til að
koma henni í framkvæmd.“
Jóhann Guðni sagði að þrátt fyrir allt tal
um fartölvur stæði borðtölvuskeiðið enn í
skólum. Hann vitnaði í Magnús Þorkelsson,
aðstoðarskólameistara Flensborgarskóla,
þegar hann sagði um upphaf fartölvuvæð-
ingar: „Þetta var eins og við værum að
senda krakkana á orrustuþotum út í búð!“
og átti þar við að menn voru með tæki í
höndunum sem þeir höfðu ekki þekkingu
til að höndla. Jóhann Guðni sagði að enn
væru fartölvur og allt sem þeim fylgdi frek-
ar óþjálar og ekki nógu aðlaðandi fyrir
nemendur sem til að mynda væru vanir
þráðlausum símum. Því til áréttingar sagði
hann sögu af nemanda í grunnskóla sem
þurfti að hringja úr síma skólans í föður
sinn til að spyrja hvar íþróttaskórnir sínir
væru. „Þeir eru í íþróttatöskunni,“ sagði
pabbinn. „Nei, ég fann þá ekki þar,“ sagði
barnið. „Farðu og gáðu,“ sagði pabbinn.
„Já, bíddu,“ sagði barnið og labbaði af stað
en gat ekki teygt sig í töskuna af því að
símasnúran náði ekki nógu langt. „Ég get
það ekki pabbi, það er band í símanum!“
sagði barnið og datt að sjálfsögðu ekki í hug
að leggja símann frá sér.
„Þráðlaust er framtíðin,“ sagði Jóhann
Guðni. „Eins og staðan er skortir mikið á
að við getum talað um jöfnuð þvert á bú-
setu í þessum málum. Fjarnám þarf að vera
í boði fyrir alla aldurshópa sem eiga eftir að
nýta sér það í mun meira mæli, meðal ann-
ars ungir krakkar sem þurfa að fara langan
veg til að sækja skóla.“ Jóhann Guðni sagði
að tæknivandamál torvelduðu mjög fjar-
nám af því að samband væri oft afar slæmt
og fólk áttaði sig oft ekki á hvað það væri
miklu verra í dreifbýli en þéttbýli. Þessum
hlutum þyrfti að kippa í lag áður en hægt
væri að tala um jöfnuð í námi. „Færri snúr-
ur!“ sagði Jóhann Guðni að lokum við
góðar undirtektir.
Ég ehf.
Aðalfyrirlesari framtíðarþemans var
Johan Strid. sem hefur sinnt ráðgjafastörf-
um á ýmsum sviðum stjórnunar og fræðslu,
og starfaði meðal annars fyrir Ingvar Carl-
son og fleiri sænska ráðherra á sviði upp-
lýsingatækni og æskulýðsmála.
Johan flutti erindi sitt á ensku og kallaði
það „Living in the future, implications of
the information age.“ Hann vitnaði í orð
Alvin Toffler sem benti á árið 1970 að við
byggjum í nýju samfélagi örra breytinga,
og Johan tók undir: „upplýsingatæknin var
eitthvað nýtt“, sagði hann, „en orðið „nýtt“
er flókið orð. Í sögulegu samhengi felur
upplýsingatæknin í sér eitt „nýtt“, það er
að segja tölvuna. Tölvan var ekki til á
bronsöld, hún er vissulega ný.“
Johan lýsti því þegar hann tók þátt í
starfi hjá sænska æskulýðsráðinu árið 1995
sem fólst í að sjá fyrir sér samfélagsbreyt-
ingar og gera áætlanir um stefnuna í
menntamálum í Svíþjóð út frá þessari sam-
félagsgreiningu og -spá. Meginhluti fyrir-
lestrar Johans fjallaði um hvernig fólk sá
fyrir sér að málin myndu þróast fyrir þess-
um átta árum og hver staðan hefur orðið í
raun. „Við höfðum þá sýn,“ sagði Johan,
„að upplýsingatæknin myndi halda fulla
innreið í staðbundnu skólana og skólarnir
yrðu fjölþættur vinnustaður margra aðila
og farartækið til að fleyta okkur inn í fram-
tíðarsamfélagið. Þar færi fram nýsköpun í
atvinnulífi, þar hittust íbúar á fundum og
þar væri lifandi menningarstarf. Þetta var
hlutbundin sýn, við sáum fyrir skólahúsið
Skól i f ramtíðar innar
16
Johan: Við töldum því að skól-
inn ætti að styðja við einstakl-
ingsframtakið og leggja mikla
áherslu á það. En þetta hefur
ekki gerst. Vinnumarkaðurinn
er að þróast á allt annan hátt.
Fólk lifir ekki fyrir vinnuna,
það vinnur til þess að lifa.