Ský - 01.04.1992, Blaðsíða 9

inúitasogc
VEÐURANDINN SILA
í gamla daga geröist þaö eitt sinn aö maöur nokkur kom aö
tröllabarni einu er klætt var í hreinbj álfa og lá þaö á jöröunni.
Var haus þess sem bjarg en reöurinn svo mikill að þar á var
sæti fjórum mönnum samhliða. Svo mikið kjöt var á þessu
barni aö duga myndi þorpsbúum öllum til vetrarins.
Virtist nú tröllabarniö óðara geta sér til hvað maðurinn
var aö hugsa og mælti: „Ef þú étur mig munu þab veröa
endalok heimsins."
Hló þá maburinn viö. En barniö hélt áfram ræöu sinni:
„Ég er Sila, andi veöra og vinda og herra allra staða. Þegar
ég dusta skinnin mín skelfur heimurinn."
„Hah," hló maöurinn þá viö og dró upp hnífinn.
„Ef þú trúir mér ekki skaltu snerta létt viö litlu tá
minni..."
Maöurinn snerti viö litlu tá barnsins. Tók þá snjóinn
óðara aö drífa niður.
„Nú skaltu snerta vib höföi mínu..."
Maöurinn snerti viö höfðinu. Magnaöist þá hríöin ákaf-
lega og gerbi slíkt veöur aö varla var stætt.
„Séröu nú? Það er sama hve soltinn þú verður, aldrei
máttu reyna aö éta veðriö..."
Og þá datt vindurinn niöur og barnið tók aö lyftast
hægt upp aö þaki himinsins. Og þar uppi býr þetta barn
enn þann dag í dag og dustar skinnin sín svo um munar.