Svava - 01.10.1898, Page 1

K v œ ð i .
L l’OSSINX OG BKEKKAN.
Sjá, hvítur beljar fossinn af stalli nið'r á stall
Og straumbreiðan hellist með fall ofan á fall,
En sólovjabrekkan, hún gul og grren við hlær
Svo glatt í skjóli bergsins, er kólgan neðan þvær.
Hún liggur móti suðri, þar lognsæl eru vó,
0g litfögur verður við sól og úða hlé;
Þau horfast á bæði,— í hrikaprýði hann,
En hún er svo nettfríð og skartar bezt sem kann.
Þau bæði oiga saman, er blasa hér við sjón,
Hún brekka og fossinn og nofnast mega hjón;
Þau verka hér saman, og vættifin álfdrós með
Þú verða munt var við. þótt hvorugt fáir séð.
Svava. III. 4. h.
10