Svava - 01.10.1898, Qupperneq 9

HIN RÉTTA Oö HIN RANGA MISS DALTON. 153
kent liana sem sonardóttur sína, bjóst hán við að evíi
hann.
’Að Carlos væri dauður', hngsaði hún hvað eft.ir ann
að. ’Meðan hann lifir, hefi ég engan frið. Eg er viss
um að hann kemur til Eavensmere áður en óg er húin að
vera þar lengi.1
Þrátt fyrir lesturinn var Oecil Doniphan að stelast til
að Mta á Britu þegar hún sá það. ekki.
’Hún er falleg', sagði hann, ‘en eklci er hún noitt
lík Dalton. Má ske hún sé lík móður sinni. Og ef mér
sýnist rétt, mun hún fylgja sínum eigin vilja. Nú, jæ-
ja, geti ég ckki náð auðæfum Geralds á einn hátt, næ ég
þeirn á annan. Eg hefi viljann, og „viljinn dregur hálft
hlass“ í jiessu efni sem öðru.
Einu sinni þegar hann leit upp, mættust augu þoirra,.
svo honuiu fanst hann verða að segja eitthvað.
’Líður yður vel? Eða er nokkuð-, sem yður vantar,.
og ég get útvegað?1 spurði hann blíðlegar en áður.
’Nei, ég þakka, ekki neitii,* svaraði húu kuldalega,
því henni hafði hálf-þótt hve fálátur hann hafði verið
við hana.
Eftir þetta töluðu þau ekkert saman. Þegar þau
komu á járnbrautarstöðina, beið þeirra vagn frá Eavens-
mero, sem þau bæði urða innilega fegin. Iíún gat ekki
dulið undran sína er hún leit vagninn, heldur sagði: