Svava - 01.10.1898, Síða 21

COLDE FELL’S LEYUDARMALID.
165
-ást n.ín skal vevuda þig. -Vei, olskan mín, vertu eklci
liugsjúk. Ég' hefði ekki átt nð veva nð vekja máls á
þessu livoðalega movðuiáli við þig. Þú evt ckki, Al.iee
rnín, af þeim heimi, né af sama hevgi bvötin og þessi
kona vav. Þér ev ömögulegt að skilja í því, að nokkur
kona geti fvamið slíkan glcep1.
Um leið og hnnn endaði sotniuguna, vafði hann
hina fögvu konu í faðm sinn, og kysti hana.
’Konan mín !— Eískan mín ! ‘ mælti hnnn. ‘Þú
hefu'e.kki’líkav hugsaniv; þú þokkiv ekki einu sinni lil
syndavinnar; þú 'lifir ekki í þeiin hoimi'.
’En, Leo‘, mælti hún kjökvandi og með tárvotum
augum, ‘þú segiv uð lrúu Jhafi vevið bavn; þú sévð að
saga hennav liefiv mi’kil áhvif á mig; þú segiv að hún hafi
vevið ung og föguv—‘.
’En þó movðingi1, greip hann fvam í. ‘Hver og' einn
mun viðuvkenna, að hún hafivevið sek, enda þótt að mað-
ur geti sagt, að úvskuvður kviðdómsins liafiL vevið skyu-
samlegur. Ég la3 nákvæmlega allan rekstur málsins, og
efaðist aldvei eitt auguabjik um, að liún Tævi sek‘.
’Helduvðu ekki að þú sévt helzt til havður á þ.issavi
aumiugja stúlku, Leol‘ mæhi húu. ‘Þú sem ávalt evt
svo góður og kuvteis gaguvavt kvennfólki'.
’Já, gagnvavt kvennmönnum1, svaraði lávavðuriun;