Svava - 01.10.1898, Blaðsíða 26

170
COLDE FELL’S LEYNDAEMÁLID.
Nú var hÚD óhult, únægð og leið mæta vel. Þeir
tíniar voru að húu spurði' sjálfa sig, hvers vegna þcasi
iuæðu reynsla hefði verið send sér?-^-Hvers vegna hiu
hryllilegi sorgarleikur liefði orðið hlutskifti sitt?—Iivors
vegna að hún hofði vorið svona ofsótt og kvalin. ? Það
gat ekki verið fyrir neina sjynd, er hún hefði framið—
ekkert rangt er liún hefði gjört á æfi sinui. Hið versta sem
hún liefði gjört á æfiinni, hefði vorið það, að giftast
Angus Graham Blair, án þess að elska hann, og endaþótt
liún gerði það til að frelsa föður sinn.
’ATú iná óg hvíla mig!, sagði hún við sjálfa sig. ’Ég
hofi þjáðst í floiri ár, on nú eru sorgir og þjáningar
mínar á enda. Ég hef ekkert að hræðast—ekkert að ótt-
ast. Ég er litfði Ardcn. Hver ætli að gráti dauða
Hestir Blnir?!
XXXVII. KAPÍTULI.
MANNþlíÖNGlN á STEŒTUNUM.
íT ÁSINX á demants-hálskeðjunni minni er brotinn,
Leo!, mælti lafði Arden, !en ég þarf að fá gert við
hann fyrir Jcvöldið, Vlð verðum að fara í kvöld á dans-
lejkinn sem halda á í Buckingham-höllinni. Hunt &