Svava - 01.10.1898, Page 28

172
COLÐE FELL’S FEYNDARMALin.
með í ski'íuitln'mmn vagpi. En öllum var hulið kið
n’.yvka,-þvungna ský, sem vai nú að færast nær, og stöð-
ugt var að verða myrkará.
Alt í einu stöðvaðist vaguinn á þröngu stræti, og
nokkur augnablik sat lafði Arden þögul og undraðist
yfir hver orsökin væri.
Einn af þjónunum sagði henni, að fram undan væri
mannþyrpingin svo þótt, að ómögulegt væri að haldaáfram,
og að líða mundu 5—6 mínútur þar til hún gæti lialdið
áfrarn ferð sinni. Vagnstjórinn spurði hana, hvort hann
ætti ekki að snúa við aftur og taka anuað stræti; en frúin
svaraði, að það gjörði sér ckkert til, þótt hún yrði að
bíða í nokkrar mínútur, veðrið væri svo yndisfegurt, og
hún þyrfti ekkert að flýta sér.
Slíkt og þetta kemur oft fyrir á strælum í Lundúua-
borg. I þessari þyrpingu voru menn, konur og börn,
en sjóndepill alls þossa grúa var hiu fagra frú í vagnin-
um. En cins og ætíð ú sér stað, var hér saman koinið
fóllc af misjöfnum iiokkum; mesti hópur af hörntim og
litlum stúlkum, sembáruhörná örnxum sér. Fólk þetta
stóð sem þrumulostið, og glápti á liina fögru konu og
hið mikla sknvut, sem húu hafði lilaðið utan á sig; en
frúin hrosti til þess.
Ifétt í þessu kom þar að tnaður, er hvarf inn í