Svava - 01.10.1898, Blaðsíða 30

174
eolde fell’s leyndarmalid.
eöa þrjá.v litlar stúlknr, sem seldu b!óm, koniu aÖ vagn-
ínum; og brosftndi keypti frúin öll blámin af þeim.
M'iðan þetta fór fram störðu einlægt augu manns-
ins tl hana.
’fíg þekki hana þá/, mælti maðurinn við sjálfan sig.
‘Hún hefir þá risið upp frá dauðum ! Ég skyldi hafa
þekt hana aftur, þó óg ekki hefðí séð hana fyr, on á degi
dómsins. Nú héf ég þekt hana'.
Hú færðist mannþyrpingin ögn áfram, svo að vagn-
inn gat kornist spölkorn frará. Af tilviljun mœttust
augu þeirra, en ekki þekti hún manninn. Hún tók ein-
ungis eftir því, að þessi náungi var rauðeygður af vín-
nautn og mesti ræfill að öllu útliti, og við þá sjón fór
hrollur um liana.
’Það er hún! ‘ sagði hann; ‘þótt enginn þekki
hana, þá þekki ég hana. Ég kannast nú við hvern
drátt í andlitinu. Augahrýrnar með löngu, dökku hár-
unum; litli fagri munnurinn, og drættirnir í kringum
hann; hárið hvokkið. — Þeir sögðu að hún vœri dáin;
má ske hún hafi sjálf fundið upp á því, og látið það svo
berast út. — Hún var ef falleg til að deyja. Slík kona
sem Iiestir Blair, deyr ekki.
Vagninn hélt nú áfram, en hægt, því mannþyrping-
in var enn þá mikil. Hann fylgdi vagninum eftir, þar