Svava - 01.10.1898, Síða 41

EYDÍMÖRKIN SAHARA.
185
afleiðandi ekki vei ið þekt á þoira tímum í norðurhluta
Suðui'álfu. Þá hefir veiið vani að ferðast á hestbaki
yfir Sahara, en seru nú á vorum tíraum væri ósjörning-
ur og alveg ómögulegt. Alt hendir því á, að á síðast-
liðnum þúsund árum hafi Sahara stórum lmignað, og
umbreytst í eina víðáttumikla sandauðn.
Að dvelja lítinn tíma í eyðimörkinui, er undir al-
mennum kringumstæðum, ekki á nokkurn hátt hvorki
óþægilegt né gegvænlegt. Loftið er þar einstaklega
hrein t og heiluæmt. Sjúkdómar þekkjast þar ekki, að
undanteknum augnasjúkdómum, sem stafa af óhreinlæti.
Við margskonar þjáningum, eru heit saudböð ráðlögð.
Það er því álitin regluleg skemtun, og jafn framt heilsu-
hót, að hvíla sig í hinum hreina, ryklausa kvarz-sandi.
Þrátt fyrir hitann og sandhæðirnar, er eyðiraörkin fög-
ur; hin feikilega auðn, sem niætir auganu hvcrvetna,
liefir eitthvað það við sig, sem er voldugt og háleitt
i sjáifu sér; líkast émælanlegum útsæ. Að vera stadd-
ui í eyðimörkinni um sólaruppkomu, eða í tunglskyni
að næturlagi er töfrandi sjón, og ekki mögulegt að lýsa;
ea sem hefir þau áhrif á ferðamanninn, að slík sjón er
honum óafmáanleg oudurminning. Þrent er mikilfeng-
legt og töfrandi í fegurð sinni: himingnæfandi fjöll,
faldandi_ hvítum skauthúningi á hnjúkum sér; liinn ómæl-