Skátablaðið Faxi - 20.09.1969, Blaðsíða 4

áætlun okkar nundi fara.
út un þúfur, Mér hitnaði
þá öálxtið { hansi og
sagði þein, að ner þætti
hart, ef nokkrir stráka-
naggar yrðu til þess, að
ekkert yrði úr áfornun
nínun, því að. eg hefði
verið búinn—nð iofa að
næta nanni á ákfveðnun
stað un þetta leyti."
„Oho:" hropigði Dav^ð
forviða. „Léztu doktor-
inn hafa þetta?" V
Toni yggldi . sig og
sparkaði'-f rá 'séi* sfsein-
völu.
„Ja, ég hef kannski' elxki
sagt það neð þessun orð-
un," sagði hann. „En ég
lét hann skilja á nér,
að ég vilöi ekki dúsa
inni, þegar ég þyrfti að
hitta vin ninn, eins og
un var talað,"
„Og hvað svo?"
„Þeiir vildu fá að vita,
hver .yinurinn ..væri.
„Þaö, var nú- - v-a-rra: Hvað
sagðiírðu?" X j !
„Hvað heláurðu, að , ég
hafi sagt?" Eg sa-gði þein
að ég ætlaði að hi'tta
þíg.’’ L:-..-.árr 'þ ' *
Davíð snarstanzaði og
fölnaði upp.
„Hvað er að þér, félági?
Hvað hef ég gert," Það
var auðheyrt á rodd Tona,
að hojnun hafði hnykkt við
Hann ; lagði höndina á
handlþgg félaga sí^is.
„Hef ég gert þér eitt—
hvað?|"
Davxð náði ser fljott.
Hann hrosti.
„Eg held, að þetta sé
allt. í lagi," sagði hann.
L’Ih F, HkYBN DIMMOCK
„Frændi -ninn hefði konist
að þessu ,fyrr. eða síðár."
Hann 'hlo." Kg' ætla að
ninnsta kosti ? ekki að
hafa áhyggjur-út af þvf
í ðag* bíð reiknis-
skila.nna, er hein kenur."
Toni hlé líka*
„Hafðu engár áhyggjur út
af þessu," sagði hann.
„Þegar skolastjóri heyrði
a.Ö ég- ætlaði að hitta þig
var björninn uninxxn.
„Brown," sagði hann við
frænda þinn, „ég er sann-
færður un, að það gerir
ekkert til, þótt drengir-
rrir skennti sér sanan í
Teyfinu. Beckett er ein-
náná' hérna, og segja
nætti nér, að hann frændi
yðar hérna hafi ekki enn
vanizt vistinni. En auð-
vitað verður að gæta
allra fornreglna, er
skolinn hefst aftur.'i
„Það gerir ekki betur en\
ég trúi þessu. Við
getun verið vinir, og
þurfun enga launfundi að
hafa. Álveg prýðilegt.:
Méir'- -er.illa við alla
launung. Konun svo, og
notirn tínann vel:" sagði
Dávíð,
Þeir fc>ru í kapphlaup
upp klöpþina,
„Þú ert ágætur hlaupari,
sagðjá Toni másandi, er
upp kon. „Hér eigun við
að fára niður. Stígurinn
niður á ströndina er hér
einhvers staðar nálægt,
Greiðfær er hann að vísu
ekki; var éinu sinni not-
aður af snyglurum, að
sögn, - og við strákar-
nir notun hann, enda
enginn hætta, ef varlega
er farið.." Hann leitaði
•* 4,-,
fyrir sér. „Hér kenur
hann," kallaði hann.
„Eg fer á undan:"
Svo vel var sloð- þessi
falinn, aðekki sást
fyrir hohun neia njög yel
væri að. gætt. jDavíð j^at
fullviss,að sig; un þetta,
er harjn hélt á eftir
Tona, reinndi sér nokkra
netra á bakinu eftir
kjarrinu, fetaði sig
niðúr á að gizká' -finntíu
þrép^ er klöþpúð-:- vbru; í
bergj'S og vel ð-'g kænleg'a
hulin af kjarrgroðrinún,
sen nyndaði eins konar
náttúrlega hvélfingu yfir
stíginn. •
„Ilálfnaðir:" y - kallaði
Toni. „Við erun hér kbn—
nir á eino konar 'svalir
klettaskúta. .. Sagt ' er
að snyglararnir hafi halt
varðbergsstað hér. Áfram
nú, - þú átt ævintýri í
vændun:"
Hann gekk fyrir inn í
dinnan hellinn. Davíð
ték eftir því, að hann
virtist síður en svo vera
sneykur. Toni var smey-
kur við harðhausanai í
þorpinu, en nyrkur skelfd-
ist hann ekki.
Toni kveikti allt x einu
á vasaluktinni sinni og
sveiflaði henni kringun
sig, en þreif svo x hand-
legjf Davíðs.
„Hér er einhver?" hvíslaði
—4—