Morgunblaðið - 16.07.2019, Side 14

14 | MORGUNBLAÐIÐ
Tónlistarmenn þurfa oft að hafa töluvert fyrir
því að koma hljóðfærum sínum á milli staða.
Tómas R. Einarsson þekkir þennan vanda
manna best enda spilar hann á kontrabassa og
ekki að því hlaupið fyrir hann að finna bíl sem
hæfir hljóðfærinu. „Það þarf helst að vera
hægt að fella niður miðjusætið afturí og skjóta
kontrabassanum þar í gegn. Það má líka koma
bassanum fyrir með því að fella t.d. niður ann-
að aftursætið og framsætið, en þá er lítið pláss
eftir fyrir farþega og annan farangur.“
Tómas verður á ferðinni með kontrabassann
í vikunni og treður næst upp á miðvikudag á
Björtuloftum í Hörpu, og spilar þar sveiflu-
tónlist með Ómari Guðjónssyni og Sigtryggi
Baldurssyni en tónleikarnir eru hluti af dag-
skrá Djassklúbbsins Múlans. Þá kemur hann
fram á laugardag með fimm manna latín-bandi
og galdrar fram suðræna stemningu á Jóm-
frúnni í Lækjargötu.
Gáttaðir leigubílstjórar
Geta lesendur svo rétt ímyndað sér vesenið
sem fylgir því þegar Tómas heldur af stað með
hljóðfærið út í heim og hefur komið fyrir við
þau tækifæri að ferðafélagarnir hafa gantast
með að Tómas hefði kannski frekar átt að
leggja fyrir sig flautuleik. „En þá svara ég að
bragði að ef ég hefði valið að spila á flautu væri
ég sennilega ekki á leið á tónleika erlendis,“
segir hann.
Heimilisbíllinn er snotur grár Citroën C4
sem varð einmitt fyrir valinu vegna þess
hversu vel hann rúmar kontrabassann. Tómas
segir þó hægt að skjóta hljóðfærinu inn í flesta
meðalstóra bíla, þó leigubílstjórar eigi oft bágt
með að trúa því. „Eitt skiptið ferðaðist ég frá
Ríga suður til Gíróna í Katalóníu. Frá flugvell-
inum á Spáni fór ég fyrsta spölinn með rútu, en
þurfti svo að taka leigubíl upp á hótel. Á leigu-
bílastöðinni hafði ég reynt að sannfæra fimm
eða sex bílstjóra um að ég gæti komið kontra-
bassanum fyrir í bílunum þeirra en enginn
þeirra taldi það mögulegt. Varð ég á endanum
að sárbæna þá um að fá að sýna þeim, og voru
það stórtíðindi á stöðinni að sjá hvernig hljóð-
færið rúmaðist í meðalstórum leigubíl, með
smá tilfæringum.“
Lukkulegur á Kúbu
Tómas var bráðger þegar kom að bíladell-
unni, og heillaður af ökutækjum sem barn.
Hann segir önnur áhugamál hafa tekið við þeg-
ar hann lærði að lesa og hurfu bílarnir í bak-
grunninn í kringum 6-7 ára aldurinn. Alltaf
hefur þó blundað í honum hrifning af fögrum
bílum, og þá einkum frá fjórða, fimmta og
sjötta áratugnum og margir bílarnir í drauma-
bílskúr Tómasar runnu út af færibandinu þeg-
ar hann var ekki einu sinni orðinn blik í auga
föður síns. „Það sem heillar við þessa bíla er
formið. Í stuttu máli sagt eru bílar frá þessu
tímabili miklu fallegri hlutir en þeir bílar sem
smíðaðir eru í dag,“ útskýrir hann og segir
jafnvel snotrustu nýju bílana hverfa tiltölulega
auðveldlega í fjöldann og ekki hafa sömu
íburðarmiklu línur og kröftugu liti og bílar
eftirstríðsáranna. „Eini staðurinn þar sem ég
hef átt það til að mæna á bíla er einmitt úti á
Kúbu, þar sem hrikalega fallegir bílar frá
fimmta og sjötta áratugnum líða um göt-
urnar.“
Tónleikar í gryfjunni
Þó að bílaáhuginn hafi dalað býr Tómas svo
vel að í bílskúrnum á heimili hans er gryfja.
Láti bíladellan aftur á sér kræla gæti hann því
dundað sér við að dytta að undirvögnum og
skipta um olíu. Hann hefur þó aldrei nýtt
gryfjuna með þeim hætti og grínast Tómas
með að hann trúi staðfastlega á verkaskiptingu
á þessu sviði og best að láta öðrum bílaviðgerð-
irnar eftir á meðan hann leikur á hljóðfærið.
Gryfjan hefur þó einmitt verið nýtt til hljóð-
færaleiks, en það var á Listahátíð í Reykjavík
fyrir nokkrum sumrum að tónlistarfólk víða
um borgina tók sig til og efndi til tónleika
heima hjá sér. „Gryfjan hefur aðallega verið
notuð sem geymsla en var tæmd í þetta skipti
og fór ég þangað niður með kontrabassann. Í
kringum 20-25 tónleikagestir sátu fyrir ofan og
ómaði vel upp úr gryfjunni.“ ai@mbl.is
Draumabílskúr Tómasar R. Einarssonar
Heillast af fallegum formum
Það eru einkum bílar fram-
leiddir í kringum miðbik síð-
ustu aldar sem Tómas á erf-
itt með að standast.
Morgunblaðið/Eggert
Tómas er æði lunkinn við að koma stóru hljóðfærinu fyrir í bílum af ýmsum stærðum.
Fíni bíllinn: Mercedes Benz 128. Ég var alltaf veikur fyrir
mjúku línunum í þessari útgáfu af Mercedes Benz.
Hinn fullkomni íslenski hversdagsbíll:
Heimilisbíllinn; Citroën C4 Picasso 2017.
Það er hægt að leggja niður miðsætið
aftur í og þannig kemst kontrabassinn
minn fyrir. Frakkar taka tillit til
kontrabassaeigenda, en áður
áttum við Renault Mégance
Scenic og þar var líka hægt
að leggja niður miðsætið.
Sá leit ekki út fyrir að vera
stór en einu sinni fórum við
fjögur til Stykkishólms
með kontrabassa, bassam-
agnara, gítar, gítarmagn-
ara, trommusett og magn-
ara fyrir söng og komst allt
léttilega fyrir.
Draumabílskúrinn
Litli borgarbíllinn er Mini Coo-
per Convertible, Classic, 2019.
Þegar maður röltir um í mið-
bæjum evrópskra borga er
sjaldgæft að maður taki eft-
ir bílum – enda eintóna
massi af ökutækjum. En
þá sjaldan maður sér
Mini Cooper rifjast það
upp að bílar geta verið
fallegir.
Ljósmyndir:
Mini Cooper: press.bmwgroup-
.com
Citroën C4: int-media.citroen.com
Mercedes-Benz: Wikipedia. Nor-
bert Kaiser (CC)
Willys: Úr einkasafni
Chevrolet Bel Air: Plötukápa
Ford Model A: Wikipedia. Richard
Smith (CC)
Kajak: Wikipedia. 0x010C (CC)
Fyrir lottóvinninginn: Willys-jeppi árg. 1946. Pabbi minn eign-
aðist Willys-jeppa 1946. Ég var ekki hár í loftinu þegar ég
sýndi bílnum gríðarlegan áhuga. Einu sinni tókst mér að klifra
upp í hann og gerði í framhaldinu heiðarlega tilraun til að aka
til sjávar af hlaðinu á Staðarfelli í Dölum, þar sem mamma
kenndi við Húsmæðraskólann.
Í villtustu draumum: Chevrolet Bel Air 1957 -
Ultra pro touring. Það er gaman að horfa á bíla
á Kúbu, alveg sérstaklega bandarísku bílana
sem eru kallaðir Gran Car og maður borgar að-
eins meira fyrir en venjulega leigubíla. Það er
oft erfitt valið í Havana þegar margir slíkir
koma saman, flestir frá 1950 til 1960, vel púss-
aðir og gljáandi. Árið 2003 fór ég margar ferðir
í Chevrolet Bel Air 1957 og tók af honum mynd
sem endaði á forsíðu disksins Havana.
Sunnudagabíllinn: Ford Model A 1928. Ég sá svona bíl í Havana í
fyrra, glansandi fínan, hreint augnayndi. Hann stóð fyrir framan
Hotel Nacional sem var byggt 1930 og var eiginlega í stíl þótt
hann væri tveimur árum eldri en hótelið.
Eitt ómissandi
farartæki í viðbót:
Ég væri til í að eiga kajak.
En þá þyrfti ég líka að
eignast Willys-jeppann
sem nefndur er að framan,
til að geta dregið kerru.