Kaupfélagsblaðið - 01.12.1990, Síða 14

KAUPFÉLAGSBLAÐIÐ
„...Samvinnu-
hreyfingin var
síöan notuð til
aö koma hjól-
um efnahags-
lífsins af
staö"...
Uppvaxtarárin
iguröur er fæddur í
Keflavík og ólst þar
upp. Sem unglingur starfaði
hann í kaupfélaginu og segist í
snemma muna eftir sér í kaup-
félaginu. „Mamma, Ragn-
heiður Jónsdóttir, var deildar-
stjóri í matvöruverslun KSK að
Hringbraut 55 og starfaði síðar
lengi með Lóu Þorkels í
Vefnaðarvörudeildinni. Sjálfur
vann ég um tíma í mat-
vörubúðinni að Hafnargötu
62. Milli bekkja í Samvinnu-
skólanum starfaði ég hins
vegar sem deildarstjóri í kaup-
félagsversluninni í Njarðvík,
þar sem Sparisjóðurinn er nú
til húsa".
-Unglingsárin?
„Unglingsárin mín í Keflavík
voru ósköp hefðbundin. Ég var
í skátunum hjá Helga S. Fé-
lagastúss átti vel við mig, en
íþróttir áttu ekki upp á pall-
borðið hjá mér þá. Eins og
Keflvfkingi sæmir fór ég í tón-
listarskólann og var einnig
með í stofnun skólahljóm-
sveitar, og þetta var mjög
skemmtilegur tími".
-Hvað varð þess valdandi að
þú fórst í Samvinnuskólann,
en ekki einhverja aðra
menntastofnun?
„Ætli það hafi ekki verið
þetta uppeldi sem maður fékk.
Ég var alinn upp í Kaup-
félaginu í Keflavík, svo það var
eðlilegt framhald að Sam-
vinnuskólinn varð fyrir valinu.
Annars reyndi é líka að fá inn-
göngu í Verslunarskólann, en
þar var ég settur á biðlista, svo
það lá beint við að fara í
Borgarfjörðinn að Bifröst".
-Hvaða nám lagðir þú stund
á?
„Ég var í Samvinnu-
skólanum frá 1965-67 og
síðan í eitt og hálft ár í starfs-
námi á vegum skólans. Þetta
var stjórnunarnám þar sem
lögð var áhersla á að menn
fengju innsýn í atvinnulífið og
samvinnustarfið sem víðast.
Maður ferðaðist mikið og
starfaði hjá Sambandinu og
kaupfélögunum.
Að námi ioknu fór ég til
starfa hjá Kaupfélagi Skaft-
fellinga í Vík í Mýrdal. Þetta
var á árunum 1969-71. Þegar
störfum mínum fyrir austan
lauk réð ég mig til starfa hjá
skipulags- og fræðsludeild SIS.
Þarna fékkst ég við versl-
unarráðgjöf ásamt rekstrar-
ráðgjafa frá danska sam-
vinnusambandinu FDB. Það
var mikið að gera og ég lærói
mikið af þessu samstarfi og á
ánægjulegar minniingar um
þennan tíma".
-Svo heldur þú utan.
„Það er rétt. Ég fór til
Svíþjóðar á veg-
um Sambandsins
og hafði þar vet-
ursetu. Ég var þar
í starfsnámi hjá
sænska sam-
vinnusamband-
inu, Kooperativa
Förbundet, en
verslunarráðgjöf
var meginatriði
þessa náms. Jafn-
framt tók ég bók-
leg námskeið við
sænska skóla og
hélt reyndar
áfram því námi í
gegnum bréfa-
skóla eftir að ég
kom heim.
Eftir heim-
komuna varð ég forstöðu-
maður verslunarráðgjafar sam-
bandsins og gegndi því starfi til
ársloka 1975".
Til starfa í Tanzaníu
„í október 1975 hélt ég utan
til Tanzaníu. Ég var þarna að
vinna við samnorrænt verkefni
sem rekið var af ríkisstjórnum
Norðurlandanna, undir stjórn
þróunarstofnunar danska
utanríkisráðuneytisins, Dan-
ida. Vinnusvæði mitt var
höfuðborgin Dar es Salaam og
nágrenni. Á
þessu svæði
voru ýmiskonar
samvinnufélög
sem við að-
stoðuðum. Þetta
var ekki bara
smásöluversl-
anir, heldur
einnig fiski-
menn og smá-
iðnaður ýmis-
konar. T.d. voru
í þessum fé-
lögum menn
sem fengust við
að höggva list-
muni úr fíla-
beini. Einnig var
það í okkar
verkahring að
koma upp versl-
unum í stærri
byggðarkjörn-um og úti á
landsbyggðinni. Við settum
jafnframt á fót bók-
haldsskrifstofu
sem annaðist
bókhald fyrir
mörg sam-
vinnufélög á
svæðinu.
Tanzanía er
mjög víðfermt
land, um ein
milljón ferkíló-
metrar, og til
þess að geta
komið við ein-
hverri fram-
þróun og
skapað fólki
aðgang að t.d.
sjúkrahúsum,
skólum og
ýmiskonar al-
mennri þjón-
ustu var á-
kveðið að þétta
byggðina með
því að flytja fólk í ákveðna
kjarna. Samvinnuhreyfingin
var síðan notuð til að koma
hjólum efnahagslífsins af
stað", sagði Sigurður.
Frá Kenya til ísafjarðar
Frá Tanzaníu fór Sigurður
yfir til höfuðborgar Kenya,
Nairobi, til að vinna við sam-
norræna verkefnið þar.
„í Kenýa höfðu sam-
vinnufélög framleiðenda náð
að skjóta rótum, en neyt-
endafélög og samvinnuverslun
var sáralítil. Þarna var verkefni
mitt að ákvarða hvort fýsilegt
væri að setja á stofn heild- og
smásöluverslun með neyslu-
vörur á vegum sam-
vinnufélaga. Gerð skyldi úttekt
á þessu á landsvísu og skýrslu
með niðurstöðum og tillögum
skilað eftir eitt ár. Norður-
Unglingstúlkur nota kollin til aö
flytja vistir.
löndin kostuðu
þetta starf, en
ég var í hópi tíu
annarra ráð-
gjafa sem tóku
fyrir starfs- og
stjórnunarsvið
innan sam-
vinnuhreyfinga
rinnar.Skömmu
áður en ég
skilaði skýrsl-
unni var mér
boðið starf á
öðrum stað í
Kenya við sam-
vinnuverkefni,
en þegar kom
að þvf var fjár-
magninu
skyndilega
kippt til baka.
Þá stóð mað-
ur uppi og samningurinn við
okkur var að renna út. Ég var í
sambandi við menn heima á
íslandi og innan Sam-
vinnuhreyfingar-innar. Kjartan
P. Kjartansson, sem þá var
framkvæmdastjóri ski-
pulagsdeildar sambandsins,
hringdi í mig og bauð mér
kaupfélagsstjórastöðu á ísafirði
sem var að losna.
Ég flaug til London og hitti
þar Kjartan að máli og við
ræddum málin. Ég tók mér
nokkra daga í að hugsa þetta.
Það hafði ekki verið hug-
myndin hjá mér eftir að ég
kæmi heim að fara út á land og
einnig vissi ég að það gekk illa
með rekstur kaupfélagsins á
Isafirði".
14