Morgunblaðið - 25.05.2021, Qupperneq 18

18 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ ÞRIÐJUDAGUR 25. MAÍ 2021
✝
Páll Jónsson
fæddist á Þórs-
höfn á Langanesi
4. maí 1961. Hann
lést 13. maí 2021 á
Sjúkrahúsinu á Ak-
ureyri. Foreldrar
hans eru Jón S.
Pálsson, f. 28.12.
1933, og Björk Ax-
elsdóttir, f. 14.1.
1942. Systkini Páls:
1) Rannveig, f. 7.7.
1962. Maður hennar var Baldur
Jóhannsson (látinn). Þeirra
börn eru Una Erlín og Jón
Hrafn. Rannveig á dótturina
Björk Viggósdóttur. Synir
Baldurs eru Magnús, hans kona
bjartsdóttir, dætur Ingu og
fósturdætur Sigurðar eru Mar-
grét Lena, sambýlismaður
Aleksander Kospenda, og Katr-
ín Birna, sambýlismaður Ari
Auðunn Jónsson. 4) Þorsteinn
Styrmir, f. 20.4. 1971.
Páll gekk í Höfðaskóla á
Skagaströnd, Reykjaskóla í
Hrútafirði, nam við Mennta-
skólann við Hamrahlíð og MA.
Hann lauk námi í fiskiðn frá
Fiskvinnsluskólanum í Hafn-
arfirði og síðar stundaði hann
nám í VMA. Hann fór á vertíðir
til Vestmannaeyja og Grinda-
víkur, vann í frystihúsum og
var á sjó, en lengst vann hann
sem sumarstarfsmaður í Lysti-
garðinum á Akureyri.
Útför Páls fer fram í dag, 25.
maí 2021, frá Glerárkirkju á
Akureyri kl. 13.
Guðrún Breiðfjörð
Pétursdóttir og
eiga þau þrjú börn,
og Kjartan, hans
kona Sigríður
María Krist-
insdóttir og eiga
þau einn son. 2)
Þorlákur Axel, f.
22.8. 1963. Kona
hans Gunnhildur
H. Gunnlaugsdóttir
og eiga þau tvær
dætur. Svanhildi, sem á eina
dóttur, og Berglindi Jónu,
hennar maður er Bjarki Bald-
vinsson og börn þeirra eru tvö.
3) Sigurður Pétur, f. 4.1. 1965.
Kona hans er Inga S. Guð-
Ég kveð stóra bróður minn, Pál
Jónsson, með sorg í hjarta og inni-
legu þakklæti fyrir samfylgdina
og kærleikann sem hann sýndi
okkur; börnunum mínum og fjöl-
skyldu. Palli var góður vinur,
skipulagður og bjó yfir seiglu,
klár, opinn og ræðinn.
Það er ekki nema rúmt ár á
milli okkar. Við stríddum hvort
öðru og tuskuðumst eins og systk-
ini gera. Svo bættust yngri bræð-
ur okkar í hópinn einn af öðrum;
þetta var tröppugangur og oft
mikið fjör.
Áhugasvið Palla var vítt. Þegar
við vorum börn fylgdist ég með
honum móta Madagaskar í drullu-
polli á bílastæðinu fyrir framan
húsið. Eitt sinn ferðuðumst við
fjölskyldan á blöðruskódanum á
heimaslóðir mömmu á Norðaust-
urlandi um bjarta sumarnótt.
Hugmyndin var að börnin svæfu
til að ferðalagið yrði rólegra. Palli
tímdi ekki að sofa og sagði; ég vil
sjá hvað landið er fallegt.
Í bernsku kenndi Palli mér svo
ótalmargt, svo sem að meta Hóm-
er og fótbolta, að setja upp hey-
sátu, mannganginn og að standa á
höndum. Það allra mikilvægasta
sem Palli kenndi mér á fullorðins-
árum er að horfast í augu við eigin
fordóma.
Nú er lífið breytt og ég á ekki
von á fleiri símtölum sem hefjast á
orðunum: Hæ, ég er Palli. En
minningin um góðan bróður lifir.
Rannveig.
Páll bróðir gætti okkar yngri
systkina sinna. Ég þykist muna
þegar við sátum saman á hey-
vagni þegar við fluttum frá
Breiðabliki í nýja húsið við Tún-
brautina á Skagaströnd. Þar ólu
okkar ágætu foreldrar upp systk-
inahópinn, en þar bjuggu líka Páll
afi fyrrverandi skólastjóri og hans
fólk á neðri hæðinni. Palli var
hændur að alnafna sínum Páli afa.
Sú saga er sögð að þegar Palli var
að læra hina nýju mengja-stærð-
fræði, kominn í annan bekk og
sóttist námið vel, hafi Páll afi sagt:
„Gaman verður að fylgjast með
þessu hjá þér.“ – „Þú getur það
ekki, þig skortir undirstöðuna,“
var svarið. Við systkinin ólumst
upp við ævintýraflóa, lékum í
sandkassa, á lóðinni, á svölunum,
á Túnbrautinni sem lengst af var
ómalbikuð, í hlöðunni, í heyskap á
Péturstúninu, fórum að veiða nið-
ur á bryggju, klifra og spranga í
síldarverksmiðjunni og hjóluðum
á fínu hjólunum okkar sem við átt-
um eftir búsetuna í Danmörku.
Palli var stóri bróðir okkar. Hann
tók slaginn út á við. Unglingsárin
voru Páli erfið, eineltið sem hann
varð fyrir tók á hann. Palli hafði
mikla námshæfileika og gekk vel
á samræmdu prófunum. Hann
æfði körfubolta og frjálsar íþrótt-
ir, vann sigra og setti héraðsmet í
millivegalengdum í hlaupum. Að-
eins 19 ára gamall veiktist hann
og átti við þá sjúkdóma að etja
upp frá því. Með tímanum lærði
hann á sjúkdóminn, tókst á við
hann og fordómana, sem fólk, sem
geðræn veikindi hrjá, mátti sæta.
Við Páll bróðir höfðum báðir þá
hugmynd að hvor þyrfti að gæta
hins. Palli var eldri og notaði þann
rétt til að hefja góðlátlegar um-
ræður um hvernig hlutum væri
háttað. Hann var áhugamaður um
ræktun. Sumarvinnan í Lysti-
garðinum á Akureyri var honum
ástríða og hann sýndi okkur hin-
um afraksturinn. Hann kenndi
okkur að rækta trjávið á jörð for-
eldra okkar í Húnavatnssýslu.
Páll bróðir er besti vinur sem ég
hef átt, hann sýndi fjölskyldunni
væntumþykju og tók þátt í við-
burðum okkar. Við fórum saman á
íþróttaleiki hér á Akureyri. Palli
átti marga vini. Hann talaði við
fólk, hann var skemmtilegur og
beindi samskiptum á jákvæðar
brautir. Hann átti góð samskipti
við fólkið í heimahjúkrun, Laut-
inni, Grófinni, Sjúkrahúsinu á Ak-
ureyri, Vin í Reykjavík, kaþólsku
kirkjunni, körfuknattleiksdeild
Þórs, fólkið í kringum Þór/KA,
vinnufélaga og ekki síst gamla
skólafélaga. Hér er ekki allt talið.
Það var honum ómetanlegt að á
Reykjaskóla eignaðist hann vini
sem hann átti alla ævi sína.
Páll beitti sér í félagsstarfi
fólks með geðfötlun hér á Akur-
eyri. Hann lagði lið við stofnun og
starf Lautarinnar og Grófarinnar,
og hann æfði með fótboltafélaginu
Múrbrjótum. Hann tók þátt í að
skipuleggja fyrirlestra og gefa út
fræðsluefni um þjónustu á Norð-
urlandi við fólk með geðrænan
vanda. Hann var athafnasamur og
lýsir þessi upptalning þeim góða
manni sem hann hafði að geyma.
Hér með er öllu því góða fólki
þakkað sem átti jákvæð samskipti
Pál Jónsson bróður minn og ann-
aðist hann.
Palla verður sárt saknað. Við
kveðjumst um sinn, hryggir en
sáttir.
Þorlákur Axel.
Deyr fé,
deyja frændur,
deyr sjálfur ið sama;
en orðstír
deyr aldregi,
hveim er sér góðan getur.
(Úr Hávamálum)
Hann Palli kæri frændi okkar
er fallinn frá. Fráfall Palla er okk-
ur erfitt en það gafst enginn tími
til að kveðja svo við párum niður
nokkur kveðjuorð hér. Palli var
einstaklega frændrækinn og fé-
lagslyndur maður. Það voru ófá
matarboðin sem við systurnar
munum eftir í æsku og ófáar heim-
sóknirnar í Tröllagilið til Palla
frænda. Við vorum sérstaklega
hrifnar af hornglugganum sem
setti svo sterkan svip á íbúðina.
Barngóður var hann og með ár-
unum fundum við að hann vildi
okkur alltaf vel. Í síðari tíð var
hann svo afskaplega góður við
okkar börn og passaði alltaf að
vera búinn að undirbúa rausnar-
legar afmælis- og jólagjafir með
góðum fyrirvara. Þrátt fyrir erfið
veikindi frá unglingsárum tapaði
hann aldrei jákvæðninni og lífs-
gleðinni sem sýnir sig í því að
hann var vinamargur og fimm-
tugsafmælið hans var vel sótt.
Kæri Palli, fáir vita hvað þeir átt
hafa fyrr en þeir hafa misst. Það
er erfitt að hugsa til þess að þú
sért ekki á meðal okkar lengur, að
við hittum þig ekki aftur og eigum
ekki von á símtali frá þér.
Elsku Palli, hvíldu í friði.
Við vottum foreldrum hans,
systkinum og vinum okkar inni-
legustu samúð
Berglind Jóna og Svan-
hildur Þorláksdætur.
Fyrir um það bil 30 árum
kynntist ég Páli Jónssyni, hon-
um Palla. Hann var vinur Helga
mannsins míns sem kynnti mig
fyrir honum. Eftir góð kynni
varð hann líka vinur minn.
Ég minnist hans sem trausts
og góðs vinar sem var umhugað
um að vera í tengslum við vini
sína, sem hann hafði oftar en
ekki frumkvæði að.
Í samtölum okkar Palla var
hann viljugur til að deila reynslu
sinni, líðan og upplifun sem mað-
ur með geðfötlun. Hann var
mjög meðvitaður um sína stöðu,
möguleika og takmarkanir.
Hann var sjálfstæður, tók sínar
ákvarðanir sjálfur og skipulagði
líf sitt af kostgæfni, þar á meðal
samveru með vinum sínum og
fjölskyldu.
Hann talaði alltaf vel um þann
stuðning sem hann naut og þáði.
Hann kynnti mig fyrir þeim
stöðum sem hann sótti fyrir geð-
fatlaða sér til styrktar og sem
veittu honum stuðning, bæði á
Akureyri og í Reykjavík. Hann
bauð mér með sér á þessa staði,
sýndi mér og útskýrði.
Það var alltaf gleðiefni þegar
Palli kom hingað suður. Við
fjölskyldan hlökkuðum til að fá
hann í matarboð og njóta sam-
veru við hann. Hann sýndi
drengjunum okkar Helga áhuga,
var umhugað um þá og fylgdist
með þeim vaxa úr grasi.
Við Helgi upplifum tómarúm
nú þegar Palli er farinn – síminn
hringir ekki lengur frá Palla,
Palli kemur ekki í heimsókn
lengur.
Við erum þakklát fyrir góð
kynni og gjöfula vegferð okkar
með Páli Jónssyni.
Minning hans lifir.
Signý Þórðardóttir
Helgi Jóhannesson.
Páll Jónsson
✝
Sigrún Jóney
Björnsdóttir
fæddist 18. júní
1933. Hún lést á
Heilbrigðisstofnun
Vesturlands
Hvammstanga 10.
maí 2021.
Foreldrar Sig-
rúnar voru hjónin
Björn Ingvar Jós-
efsson, bóndi á
Hrappstöðum í
Víðidal, f. 1896, d. 1971, og Sig-
ríður Jónsdóttir frá Gröf í Lund-
arreykjadal, f. 1892, d. 1972.
Björn og Sigríður bjuggu á
Hrappstöðum í Víðidal frá 1918
til 1947 og fluttu síðan til Akra-
ness þar sem þau bjuggu á Sjáv-
arborg frá 1947 til 1966. Eftir
það fluttu þau til Hvammstanga.
Systkini Sigrúnar eru:
Tryggvi, f. 1919, d. 2001. Guð-
rún Ingveldur, f. 1921, d. 2001.
Óskírð stúlka, f. 1922, d. 1923.
Jósefína, f. 1924, d. 2017. Bjarni
Ásgeir, f. 1925, d. 2009. Sig-
urvaldi, f. 1927, d. 2009. Stein-
björn, f. 1929, d. 2019. Álfheið-
Dóttir þeirra er Kamilla.
2) Elísabet, f. 1955. Maki Sig-
fús Þráinsson, f. 1954. Sonur
þeirra er Sigfús, f. 1976. Synir
Sigfúsar og Lilju Rúnar Sigurð-
ardóttur, f. 1984, eru Tristan
Hrafn og Viktor Ívar.
3) Jóhannes Rúnar, f. 1960.
Sambýliskona Guðrún Margrét
Birkisdóttir, f. 1967. Börn Jó-
hannesar og Sigríðar Nönnu
Egilsdóttur, f. 1966 eru: a) Sig-
rún Ósk, f. 1990. Sambýlismaður
Þórir Bergsson, 1988. Dætur
þeirra eru Freyja Björg og Sól-
veig Matthildur. b) Egill Árni, f.
1994.
4) Baldvin Þór, f. 1960. Sam-
býliskona Sigríður Sigmunds-
dóttir, f. 1959. Börn þeirra eru:
a) Daníel Örn, f. 1992. Sambýlis-
kona Brynja Rúnarsdóttir, f.
1994. Dóttir þeirra er Sigrún
Sól. b) Marta Sif, f. 1998. Sam-
býlismaður Kasper Stryander
Jensen, f. 1996. c) Sonur Bald-
vins og Sigurbjargar I. Magn-
úsdóttur, f. 1960, er Elías Ás-
geir, f. 1982. Maki Elíasar er
Karen Erlingsdóttir, f. 1980.
Börn þeirra eru Hafþór Darri
og Hólmfríður Lea. Sonur Elías-
ar Ásgeirs og Barböru Óskar
Guðbjartsdóttur, f. 1980, er
Guðbjartur Þór.
5) Berglind, f. 1971. Synir
Berglindar og Rögnvaldar S.
Hilmarssonar, f. 1963, eru: a)
Hilmar Snorri, f. 1993. Sam-
býliskona Írena Birta Gísladótt-
ir, f. 1998. b) Jóhannes, f. 1996.
Sambýliskona Mómey Ruth
Ketmanee Torfadóttir, f. 1998.
c) Sindri Snær, f. 2000. d) Dóttir
Berglindar og Þorbergs Frið-
rikssonar, f. 1973, er Andrea
Líf, f. 2009.
Sigrún Jóney fæddist á
Hrappstöðum í Víðidal. Um
fermingu fór hún í vist á næsta
bæ, Kolugili, hjá frændfólki
sínu. Skólanám var lítið, að-
allega heima- og fjarkennsla.
Sigrún stundaði nám við
Húsmæðraskólann að Stað-
arfelli í Dölum veturinn 1951 -
52. Að skólagöngu lokinni flutti
Sigrún til Reykjavíkur þar sem
miðbærinn og Þingholtin voru
hennar heimasvæði. Starfsvett-
vangur Sigrúnar auk húsmóð-
urhlutverks var við hreingern-
ingar og fleira á fjórða áratug
hjá Sláturfélagi Suðurlands og
Miðbæjarbarnaskólanum við
Tjörnina. Eftir starfslok fluttu
þau hjónin á Blönduós í gamla
læknishúsið sem þau gerðu upp
og að lokum á Hvammstanga.
Útför Sigrúnar Jóneyjar fer
fram frá Hvammstangakirkju í
dag, 25. maí 2021, klukkan 14.
Jarðsett verður í Víðidalstungu
í Víðidal.
ur, f. 1931, d. 2012.
Guðmundína Unn-
ur, f. 1931. Gunn-
laugur, f. 1937.
Fósturbróðir Ás-
geir Jóhannsson
Meldal, f. 1940, d.
2004.
Sigrún giftist
1955 Jóhannesi
Guðmundssyni, f.
18.12. 1931. For-
eldrar hans voru
Guðmundur Jóhannesson frá
Móbergi í Langadal, f. 1904, d.
1981, og Elín Hermannsdóttir
frá Hofsósi, f. 1903, d. 1982.
Börn Sigrúnar og Jóhannesar
eru: 1) Óskar Sveinbjörn, f.
1954. Maki Rósa Stefánsdóttir, f.
1953. Börn þeirra eru: a) Elsa
R., f. 1976. Eiginmaður Birgir
Jónsson, f. 1970. Börn þeirra
eru Bergur og Bríet. b) Eva Sig-
rún, f. 1981. Sambýlismaður
Einar Kristjánsson, f. 1980.
Dætur þeirra eru: Karen Rósa,
Klara Sigríður og Hildur María.
c) Stefán Örn, f. 1987. Sambýlis-
kona Erna Arnardóttir, f. 1989.
Elsku besta móðir mín er horf-
in á annað tilverustig.
Á kveðjustundu er mér þakk-
læti efst í huga og margar minn-
ingar streyma fram. Þegar ég var
sendur í sveit norður í Dæli 6 ára
gamall og ég barðist á móti
mömmu sem vildi setja mig í ull-
arnærföt sem stungu mikið, en
það átti að vera svo kalt þar. Hún
fór sínu fram og mér fannst ullar-
nærfötin á endanum ekkert svo
óþægileg. Skýr er myndin þegar
ég horfði á eftir mömmu út
Steinagerðið þar sem ég varð eftir
í pössun. Þegar hún var komin níu
mánuði á leið af tvíburabræðrum
mínum og fannst mér hún frekar
stór og mikil um sig, enda voru
þeir með þeim stærri tvíburum
sem fæðst höfðu á landinu. Þegar
soðin ýsa var á borðum og maður
þurfti ekki að hafa áhyggjur af
fiskbeinum því mamma sá alltaf til
þess að þau væru tekin frá - hún
passaði vel upp á allt.
Það fór ekki alltaf hátt, en
mamma var mjög hjálpsöm og
gjafmild við aðra og mátti ekkert
aumt sjá. Mamma var mjög glett-
in og hafði góðan húmor. Hún var
ósérhlífin, dugleg alla tíð, kattþrif-
in, frændrækin og trygglynd við
sitt fólk. Hún minntist oft með
gleði tímans í Húsmæðraskólan-
um og var hún í góðu sambandi við
skólasystur sínar sem eru nú
fimm eftir á lífi. Vil ég þakka sér-
staklega Unu Jóhannsdóttur fyrir
hennar vináttu við mömmu.
Mamma hafði skoðanir á mönn-
um og málefnum, hvort sem það
var pólitík eða annað sem henni
mislíkaði. Í einni bæjarferð henn-
ar suður keyrði ég hana í útrétt-
ingar og bauð henni í kaffi í
Hörpu, en hún afþakkaði pent,
ætlaði sér ekki þangað, í það fjár-
austur. Mamma hafði líka mikla
ánægju af beinum útsendingum,
fótbolta og sérstaklega handbolta,
strákunum okkar, og lifði sig vel
inn í leikinn og lét leikmenn og
dómara alveg heyra það þegar
gerð voru mistök.
Fyrir hönd fjölskyldunnar vil
ég þakka Heilbrigðisstofnun
Vesturlands á Akranesi og ekki
síður á Hvammstanga, frábæru
starfsfólki fyrir alla hjálpsemi og
umhyggju í gegnum árin. Frænk-
um mínum Halldóru, Systu og
Sigrúnu hans Gulla vil ég þakka
sérstaklega, ásamt þeim sem
fylgdust með henni og heimsóttu.
Ég kveð þig elsku mamma með
hlýjar minningar í hjarta. Blessuð
sé minning þín.
Þinn sonur,
Óskar.
Elsku tengdamamma mín sem
var mér svo kær hefur kvatt okk-
ur í hinsta sinn.
Ég man það eins og gerst hafi í
gær þegar ég hitti þig í fyrsta sinn
í fallega húsinu ykkar á Blöndu-
ósi. Þú komst á móti mér með út-
breiddan faðminn og þar með var
ég ein af fjölskyldunni. Þú varst
með svuntuna að bardúsa í eld-
húsinu að búa til kræsingar. Síðan
eru liðin 20 ár. Þú passaðir alltaf
upp á það að maður væri vel
nærður þegar maður fór heim eft-
ir heimsókn til ykkar. Það var allt-
af svo notalegt að vera nálægt þér
og mikið spjallað yfir kaffibolla og
meðlæti að sjálfsögðu. Þú varst
alltaf að hugsa um aðra, að öllum
liði vel í kringum þig.
Það eru ófá ullarsokkapörin
sem þú komst með færandi hendi,
svo okkur væri nú örugglega hlýtt
á fótunum.
Svo fannst þér nú ekki annað
hægt en að skutlast til Reykjavík-
ur með allar smákökurnar sem þú
bakaðir fyrir jólin og deila niður
til fjölskyldunnar. Það var yndis-
legt að fá þessa sendingu, allt gert
með svo mikilli hlýju og natni.
Þetta voru allra bestu smákök-
urnar, það vorum við öll sammála
um.
Við töluðum oft um hvað það
væri gaman að hafa svona lítið
sumarkaffihús í gamla húsinu á
Blönduósi. Þú sæir um að baka
kleinur og pönnukökur og ég sæi
um að færa gestum kaffi og kræs-
ingar. Við vorum alveg með það á
hreinu hvernig við myndum hafa
þetta. þú brostir svo glettin og
yndisleg. Það verður bara í næsta
lífi elsku Sigrún.
Þú naust þín svo vel og elskaðir
að vera með fjölskyldunni og
stjana við okkur. Vildir aldrei láta
hafa neitt fyrir þér, alltaf að gera
eitthvað fyrir aðra. Gjafmildi, um-
hyggja, æðruleysi og svo einstak-
lega mikil hlýja eru orð sem lýsa
þér vel. Mér þótti svo endalaust
vænt um þig elsku yndislega
tengdamamma mín. Er svo þakk-
lát fyrir þessi 20 ár sem ég fékk að
eiga með þér. Hvíl í friði elsku Sig-
rún, við söknum þín.
Guðrún M. Birkisdóttir.
Elsku amma Sigrún, mikið
sakna ég þín.
Þrátt fyrir að vera nýorðin fer-
tug og vita að lífið tekur enda höf-
um við nú á stuttum tíma misst
svo margt, þig amma mín og
ömmu Elsu og afa Stefán. Fram
að því í öll þessi ár hef ég ekki
þekkt lífið öðruvísi en að eiga báð-
ar ömmur og afa, sem ég veit að er
ekki sjálfgefið. Hugsandi til baka
núna finnst mér samt eins og ég
hafi getað gert betur, hringt oftar,
komið oftar í heimsókn norður, átt
fleiri samverustundir með þér. Þú
myndir eflaust hrista hausinn yfir
því. En minningarnar um þig ylja
amma mín, þær eru allar góðar.
Þú varst dásamleg og ég ber nafn
þitt með stolti. Þú varst alltaf svo
dugleg og góð. Þú bakaðir bestu
súkkulaðiköku í heimi, með pip-
armyntunni, og oftar en ekki
þurfti að skipa þér að setjast niður
og borða með okkur hinum en
annars stóðstu á haus á meðan all-
ir hinir fengu nægju sína að borða.
Þú varst gjafmild og gerðir þitt til
að gleðja okkur. Þú varst mikill
húmoristi og höfum við oft rifjað
upp eitthvað sem þú sagðir fyrir
mörgum árum, og hlæjum að því
enn. Hann var oft ansi svartur
húmorinn. Einar hefur líka oft
nefnt að þú hafir minnt hann á
ömmu sína heitna, hvernig þið
hlóguð eins og hristust til í leið-
inni. Það var líka gott að spjalla
við þig um daginn og veginn
amma mín, þú varst góður hlust-
andi. Lengi vel spurðir þú mig
alltaf hvernig Einar hefði það og
ég var oft hissa á hvað þú mundir
vel. Þá hringdirðu oft í mig eftir að
við misstum Helenu Ósk og áttum
við oft gott spjall. Þá sagðirðu mér
frá draumi sem þig hafði dreymt
fyrir það og við vorum vissar um
að það hefði verið fyrirboði um
það sem kom í kjölfarið. Það var
gaman að koma á Hvammstanga
og fá meðal annars að upplifa bæj-
arhátíðina með þér, hitta frænd-
fólk og höfum við meira að segja
núna eftir andlát þitt áttað okkur
á skemmtilegri tengingu við
frændfólk þitt sem er gaman að
segja frá. Ég er ánægð að hafa
komið til þín nokkrum dögum áð-
ur en þú kvaddir amma mín, setið
hjá þér og kvatt þig í síðasta skipt-
ið. Ég efast ekki um að þú hafir
vitað af okkur hjá þér. Öllum þótti
svo ofurvænt um þig, annað var
ekki hægt.
Ég kveð þig með hlýju í hjarta,
hvíldu í friði amma mín.
Þín,
Eva Sigrún.
Sigrún Jóney
Björnsdóttir