Morgunblaðið - 13.06.2022, Side 17

MINNINGAR 17
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 13. JÚNÍ 2022
✝
Eyjólfur Þor-
björn Haralds-
son fæddist 29. júlí
1940 í Reykjavík.
Hann lést á heimili
sínu í Hafnarfirði
31. maí 2022.
Eyjólfur var son-
ur hjónanna Sól-
veigar Eyjólfs-
dóttur húsfreyju og
matráðskonu, f.
25.2. 1908, d. 31.1. 2005, og Har-
aldar Þórðarsonar skipstjóra, f.
30.9. 1893, d. 2.10. 1951. Alsystir
Eyjólfs var Kristín Vilborg
geislafræðingur, f. 11.4. 1945, d.
1.3. 2021, og hálfsystir samfeðra
Þóra, f. 24.4. 1924, d. 11.7. 1982.
Eyjólfur ólst upp í Hafnarfirði
og lauk landsprófi frá Flensborg-
arskólanum í Hafnarfirði og
stúdentsprófi frá Mennta-
skólanum í Reykjavík 1960.
Hann lærði læknisfræði við Há-
skóla Íslands og lauk cand.med.-
prófi 1967. Hann stundaði fram-
haldsnám í lyflækningum í Skot-
landi og lauk sérfræðiprófi 1974.
Síðar hlaut hann sérfræðivið-
urkenningu í öldrunarlækn-
ingum 2002.
22.8. 1981. Hann er kvæntur
Hólmfríði Morgan hjúkrunar-
fræðingi og eiga þau fimm börn.
2) Haraldur Sveinn tónlistar-
maður, f. 15.3. 1985, d. 15.4.
2015. Haraldur var kvæntur
Heiðrúnu Gissunni Káradóttur,
en þau skildu. Eyjólfur og Edda
voru alla tíð búsett í Hafnarfirði.
Eyjólfur hafði mikinn áhuga á
klassískri tónlist, óperum og
djasstónlist. Sóttu þau hjón mikið
tónleika og óperur og ferðuðust
víða um heim til að sinna því
áhugamáli. Ferðalög voru annað
stórt áhugamál, jafnt innanlands
sem utan. Hafði Eyjólfur heim-
sótt meira en 50 lönd í öllum
heimsálfum nema Suðurskauts-
landinu og farið þrisvar um-
hverfis jörðina og margsinnis
umhverfis Ísland. Einnig stund-
aði hann hálendisferðir í nokkur
ár. Stangveiði var líka stórt
áhugamál, einkum laxveiði.
Norðurá, Haffjarðará og Álftá á
Mýrum urðu oftast fyrir valinu,
auk Elliðaánna.
Eyjólfur gekk í Frímúrara-
regluna 1985 og hafði mikið
gagn og gaman af að starfa inn-
an reglunnar, þar sem hann
gegndi ýmsum embættum. Síð-
ustu árin naut hann þess mjög að
umgangast ættingja og vini, ekki
síst barnabörnin, sem voru auga-
steinar hans.
Útför Eyjólfs verður gerð frá
Hafnarfjarðarkirkju í dag, 13.
júní 2022, klukkan 13.
Eyjólfur starfaði
sem heimilislæknir í
Kópavogi 1974-2000
og sem öldr-
unarlæknir á
Landakoti frá 2000
til starfsloka 2010.
Hann tók jafnframt
mikinn þátt í fé-
lagsstörfum lækna,
sat í stjórn Lækna-
félags Reykjavíkur
og Læknafélags Íslands, auk
þess sem hann var formaður Fé-
lags íslenskra heimilislækna og
forvera þess 1976-1983 og gerð-
ur heiðursfélagi þess félags 1998.
Hann fékk viðurkenninguna
„Fellow of the Royal College of
Physicians of Edinburgh“ 1991.
Eyjólfur var mikill áhugamað-
ur um gott íslenskt mál. Hann sat
í íðorðanefnd læknafélaganna
um áratuga skeið, fram undir
andlátið.
Eyjólfur kvæntist 1968 Sig-
rúnu Aðalsteinsdóttur, f. 1944, d.
1975. Eftirlifandi eiginkonu sinni
kvæntist Eyjólfur 1981, Guð-
björgu Eddu Eggertsdóttur
lyfjafræðingi, f. 1951. Synir
þeirra: 1) Eggert bráðalæknir, f.
Hún er einkennileg, tilfinning-
in sem fylgir því að skrifa minn-
ingargrein um föður sinn. Til-
hugsunin um að þessi maður sem
hefur verið svo stór partur af
mínu lífi sé farinn er enn óraun-
veruleg.
Pabba mínum þótti alltaf gott
að hafa stjórn á aðstæðum og
vildi gera hlutina á sínum for-
sendum. Pabbi var mikill lífs-
kúnstner, hafði unun af ferðalög-
um, klassískri tónlist, góðum mat
og góðu víni. Að lifa í meinlætum
var alls ekki hans stíll. Það kom
mér því ekki á óvart þegar hann
og mamma sögðu mér frá því að
hann hefði afþakkað blóðskilun-
armeðferð, enda fylgir henni mik-
il binding og hún heftir mann að
vissu leyti. Síðan þá hafa þau
haldið áfram að sinna sínum
helstu sameiginlegu áhugamálum
– ferðalögum og klassískri tónlist.
Síðast fyrir einungis um mánuði
síðan í Lundúnaborg.
Mínar fyrstu minningar af
pabba eru tengdar fréttum. Hann
var langt leiddur fréttafíkill og
hlustaði og horfði á alla frétta-
tíma sem í boði voru. Þessa fíkn
erfði ég frá honum eins og Fríða
eiginkona mín getur borið vitni
um.
Íslensk náttúra var pabba hug-
leikin. Við áttum margar góðar
stundir við ár- og vatnsbakka
víða um land þar sem við rennd-
um fyrir fisk, oftast lax. Við ár-
bakkann kenndi hann mér að
njóta kyrrðarinnar, hlusta á
fuglana og lesa í vatnið.
Kærastar eru þó minningarnar
sem tengjast pabba og börnunum
okkar Fríðu. Hann ljómaði þegar
hann heyrði þau nálgast og bros-
ið var einlægt þegar knús og
kossar fylgdu í kjölfarið. Honum
fannst gott að hafa líf í kringum
sig.
Við Fríða vorum mikið hjá
honum og mömmu síðustu vikuna
og gerðum okkar besta til að
létta undir og láta pabba líða vel.
Það var sárt að heyra pabba
segja okkur að nú væri lífsneist-
inn að slokkna. En þetta var
kjarni málsins – hann vildi að við
vissum að hans stund væri komin
og að hann væri sáttur. Hann
brosti til okkar, kyssti okkur og
fékk að knúsa barnabörnin hinsta
sinni. Pabbi vildi fá að fara
heima, í ró og næði, sem hann og
fékk.
Eftir stendur tómarúm sem
erfitt verður að fylla. En allar
góðu minningarnar, sögurnar og
ferðalögin – allt sem við náðum
að upplifa saman er ómetanlegt.
Við minnumst pabba með miklum
söknuði, en fyrst og fremst hlýju
og þakklæti fyrir allt.
Hvíl í ró og friði, elsku pabbi
minn.
Eggert Eyjólfsson.
Okkar kæri vinur, mágur og
svili Eyfi er fallinn frá. Við áttum
margar mjög góðar samveru-
stundir síðustu áratugi. Eyfi
hafði mjög gaman af því að
ferðast og fórum við ásamt hon-
um og Eddu í margar ævintýra-
ferðir í Þórsmörk fyrstu helgina
eftir áramót. Þetta voru sannar-
lega svaðilfarir sem Eyfi hafði
mjög gaman af. Einnig var hann
mjög stoltur þegar við fórum ein-
hverju sinni akandi upp á Snæ-
fellsjökul og komust þau Edda
alla leið upp á toppinn, en þangað
komust fáir.
Áður fyrr fór fjölskyldan um
verslunarmannahelgar í Hval-
fjörð og var gist í aðstöðu sem
fjölskyldan hafði hjá Hvalstöð-
inni. Þetta voru góðir tímar hjá
okkur.
Mörg síðustu ár fórum við í
svokallaðar systkinaferðir, þ.e.
systkinin Edda, Ellert og Erla
María ásamt mökum fóru í
tveggja til þriggja daga ferðir um
Suður- og Vesturland og var
Stína systir Eyfa oft með. Þetta
voru ánægjustundir hjá okkur
öllum.
Þá var ógleymanleg ferð sem
við hjónin fórum með Eddu og
Eyfa í siglingu með skemmti-
ferðaskipi með ströndum Alaska
eitt árið.
Eyfi naut þess að rökræða
málin og gat verið fastur fyrir í
skoðunum sínum, við vorum oft
ósammála, en alltaf í góðu.
Ef það voru veikindi hjá ein-
hverjum í fjölskyldunni, þá var
gott að eiga Eyfa að, og var það
ósjaldan sem hann lagði gott til
málanna.
Eyfi var ekki meinlætamaður
á mat og vín, hann naut þess að
vera með okkur og tvennum öðr-
um hjónum í rauðvínsklúbbi til
þess að smakka góð vín og góðan
mat bæði hérlendis sem og er-
lendis.
Einnig hafði Eyfi mikinn
áhuga á tónlist, laxveiði og knatt-
spyrnu og var Manchester Unit-
ed hans uppáhaldslið.
Okkar bestu samúðarkveðjur
til Eddu, Eggerts, Fríðu og fjöl-
skyldu, og þökkum við Eyfa sam-
fylgdina.
Erla María og Steindór.
Þótt við öll vissum að hverju
stefndi, þá kemur það einhvern
veginn manni samt á óvart þegar
kallið kemur. Aðeins þremur dög-
um áður höfðum við verið saman
í stúdentaveislu og eftir veisluna
hjálpuðum við Eggert honum út í
bíl, þar sem hann átti orðið erfitt
með gang. Ekki grunaði mig þá
að hann ætti þetta stutt eftir.
Ég kynntist Eyfa fyrst þegar
hann bjó við Válastíg í Reykjavík
og voru þá Edda systir og Eyfi
nýbyrjuð að búa saman. Með
okkur tókst góður vinskapur
strax, sem átti bara eftir að eflast
með árunum. Eyfi var ákaflega
þægilegur í umgengni, ráðagóður
og gott að leita til hans ef eitt-
hvað bjátaði á, en hann gat líka
verið fastur á sinni skoðun þegar
svo bar undir.
Eyfi hafði yndi af góðri tónlist,
laxveiði, ferðalögum og góðum
vínum. En það sem sameinaði
áhugamál okkar mest var starf
okkar í frímúrarareglunni. Hann
var mjög virkur í reglunni og
gegndi fjölda embætta í gegnum
tíðina. Sótti alltaf fundi mjög vel,
allt þar til heilsu hans fór að
hraka. Minningin situr eftir um
fundarstarfið, ferðalögin erlendis
og systrakvöldin. Hans verður
sárt saknað.
Eyjólfur var höfðingi heim að
sækja og höfðu þau Edda búið
sér falleg heimili, hvort sem það
var við Vallarbarðið eða Næfur-
holtið. Alltaf hlökkuðum við til
systkinaboðanna sem við höfum
haldið til skiptis í mörg undanfar-
in ár og eins systkinaferðanna
sem við fórum saman í á hverju
ári.
Í dag kveðjum við góðan dreng
og ég bið hinn Hæsta að fylgja
honum á þeirri vegferð sem hann
hefur nú hafið. Biðjum hann að
blessa og styrkja Eddu, Eggert
og fjölskyldu sem eiga um sárt að
binda við fráfall hans.
Þar sem englarnir syngja sefur þú
sefur í djúpinu væra.
Við hin sem lifum, lifum í trú
að ljósið bjarta skæra
veki þig með sól að morgni.
Farðu í friði vinur minn kær
faðirinn mun þig geyma.
Um aldur og ævi þú verður mér nær
aldrei ég skal þér gleyma.
Svo vöknum við með sól að morgni.
(Bubbi Morthens)
Ellert og Júlíana.
Samstarfsfélagi til margra ára
er fallinn frá eftir erfið veikindi.
Ég hitti Eyjólf fyrst á síðasta ári
mínu í læknadeild 1977 er við fór-
um þrjú verðandi læknar á hans
fund til að leita ráða varðandi
heimilislækningar. Hann var þá
starfandi á læknastöð við Digra-
nesveg og hafði lokið prófi í heim-
ilislækningum frá Skotlandi og
var hann einn af okkar fyrstu
læknum með heimilislækningar
sem sérnám. Hann tók okkur vel
og við fórum frá honum sannfærð
um ágæti heimilislækninga. Að
loknu námi mínu í heimilislækn-
ingum í Svíþjóð var enga stöðu að
fá á höfuðborgarsvæðinu og ekki
að finna mikinn vilja ráðamanna
til að bæta úr. Ég réð mig því í
afleysingar í Keflavík en fékk ári
síðar upphringingu frá Eyjólfi.
Hann hafði fundið með félaga sín-
um Bergi Vigfússyni hjá Sjúkra-
samlagi Kópavogs leið til að ég
gæti hafið vinnu í Kópavogi. Var
það með því að gera samning við
Sjúkrasamlagið um vinnu sem
sjálfstætt starfandi heimilislækn-
ir og fá aðstöðu inni á Heilsu-
gæslustöð Kópavogs í Fannborg
sem hafði þá starfað í fjögur ár
en Eyjólfur var þar yfirlæknir.
Þetta gekk eftir en samningurinn
var síðar felldur úr gildi og aug-
lýstar stöður heilsugæslulæknis
sem ég sótti um og fékk. Eyjólfur
var svolítið af gamla skólanum og
ekki yfir sig hrifinn af sænsku
áhrifunum sem sóttu mjög á.
„Svona er kannski gert í Svíþjóð
en svona gerum við hér.“ Gott
var að vinna með Eyjólfi og hann
var góð fyrirmynd fyrir okkur
nýbyrjaða heimilislækna. Hann
tók talsverðan þátt í félagstörfum
og m.a. var hann formaður Fé-
lags íslenskra heimilislækna í
nokkur ár og gegndi einnig stöðu
trúnaðarlæknis á nokkrum stofn-
unum. Þá var hann lektor í heim-
ilislækningum við læknadeild HÍ.
Á upphafsárunum var þetta
karlastétt að mestu og fyrstu árin
í Kópavogi var bara ein kona á
móti fimm körlum. Þegar opnuð
var önnur heilsugæslustöð í
Kópavogi í Hvammi 1999 flutti
Eyjólfur sig þangað ásamt hluta
samstarfsfélaga. Heimilislækn-
ingar geta verið lýjandi til lengd-
ar og það ásamt fleiri þáttum
leiddi til þess að Eyjólfur sótti
sér sérfræðiviðurkenningu í öldr-
unarlækningum. Hann hóf störf á
Öldrunarlækningadeild Landspít-
ala en var sárt saknað á heilsu-
gæslunni af sjúklingum jafnt sem
samstarfsfólki. Þegar leiðir okkar
lágu síðast saman fyrir rúmum
mánuði var nokkuð ljóst að
hverju stefndi en kallið kom þó
fyrr en maður átti von á. Kæra
Guðbjörg Edda, innilegar sam-
úðarkveðjur frá okkur Helgu
Láru.
Björn Guðmundsson.
Sum augnablik í tilverunni
breyta miklu. Ég minnist þess
þegar ég mætti Eyjólfi Haralds-
syni fyrir tilviljun, fyrir tæpum
aldarfjórðungi, þar sem hann
gekk inn á Landspítalann í Foss-
vogi til að vitja aldraðrar móður
sinnar. Ég vissi mæta vel hver
Eyjólfur var en þekkti hann ekki
persónulega. Eyjólfur var vel
menntaður lyflæknir frá Skot-
landi. Þegar heim var komið lagði
hann heimilislækningar fyrir sig,
þegar sú grein var að springa út
sem sérgrein. Hann varð einn af
brautryðjendum greinarinnar á
Íslandi.
Við tókum tal saman. Í þessu
stutta samtali skynjaði ég að
hann væri opinn fyrir breyting-
um. Ég benti honum á töfra öldr-
unarlækninga. Skömmu síðar af-
réð hann að koma til starfa á
öldrunarlækningadeild Landspít-
ala, þar sem hann lauk tveggja
ára sérnámi í greininni og varð
fyrsti læknirinn til að ljúka slíkri
þjálfun á Íslandi. Eyjólfur vann
síðan sem sérfræðingur á deild-
inni í tíu ár eða allt fram að
starfslokum.
Eyjólfur var afar góður lækn-
ir. Hann var öðlingur sem kom
fram af hlýju og umhyggju, jafnt
við fólkið sem hann þjónaði og
samstarfsfélaga. Hann var glað-
lyndur og stutt í brosið. Eyjólfur
missti aldrei neistann og honum
fylgdi ævinlega gleði. Hann var
auðmjúkur gagnvart læknisstarf-
inu og allt fram að starfslokum
vatt hann sér af og til inn á skrif-
stofuna til að ræða flókin við-
fangsefni. Á sama tíma glímdi
efnilegur yngri sonur hans og
Guðbjargar Eddu við illkynja
sjúkdóm um árabil og féll að lok-
um frá í blóma lífsins. Sorg fjöl-
skyldunnar var sár og djúp. Þess-
ari sögu deildi Eyjólfur með
læknum á læknadögum og sýndi
með því mikinn styrk. Frásögnin
snerti hjartastreng og situr í
minningunni. Áður hafði Eyjólfur
misst fyrri konu sína unga.
Eftir starfslok hélt Eyjólfur
sambandi við okkur öldrunar-
lækna og fylgdist vel með. Á síð-
ustu árum þróaði Eyjólfur með
sér langvinnan sjúkdóm, sem
hann talaði opið um og af æðru-
leysi. Ég minnist samtals við
hann. Eyjólfur var alls óhræddur
og með skýrar hugmyndir um
framvinduna. Hann vildi ekki
hátækniinngrip og var sáttur við
lífið sem hann hafði lifað og fært
honum bæði gleði og sorg. Góður
maður er genginn. Guðbjörgu
Eddu og Eyjólfi syni þeirra og
fjölskyldu sendi ég innilegar sam-
úðarkveðjur.
Pálmi V. Jónsson.
Eyjólfur Þ.
Haraldsson
Jónína 35 ára
tveggja barna móð-
ir, við um tvítugt,
þegar við hittumst
fyrst haustið 1977 í
Fósturskóla Íslands.
Strax á fyrsta ári kynntumst
við vel í gegnum hópa- og verk-
efnavinnu og allar götur síðan
höfum við haldið góðu sam-
bandi. Þegar þessi orð eru
skrifuð rifjast upp ferð í Þrasta-
skóg til að vinna verkefni. Lítið
varð um skrif fyrr en rétt áður
en lagt var af stað heim sökum
gleði og fíflagangs. Á gulnuðum
myndum frá þessari ferð sjáum
við að vinátta og væntumþykja
einkenndi hópinn alla tíð. Nína
kallaði okkur „fíflahópinn“, þar
sem við tókum okkur ekki mjög
alvarlega og höfðum gaman af
náminu og félagsskap hver ann-
arrar.
Nína var höfðingi heim að
sækja og nutum við þess oft
ásamt bekkjarsystrum okkar
enda var hún snillingur í eld-
húsinu.
Þegar börnin okkar fæddust
kom Nína færandi hendi með
eitthvað úr prjónakistunni sinni.
Hún spurði alltaf um fjölskyld-
ur okkar og hafði einlægan
áhuga á að vita hvernig þeim
vegnaði. Var það einnig í síð-
ustu heimsókn okkar til hennar
þegar hún var orðin mikið veik.
Þetta lýsir væntumþykju henn-
ar í okkar garð.
Á kveðjustund eru það hlýj-
ar, skemmtilegar og góðar
minningar sem við eigum um
kæra vinkonu.
Við vottum fjölskyldu hennar
dýpstu samúð.
Regína, Hildur og
Aðalheiður (Addý).
Fallin er frá góð vinkona
okkar Jónína Ásmundsdóttir.
Við kynntumst Nínu, eins og
hún var alltaf kölluð, þegar við
hjónin komum heim úr námi frá
Danmörku haustið 1993 og
fluttum inn á jarðhæðina í Geit-
landi 4. Þá var Helga að verða
þriggja ára og Hildur rétt
ókomin í heiminn. Strax var
Jónína Hulda
Ásmundsdóttir
✝
Jónína Hulda
Ásmundsdóttir
fæddist 20. mars
1942. Hún lést 21.
maí 2022.
Útför Jónínu fór
fram 31. maí 2022.
ljóst að við höfðum
ekki einungis eign-
ast úrvals íbúð
heldur einstaklega
góða nágranna, þau
Nínu og Garðar.
Helgu þótti gott að
skreppa yfir gang-
inn að heimsækja
þau og dvaldi hún
þar löngum stund-
um. Barnabörn
þeirra komu líka
oft í heimsókn í Geitlandið og
varð þeim og Helgu strax vel til
vina.
Rúmum mánuði eftir að við
fluttum í Geitlandið kom Hildur
í heiminn. Nína var um leið bú-
in að prjóna á hana fallega
Nínu-húfu og þegar sú húfa
varð of lítil prjónaði hún nýja
og stærri húfu sömu gerðar
sem var í miklu uppáhaldi. Nína
var leikskólakennari en á þess-
um tíma var hún að vinna
heima. Var það mikil gæfa fyrir
fjölskylduna því þegar Hildur
var nokkurra mánaða gömul og
fæðingarorlofi lokið bauðst
Nína til að passa hana þar til
leikskólapláss fengist. Nína
hafði einstakt lag á börnum og
það var greinilegt að hún fylgd-
ist áfram með þeim sem hún
hafði passað fram á fullorðins-
ár.
Nína stóð eins og klettur með
Garðari í erfiðum veikindum
hans og gaf alla sína krafta í
það verkefni. Þegar hún var
orðin ein ákvað hún að flytja í
íbúð sem þau hjónin áttu á
Öldugötu. Það var ánægjulegt
að heimsækja hana þangað og
síðar í Seljahverfið.
Þótt við byggjum einungis í
þrjú ár í Geitlandinu hélst vin-
áttan alla tíð og hittumst við
gjarnan á aðventunni og þegar
fjölskyldan okkar kom saman til
að fagna áföngum barnanna og
stórafmælum. Kata og Kalli
kynntust þannig Nínu vel þótt
þau ættu ekki minningar úr
Fossvoginum og fylgdist Nína
með öllum börnunum fjórum.
Við þökkum Nínu fyrir sam-
fylgdina, vináttuna og umhyggj-
una sem hún hefur sýnt okkur
og fjölskyldunni frá fyrstu
kynnum. Aðstandendum hennar
vottum við okkar innilegustu
samúð.
Ólafur Pétur, Ragn-
heiður, Helga, Hildur,
Katrín (Kata) og Karl
(Kalli).
Ástkær sonur okkar, bróðir, faðir og afi,
ÓMAR VAGN SNÆVARSSON,
lést á heimili sínu sunnudaginn 29. maí.
Útför hans fer fram í Grafarvogskirkju
mánudaginn 13. júní klukkan 13.
Foreldrar, stjúpforeldrar, systir, synir og barnabörn