Barnadagsblaðið - 24.04.1952, Qupperneq 13

BARNADAGSBLAÐIÐ
II
nú er ein telpan látin fara með lítið,
grænt pappablað, klippt eins og jólatré.
Hún bregður lími á aðra hlið blaðsins og
límir það í reit þessa dags (29. nóv.), og
þá þarf enginn að efast um, að börnun-
um er ljóst, að þau eiga nýjan dag fram
undan!
Að þessu búnu byrjar starfsdagur
barnanna. Þau dreifa sér nú um stofuna.
Einstaka barn vinnur eitt sér, en flest
starfa þau saman í hópum. Nokkur ganga
að málningartrönunum og fara að vatns-
lita önnur taka til að móta leir. Einn
9
drengur byrjar að saga spýtu og negla og
hefur hátt. Allmörg böm velja sér
myndabækur til að skoða. En nokkur
setjast með þær við borð, taka sér blað
og blýant og fara að prenta upp úr bók-
um, sem hafa ýmist eitt orð við mynd,
eða stuttar setningar. Flestar telpurnar
eru þó annað hvort í brúðu- eða eldhús-
króknum. Þar er nú mikið um að vera
og gaman að sjá, af hve mikilli nærfærni
brúðan er handleikin.
En ég staðnæmist hjá þeim, sem eru að
að bjástra í eldhúskróknum. Þær eru að
,malla“. Hvað er þetta, þær eru að elda
súpu. Og uppskriftin er á veggnum yfir
eldavélinni. Hún er gerð með stóru letri,
svo að öruggt sé, að ekki verði mislesið,
— og er svohljóðandi:
„Pottinn upp á plötu.
Hellum vatni úr fötu.
Snúum takka á straum.
Gefum súpu gaum.
Mínúturnar tíu.
Súpan fyrir níu.“
Og brátt er súpan soðin. Mér sýndist
hún hafa súkkulaðilit. Og nú gæða telp-
urnar sér á súpu, sem þær hafa gert sjálf-
ar.
Á meðan þessu hefur farið fram í eld-
húskróknum, hafa mörg „málverk" orðið
til fjöldi „listaverka" úr leir. heilar síð-
ur prentaðar, kassagarmur klambraður
saman o. s. frv. Nokkur ys hefur fylgt
þessum athöfnum en enginn verulegur
hávaði. Kennararnir hafa látið börnin að
mestu leyti sjálfráð en verið til taks, ef á
þurfti að halda, hvort sem það nú var til
hjálpar eða til að afstýra árekstrum og
truflandi athöfnum.
En nú er svolítið hlé og morgunhress-
ing. Það er appelsínusafi, framreiddur í
pappaglösum, og kexkaka með. Börnin
hjálpa til að útbúa þetta. Það er beðin
bæn, áður en drykkja er hafin. Ég
nýt góðs af öllu þessu. En á eftir taka
börnin sjálf til, kasta notuðum pappa-
glösum og bréfþurrkum í körfuna og
þurrka af borðunum. Að því búnu tekur
hvert barn litla ábreiðu, breiðir hana
undir sig á gólfið og leggst til hvíldar
rúmar tíu mínútur. Um þetta leyti fara
börnin líka um stund út á leikvöllinn.
En þar bjuggu þau við svipuð skilyrði og
heima, og lýsi ég því ekki nánar.
Nú er aftur tekið til starfa. Kennarinn
kallar börnin að stóru borði, 6—7 í flokk,
sýnir þeim form af litlu jólatré úr græn-
um karton-pappa. Minnir með nokkr-
um orðurn á jólin og spyr börnin, livort
ekki mundi nú gaman að búa til jólatré.
Börnin verða öll að einu brosi og eru
auðvitað fús til þess. Því næst leggur
kennarinn rnótið ofan á annan pappa og
sýnir, hvernig haegt er að gera umlínur að
nýju jólatré. Þarf svo ekkert annað en
klippa eftir strikunum, og þá er komið
nýtt jólatré. Kennarinn vekur athvgli
barnanna á því, að þetta geti þau sjálf.
Það sé ekkert erfitt, ef þau taki nú vel
eftir og vandi sig líka. En kennarinn
minnir börnin á, að þau sem heldur vilji
búa til jólakort, megi það alveg eins.
Það þarf svo ekki að orðlengja það, að
flest börnin fóru af miklum krafti að
búa til jólatréð, og gekk það prýðilega,
þegar þess er gætt, hvað börnin voru ung.
Auk þess, senr kennarinn hafði kennt,
þurfti að skreyta tréð. Og það urðu börn-
in að gera upp á eigin spýtur. Sum
skreyttu tréð með því að teikna á það
niyndir með vaxlitum. Önnur límdu á
það mislitar pappírsdoppur, sem þau fá
með aðstoð götunarvélar. Börnin gera
þetta á þann liátt, að þau bregða blýants-
oddi í lím, doppumar tolla í líminu, og
börnin drepa þeim svo á jólatréð. Og
hvert forláta jólatréð fæðist nú af öðru,
eftir sjálfsstarf og mikla ánægju.
Flest börnin unnu að þessu. Þó kemur
Stefán litli, sex ára, til mín og býðst til
að lesa fyrir mig, hvað ég þigg með þökk-
um. Bókin er mjög létt, éins konar amer-
ískt „Gagn og gaman“, tvær til þrjár
stuttar línur á blaðsíðu undir stórri lit-
mynd. Stefán les og les alla bókina, mjög
hróðugur. Stundum rak hann í vörðurn-
ar, og reyndi ég þá að þoka honum
áfram. En hann heyrði fljótt, að ég var
útlendingur á framburði mínum. Næst
komst ég í kynni við Ellen, einnig sex
ára. Hún hafði verið fljót með jólatréð
sitt og var nú farin að prenta. Hún segist
ætla að fara með þetta blað heim, svo að
mamma geti séð, hvað henni hafi verið
kennt í skólanum. Loks beinist öll at-
hyglin að Jóa. Hann var búinn að búa til
ljómandi fallegt jólatré, en vindur sér nú
að kennaranum og biður hann að lofa
sér að prenta jólaóskir á það á ritvélina.
Ég litast um. Jú, þarna er ritvél. Kenn-
Dr. John R. Emens, forstöðumaður kennaraskóla i
Muncie i Indiana, og Isak Jónsson ræðast við.
arinn gengur léttilega að ritvélinni og
prentar með stórum stöfum:
„MERRY CHRISTMAS AND A
HAPPY NEW YEAR“, og fær dreng svo
blaðið.
„Gleðileg jól og farsælt nýár!“
Jói horfir um stund gaumgæfilega á
setninguna, en byrjar svo verkið hægt og
athugull. En hann lýkur því áfallalítið
eftir nokkra stund.
Eftirtektarvert þótti mér, þegar kenn-
arinn skipaði börnunum í hring við pí-
anóið, afhenti hverju barni sérstakt
„hljóðfæri", þ. e. áhöld, sem hægt er að
gera hávaða með, ef þau eru hreyfð, eða
slegin, t. d. bjöllur, trumbur o. s. frv.
Kennarinn spilaði nú lög, en börnin
sungu og reyndu að stilla hreyfingu
handa sinna og hljóðið í áhaldinu við
eðli lagsins, sem þau voru að syngja. Mér
hlýnaði um hjartaræturnar, þegar börnin
f’óru að syngja vísu undir laginu: „I
Grænuborg, í Grænuborg er gaman oft
að vera . ..“ o, s. frv.
Nú var skammt til hádegis. En rétt áð-
ur en ég kvaddi, lætur kennarinn gera
rúmgott svæði á miðju gólfi stofunnar.
Börnunum er tilkynnt, að nú verði spil-
uð nokkur lög á grammófón, og þau
skuli lireyfa sig eins og þeim finnist bezt,
eftir því sem lagið gefi tilefni til. Svo er
farið að spila og börnin valhoppa,
stökkva, snúa sér með fíngerðum hreyf-
ingum í hring, allt eftir því, hvað þeirn
finnst sjálfum, að lagið gefi tilefni tih
Kennarinn skiptir sér ekkert af börnun-
um. Hún skiptir aðeins um plötur. —
Nú kemur nýtt lag. Börnin fleygja sér á
bakið á gólfinu, lyfta fótunum og leika
að hjóla. Enn er skipt um lag, og börnin
rísa upp og snar-snúast í hring. Og svo
kemur allt í einu lag, sem minnir á gang
klukkunnar. Öll sem eitt fara börnin nú
að herma eftir kíukkunni, og þeim tekst
það dásamlega. Loks er leikið lagið:
-„Sofðu rótt, sofðu rótt . ..“ Og öll börn-
in spretta á fætur, ná sér í kodda, leggjast
á gólfið og látast sofa.
Framh. á bls. II