Morgunblaðið - 16.08.2022, Qupperneq 19

MINNINGAR 19
MORGUNBLAÐIÐ ÞRIÐJUDAGUR 16. ÁGÚST 2022
✝
Ragnhildur
Kjartansdóttir
fæddist í Reykjavík
30. júlí 1939. Hún
lést á Landspít-
alanum 2. ágúst
2022. Foreldrar
Ragnhildar voru
Lilja Ólafsdóttir frá
Vík í Mýrdal, f. 5.
júní 1912, d. 26.
janúar 2006, og
Kjartan Tómasson
frá Holtum og síðar Árbæj-
arhjáleigu í Rangárvallasýslu, f.
11. desember 1899, d. 9. mars
1986.
Systur Ragnhildar voru
Ragnheiður, f. 6. apríl 1935, d. 5.
júní 1936, Kristín, f. 31. desem-
ber 1936, d. 30. janúar 1998, og
Katrín, f. 9. júní 1943, d. 2. nóv-
ember 1944.
Börn Ragnhildar og Hilmis
eru: 1) Kjartan, f. 21. maí 1964,
maki Elísabet Stefánsdóttir.
Börn Kjartans eru a) Ragnhild-
ur Anna, maki Árni Böðvar
Barkarson. b) Kristbjörn Hilm-
ir, maki Jenný Kristín Sigurð-
ardóttir og eiga þau soninn
Unnar Jaka, f. 19. ágúst 2020. c)
Þorvarður Bergmann, maki Al-
ína Vilhjálmsdóttir. d) Bergdís
Lind, maki Kristján Arnfinns-
son. 2) Jón Bergur, f. 19. maí
1971, maki Sigríður Árný Júl-
íusdóttir. Barn þeirra er Æs-
gerður Elín, maki Kristján Árni
Jónsson.
Ragnhildur starfaði lengst af
við verslun, svo sem í Ólabúð,
Kiddabúð og síðar versluninni
Nóatúni. Ragnhildur og Hilmir
stofnuðu leikfangaverslunina
Leikborg árið 1980 og síðar
söluturn við Smiðjuveg. Ragn-
hildur hafði veg og vanda af
rekstri hans og rak hann til
margra ára.
Útför Ragnhildar fer fram
frá Kópavogskirkju í dag, 16.
ágúst 2022, klukkan 13.
Ragnhildur bjó
fyrstu árin í
Reykjavík við
Laugaveg en flutti í
Kópavoginn 1946
er foreldrar hennar
keyptu þar hús sem
síðar varð við göt-
una Skjólbraut.
Hinn 3. júní 1963
giftist hún Hilmi
Þorvarðarsyni frá
Vestmannaeyjum
sem hún hafði kynnst á síld-
arvertíð á Seyðisfirði 1962.
Hann fæddist 26. september
1934 og lést 7. desember 2019.
Foreldrar hans voru Elín Jóns-
dóttir frá Ólafshúsum í Vest-
mannaeyjum, f. 6. ágúst 1910, d.
6. mars 1993, og Þorvarður
Ingvarsson frá Stokkseyri, f. 28.
júní 1906, d. 31. janúar 1942.
Í dag kveðjum við í hinsta
sinn ástkæra móður mína,
ömmu og langömmu barnanna
minna og tengdamóður konunn-
ar minnar. Það er sárt að
kveðja þá sem maður hefur
elskað allt sitt líf. En svona er
lífið, líður alltof fljótt.
Mamma var ein af frum-
byggjum Kópavogs, flutti þang-
að 1946 með ömmu, afa og eldri
systur sinni. Maður getur bara
ímyndað sér hvernig lífið var í
þá daga, stríðið nýbúið og mikl-
ar breytingar í íslensku sam-
félagi. Sjö ára gömul á nýjum
stað, húsið ekki einu sinni við
götu, bara slóða. Skjólbraut
varð til löngu seinna, en þar bjó
hún þar til hún flutti með pabba
í bílskúr á meðan þau byggðu
hús á lóðinni fyrir neðan ömmu
og afa. Þetta hefur verið harður
tími og markar fólk án efa.
Enda mamma alla tíð harðdug-
leg. Sterkasta minningin af
mömmu er hvað hún var dug-
leg. Alltaf að, hvort sem það
var að munda hamarinn eða
hreinsa mótatimbur á Meðal-
braut 18 sem þau pabbi byggðu,
mála inni, þrífa eða vinna. Samt
hafði hún allan tíma í heimi til
að umvefja okkur bræðurna ást
og umhyggju. Betri mömmu er
ekki hægt að hugsa sér. Allar
mínar æskuminningar eru um-
vafðar mömmu. Mamma var
best.
Er pabbi var á sjónum sást
þú um öll mál, man t.d. vel er
þú fórst með mér í skólann
fyrsta skóladaginn. Fannst
reyndar erfitt er þú skildir mig
eftir þar.
Er ég var unglingur stofnuðu
þau verslunina Leikborg í
Hamraborg og vann ég þar
stundum er stundir gáfust með
mömmu. Þar réð hún ríkjum í
nokkur ár. Góð ár, ég elskaði að
vinna þar. Nokkrum árum síðar
stofnaði hún söluturn við
Smiðjuveg í Kópavogi. Þar átti
hún góða tíma, seldi heimilis-
mat í hádeginu. Varð reyndar
svo vinsæl að þrátt fyrir snjó,
rigningu og vind var í hverju
hádegi biðröð langt út fyrir
búðina og út á götu.
Er aldurinn færðist yfir
fannst henni erfitt að hafa ekk-
ert að gera. Mamma og pabbi
notuðu tímann til að ferðast
eins og efni og aðstæður leyfðu.
Alla tíð pössuðu þau upp á að
njóta lífsins. Var þá ferðast á
húsbíl eða farið í sólarlanda-
ferðir. Þau kunnu að njóta sín
saman.
Pabbi kvaddi þennan heim
fyrir tæpum þremur árum og
var það mömmu erfitt. Hún
missti sálufélaga sinn. En nú
eru þau sameinuð að nýju. Ég
trúi því og treysti að hann hafi
tekið á móti henni og ég veit að
það hafa orðið fagnaðarfundir.
Elsku mamma mín, ég þakka
þér fyrir allt sem þú hefur gefið
mér. Ég sakna þín óendanlega
mikið.
Kjartan Hilmisson.
Ragnhildur
Kjartansdóttir
✝
Stefán Rafn
Elinbergsson
fæddist í Ólafsvík
16. desember
1961. Hann lést á
gjörgæsludeild
Landspítala Foss-
vogi sunnudaginn
7. ágúst 2022.
Foreldrar hans
voru Gestheiður
Guðrún Stef-
ánsdóttir, f. 21.
desember 1926, d. 1. ágúst
2014, og Elinbergur Sveinsson,
f. 14. júlí 1926, d. 23. apríl
2015.
Systkini Stefáns Rafns eru:
Sigurður, f. 23. apríl 1949,
Svanborg, f. 1. maí 1950, d. 26.
júní 2003, og Sveinn Þór, f. 28.
september 1956.
Eiginkona Stefáns er Elísa-
bet Sigfúsdóttir félagsráðgjafi
mar, f. 2003, Ögmundur
Steinar, f. 2010, og Una, f.
2012. 2) Heiðdís Huld, f. 1985,
stjórnandi hjá Eimskip í Árós-
um. 3) Freyr, f. 1989, slökkvi-
liðsmaður í Árósum, sambýlis-
kona hans er Sara Nybo
Vinther, f. 1993, sálfræði-
nemi.
Stefán Rafn ólst upp í
Ólafsvík, yngstur fjögurra
systkina. Hann hóf nám við
Fjölbrautaskóla Vesturlands á
Akranesi, fór síðar í verklegt
grunnnám í matvælaiðn í Hót-
el- og veitingaskóla Íslands.
Stefán Rafn átti langan
starfsferil á sjó sem háseti og
síðar matsveinn á togaranum
Má frá Ólafsvík og ýmsum
bátum fyrir vestan og síðar í
Hafnarfirði. Þegar Stefán bjó
í Danmörku vann hann við
fiskeldi á Jótlandi. Frá árinu
2006 hefur hann verið starfs-
maður Securitas, sem vakt-
stjóri öryggisgæslu Lands-
bankans við Austurstræti.
Útför Stefáns Rafns verður
gerð frá Fossvogskirkju í dag,
16. ágúst 2022, klukkan 15.
og fjölskyldufræð-
ingur frá Hafn-
arfirði, kynntust
þau sumarið 1983
og giftu sig í Frí-
kirkjunni í Hafn-
arfirði 12. sept-
ember 1987. Þau
hófu búskap í
Ólafsvík og
bjuggu þar til árs-
ins 1992 þegar þau
fluttu til Hafn-
arfjarðar. Árið 1997 fluttist
fjölskyldan til Árósa í Dan-
mörku og bjó þar til fjölda
ára. Stefán og Elísabet hafa
verið búsett í Kópavogi eftir
heimkomu frá Danmörku.
Börn Stefáns og Elísabetar
eru þau: 1) Vaka Ýr, f. 1982,
læknir í Reykjavík, gift Ólafi
Ögmundarsyni, f. 1976, lektor
við HÍ, börn þeirra eru Ingi-
Hjartað mitt er brotið og á ég
erfitt með að skynja að ég geti
hlegið aftur eða verið fyndin.
Pabbi minn var hrifsaður frá
okkur á einu augnabliki sem enn
er erfitt að trúa að hafi gerst.
Hvaða skilning á að vera hægt
að finna í þessari sorg?
Pabbi minn mætti öllum eins
og þeir eru, fordómalaus og
hlýr, alltaf til í spjall og sýndi
fólki innilegan og einlægan
áhuga. Hann var svo fyndinn og
klár, ég erfði húmorinn frá hon-
um.
Hann gerði allt fyrir okkur
systkinin, mig, Vöku og Frey,
sótti okkur, eldaði góðan mat,
málaði, flutti fyrir okkur. Þegar
ég var kvíðin kunni hann ein-
staklega vel á mig, var einfald-
lega til staðar með faðmlag og
orðfáa huggun. Við höfðum bæði
mikinn áhuga á tónlist og tón-
leikum. Það var alltaf jafn gam-
an að ræða við hann um tónlist
og deila þeim áhuga.
Að alast upp við öryggi og ást
hef ég lært að er ekki sjálfsögð
raun allra. Sama hvað ég og við
ákváðum að gera, misgáfulegt,
þá hefur alla tíð verið þessi stað-
fasta tilfinning af stuðningi,
hvatningu og ást. Stolt hans yfir
okkur var oft í orðum en lang-
mest sýnt í verki. Hæfni mín til
að sýna hlýhug, taka á móti og
gefa kærleika er lærð hegðun
frá foreldrum mínum sem ég er
þakklát fyrir.
Pabbi minn gerði svo vel í
þessu allt of stutta lífi sínu, eins
erfitt og ég á með að lýsa sárs-
auka mínum og söknuði til hans,
þá er jafn sterkt í mér þakklætið
yfir að hafa fengið þennan
pabba. Að eiga unga foreldra
sem gera sitt besta, alltaf, en
líka fyrirmyndir í að efla sjálf-
stæði okkar og styrkja eigið
samband. Ég er þakklát fyrir
þeirra vinskap og samlíf óháð
okkur börnunum þeirra, sem var
bara þeirra. Syrgi ég árin þeirra
sem þau fengu ekki.
Ósk mín er að ég beri með
mér um ókomna tíð auðkenni-
legt þakklæti fyrir að hafa átt
þennan einstaka, ástríka, góða
pabba sem hefur fært mér þau
góðu gildi sem ég hef í lífinu. Að
hafa alist upp undir handleiðslu
hans og mömmu við gagnkvæmt
traust, ást og virðingu veit ég í
dag að er ekki sjálfsagt.
Heppin ég að hafa átt akkúrat
þennan pabba í þessu lífi.
Endalaus ást til þín elsku
pabbi minn.
Heiðdís Huld Stefánsdóttir.
Ég minnist fyrst litla bróður
míns, Stefáns Rafns, á fæðing-
ardegi hans, 16. desember 1961,
en þá var ég rúmlega fimm ára.
Eins og þá var títt voru heima-
fæðingar algengar, ekki síst úti
á landi. Ég man eftir Arngrími
lækni þegar hann kom með
læknistöskuna og strunsaði inn í
svefnherbergi foreldra minna.
Pabbi var ekki heima. Hann var
úti á sjó, var þá staddur úti á
rúmsjó, miðja vegu milli Noregs
og Íslands. Hann og skipsfélag-
ar hans voru að sigla heim til
Ólafsvíkur nýsmíðuðum eikar-
báti Víglundar Jónssonar, „Jóni
á Stapa“, eftir að hafa sótt hann
í skipasmíðastöðina við Gauta-
borg í Svíþjóð. Fyrir nokkrum
árum, í kjölfar fráfalls foreldra
minna, rakst ég á skeyti sem
pabbi minn fékk þangað sem
þeir voru staddir við Færeyjar.
Skeytið barst í talstöð bátsins
frá Landsímastöðinni; stuttort
og kjarnyrt: „Fæddur sonur,
heilsast vel!“
Það var gaman að eignast lit-
inn bróður til að leika við og
gæta. Við systkini hans kölluð-
um hann fyrsta árið Dedda!
Hann varð strax hrókur alls
fagnaðar og var það fram á síð-
asta dag ævi sinnar. Það var
hans ára enda vinmargur og eft-
irsóknarverður félagsskapur í
leik og starfi. Stefán Rafn var
afar hlýr persónuleiki, glettinn
og gamansamur, en umfram allt
var hann afar umhyggjusamur
um velferð ættingja og vina.
Hann var enda afar frændræk-
inn og tíður gestur hjá okkur og
fjölskyldum barna okkar. Við
hjónin, börn okkar, tengdabörn
og ekki síst barnabörnin okkar
áttum því láni að fagna að eiga
góða tíma með Stefáni, allt frá
því við stofnuðum fjölskyldu og
fram á þennan dag. Fyrir þau
dýrmætu tengsl og vináttu
þökkum við hér.
Okkar samferð hefur verið
óslitin og metum við hana mik-
ils. Hann var góður bróðir en
einnig einlægur og tryggur vin-
ur.
Við þökkum þessa tíma okkar
með honum og kveðjum hann
með söknuði. Hlýjar minningar
hlaðast nú upp og verða varð-
veittar, ljúfsárar og skemmti-
legar.
Megi allar góðar vættir
styrkja Lísu, Vöku Ýri, Heiðdísi
Huld og Frey, maka þeirra og
barnabörnin við þessi erfiðu
tímamót.
Sveinn Þór, Inga Jóhanna
og fjölskyldur.
Ástkær tengdasonur er fall-
inn frá, missirinn er mikill fyrir
okkur öll í fjölskyldunni. Stefán
var mikill fjölskyldumaður og
reyndist börnum sínum hinn
besti faðir og barnabörnunum
hinn eini sanni afi. Við kynnt-
umst honum fyrir 39 árum þegar
hann kom inn í fjölskyldu okkar.
Hann kom frá Ólafsvík til
Reykjavíkur til að fara í kokka-
skólann en dóttir okkar og hann
höfðu kynnst skömmu áður og
fyrr en varði var hann fluttur til
hennar/okkar. Lísa átti þá unga
dóttur, Vöku Ýri, fædda 1982, og
leit hann alla tíð á hana sem sína
eigin, 1985 kom svo Heiðdís
Huld og 1989 Freyr. Stefán og
Lísa fluttu til Árósa 1997 með
börnin, bjuggu þar í mörg ár
hún en hún hóf nám í félagsráð-
gjöf. Hún fékk góðan stuðning
frá honum. Það er mikilvægt
þegar konur fara í nám að eiga
góðan að, sérstaklega þegar
ekkert bakland er sem vantar
þegar fólk fer til annarra landa.
Eftir námið starfaði hún sem fé-
lagsráðgjafi og bætti við sér-
námi í fjölskylduráðgjöf o.fl. áð-
ur en hún kom heim.
Stefán og Lísa voru að byrja
sitt sumarfrí, voru að undirbúa
ferð í veiði norður í land og ætl-
uðu að njóta lífsins. Þar væru
þau núna ef lífið hefði ekki snúið
svona á þau og hann farið einn í
Sumarlandið. Eftir sitja syrgj-
endur.
Hans verður sárt saknað en
minningin um góðan mann lifir.
Kæri tengdasonur við þökkum
þér samfylgdina, minning þín
lifir. Lísa mín, börnin þín,
barnabörn og tengdabörn, hug-
ur okkar er hjá ykkur, við elsk-
um ykkur. Mamma og pabbi.
Elísabet og Sigfús Þór.
Í dag er jarðsunginn minn
kæri tengdafaðir, Stefán Rafn
Elinbergsson, mér mjög kær
vinur og veiðifélagi. Ég kynntist
Stefáni árið 2007 þegar við Vaka
hans fórum að draga okkur sam-
an, og frá fyrstu kynnum var
ljóst að um hjartagóðan mann
var að ræða, Fjölskyldumann,
með stóru F-i, því fjölskyldan
var honum allt og hann sá til
þess að við fyndum það öll. Stef-
án var einn af hornsteinunum í
okkar lífi, og þegar ég segi okk-
ar þá á það ekki síst við um
barnabörnin, sem hafa verið svo
heppin að eiga afa sem elskar
þau út fyrir öll endamörk heims-
ins, skilyrðislaust. Og það var
eitt af því sem skilgreindi hann
sem manneskju, að hann tók
fólki eins og það var. Hann var
líka raunverulega áhugasamur
um fólk, sem lýsir sér meðal
annars í sögu sem Magnús vinur
minn sagði mér um daginn. Fyr-
ir nokkrum árum höfðu þeir hist
í bankanum og enduðu með að
spjalla í góðan hálftíma þar sem
fram kom að Stefán fylgdist vel
með í lífi vina minna og var alveg
með á hreinu að við vorum að
fara saman í veiði stuttu síðar.
Stefán var þannig maður að fólk
skipti hann máli, hann gat talað
við alla og fólki leið vel í návist
hans.
Við Stefán höfum brallað mik-
ið saman í gegnum tíðina og þau
eru ófá skiptin sem hann hefur
hjálpað okkur fjölskyldunni
enda einkar greiðvikinn. Áhugi
á fótbolta tengdi okkur og við
fórum reglulega saman á völl-
inn. Hins vegar var það stang-
veiðin sem var okkar aðal sam-
eiginlega áhugamál. Það var svo
gaman og gefandi að fara með
honum að veiða. Það var aldrei
neinn asi, við vorum þarna í
núinu. Oft var spjallað, en svo
var Stefán þeim eiginleika
gæddur að það var líka svo gott
að þegja með honum, án þess að
það væri óþægilegt. Mín síðasta
minning með Stefáni er einmitt
veiðiferð sem við fórum í nokkr-
um dögum áður en hann féll frá.
Lítið höfðum við orðið varir, fyrr
en þegar líða fór á daginn þegar
allt í einu opnaðist gluggi og
Stefán setti í tvo væna silunga í
tveimur köstum í röð. Glugginn
lokaðist og við urðum ekki meira
varir. Með glott á hvarmi á
heimleiðinni gantaðist hann svo
góðlátlega með að ég hefði núll-
að, en oft var aflabrögðum öfugt
farið og því þótti honum þetta
pínu gaman. Þetta er minning
sem ég mun alltaf bera með mér
og gleðjast yfir því þarna var
hann að gera það sem honum
þótti einna skemmtilegast og ég
fékk að taka þátt í því. Að hafa
upplifað allar veiðistundirnar
með honum er ómetanlegt og
mikið mun ég sakna þess að geta
ekki farið í fleiri veiðiferðir með
mínum kæra veiðifélaga.
Missirinn er mikill, en í hjarta
okkar lifir minningin um ást-
kæran afa, eiginmann, pabba,
tengdaföður og vin.
Ólafur Ögmundarson.
Man það eins og það hafi
gerst í gær þegar Stefán frændi
minn fæddist. Það var í raun 14
árum áður en ég fæddist. Minn-
ingabrotin af fæðingu Stefáns
eru ótrúleg. Mamma heitin var
þar sótt, handan götunnar í af-
mæli bestu vinkonu sinnar, að
aðstoða við fæðingu yngsta
bróður síns. Sögurnar af þessum
atburði eru nú sem ljós í minn-
ingu míns fallna frænda.
Stefán var einstakur í alla
staði. Fyrstur til handa og fóta
að aðstoða frændgarðinn þegar
einhver þurfti á hjálp að halda
og síðastur að klára. Var alltaf
til staðar, hvort sem það var til
samræðna eða verka. Hann var
alltaf klár.
Þrátt fyrir 14 ára aldursmun
vorum við samferðamenn á
margan hátt. Deildum sama
áhugamáli, knattspyrnu, og gát-
um rætt þau mál í þaula við
hvert tækifæri en þó ætíð af stó-
ískri ró enda liðin okkar búin að
vera í tómu basli undanfarna
áratugi. Minningarbrotið af
Derby County-bollanum hans í
eldhússkápnum hjá ömmu og
afa í Skálholti 11 er einmitt eitt
þeirra minningarbrota sem
koma fram þessa dagana. Boll-
inn var reyndar flottur en mikið
notaður, í raun laskaður og allt
að því ónothæfur en átti þó sinn
stað í skápnum ef Stefán bæri að
garði.
Fjölskyldan var Stefáni allt.
Hann lifnaði allur við þegar börn
hans og Lísu bárust í tal ásamt
barnabörnunum. Stoltið leyndi
sér ekki og gleðin í frásögn af
leik þeirra allra og starfi var
gleðiefni. Þarna var hann á
heimavelli og var í raun stoð
þeirra allra og stytta. Eins var
hann leitandi fregna af börnum
mínum og hafði verulega gaman
af því, því þetta skipti hann máli.
Við þetta mjög svo skyndilega
fráfall kveð ég því einstakan
frænda og vin sem ég á eftir að
sakna mikið. Hnyttinn innan
marka, passlega skotfastur en
fastur fyrir á heiðarlegan hátt er
hann mér sem fyrirmynd í
amstri dagsins með hversdag-
legum faðmi, kærleik og hlýju.
Birgir Örn og
fjölskylda.
Við skyndilegt fráfall Stefáns
Rafns frænda míns rifjast upp
öll sumrin í Ólafsvíkinni fögru
og allar ánægjustundirnar sem
við áttum saman þar. Við vorum
systkinabörn og áttum í afar
góðu sambandi. Báðir skírðir í
höfuðið á Stefáni afa okkar. Ég
bjó á sumrin í Skálholtinu hjá
afa, ömmu og Siggu frænku en
hann í næsta húsi fyrir ofan. Við
lékum okkur mikið saman og
brölluðum ýmislegt. Ég minnist
með hlýju foreldra Stefáns
þeirra Heiðu og Begga og systk-
inanna Sigga, Svönu og Sveins
sem sýndu mér einstaka góðvild
og væntumþykju. Þegar við Vala
bjuggum síðar í Ólafsvík, ég að
kenna og hún í bankanum, þá
var Stefán nánast daglegur
gestur hjá okkur í kaffi eða mat
og áttum við sem fyrr góðar
stundir saman. Eins og oft ger-
ist minnkuðu samskiptin þegar
við fluttum og við fórum í mis-
munandi verkefni hérlendis sem
erlendis en alltaf héldum við þó
góðu sambandi og sendum hvor
öðrum kveðju á afmælisdögum
okkar sem voru með nokkurra
daga millibili í desember. Kurt-
eis, glöggur, blíður, heiðarlegur,
vingjarnlegur, traustur, áreið-
anlegur og skemmtilegur. Allt
eru þetta lýsingar á Stefáni
frænda mínum. Hann var grjót-
harður stuðningsmaður Víkings
Ólafsvík og fylgdist vel með sínu
liði. Og nú er þessi stóri og
sterki maður horfinn á vit feðra
sinna alltof snemma. Hans verð-
ur sárt saknað. Við Vala sendum
Lísu og allri fjölskyldunni inni-
legar samúðarkveðjur. Minning-
in um góðan dreng lifir.
Stefán Snær Konráðsson.
Stefán Rafn
Elinbergsson