Morgunblaðið - Sunnudagur - 14.08.2022, Side 8

VIÐTAL
8 MORGUNBLAÐIÐ SUNNUDAGUR 14.8. 2022
B
ros Ragnhildar Aðalsteinsdóttur er
stórt, ekta og einlægt; það hefur
blaðamaður oft hugsað þegar hann
skoðar myndir af henni á sam-
félagsmiðlunum. Þar sést hún
gjarnan geislandi glöð úti í náttúrunni en þar
segist hún einmitt njóta sín best. Ragnhildur
var gestur blaðamanns í Dagmálum í vikunni
og þar fórum við yfir lífshlaup hennar. Ragn-
hildur hefur komið víða við á tæpri hálfri öld og
virðist alltaf hafa haft jákvæðnina að vopni.
Ljósmyndun fjarlægur draumur
„Ég er alin upp á bóndabæ fyrir austan, og þá
meina ég ekki fyrir austan fjall, heldur á Aust-
urlandi,“ segir Ragnhildur og bætir við að bær
fjölskyldunnar heiti Vaðbrekka og sé í Jökul-
dalshreppi.
„Þarna var mikið frjálsræði og við tókum
þátt í bústörfum og lékum okkur daginn út og
inn. Ég fór svo í heimavist í fyrsta bekk, sjö ára
gömul. Það var ekki langt í skólann en vegirnir
voru svo slæmir á þessum árum,“ segir hún og
segir það hafa vanist vel.
„Þetta var okkar veruleiki, krakkanna,“ seg-
ir hún og bætir við að hún hafi verið á heima-
vist alla grunnskólagönguna.
Ragnhildur kláraði svo stúdentspróf frá
Menntaskólanum á Egilsstöðum.
Á þínum yngri árum, varstu búin að ákveða
hvað þú vildir verða þegar þú yrðir stór?
„Já, það blundaði alltaf í mér að verða ljós-
myndari en einhvern veginn fannst mér það
fjarlægur draumur og að maður ætti að fá sér
alvöruvinnu,“ segir hún og hlær.
Það varð úr að Ragnhildur flutti í höfuðborg-
ina til að finna út úr því hvað hún vildi gera.
„Ég fékk vinnu við filmuframköllun, bæði
hjá Hans Petersen og síðar hjá Mogganum. Þá
kviknaði áhugi minn á fjölmiðlum, þótt mig
dreymdi enn um að verða ljósmyndari,“ segir
Ragnhildur og segist þá hafa flutt norður þar
sem hún settist á skólabekk í fjölmiðlafræði.
„Svo ákvað ég að láta drauminn rætast og
flutti með alla fjölskylduna til Kanada þar sem
ég fór í ljósmyndanám. Þetta var mikið æv-
intýri og mikil reynsla.“
Leit á uppsögn sem tækifæri
„Þegar við komum heim eftir veturinn var
hrunið í algleymingi og mikið um uppsagnir
hjá fjölmiðlum. Ég hugsaði, „guð, ég fæ örugg-
lega enga vinnu!“ En svo sá ég auglýst eftir
blaðamanni hjá Birtíngi og ég var ákveðin í að
fá þá vinnu. Það tókst,“ segir Ragnhildur og
nefnir að hún hafi endað á að vinna þar í tólf ár,
lengst af hjá Vikunni, en einnig hjá Gestgjaf-
anum og Mannlífi.
„Svo kom Covid og það gekk illa hjá Birtíngi
eins og mörgum fjölmiðlum og mér var sagt
upp. Ég ákvað strax að líta á það sem tækifæri;
að það væri blessun. Ég fékk auðvitað knút í
magann þar sem lífsviðurværinu var kippt
undan mér. En á síðustu árum hef ég kynnst
alls konar samferðarfólki sem hefur kennt mér
svo margt og það var einmitt ein góð kona sem
sagðist oft óska fólki til hamingju ef það missti
vinnuna eða lenti í skilnaði, því það væri svo
gott tækifæri til að byrja á einhverju nýju.
Jafnvel einhverju betra. Ég ákvað að tileinka
mér þetta,“ segir hún.
„Mig langaði að fara meira út í náttúruna, en
ég hef stundað mikið útivist alveg frá því ég
kom heim frá Kanada. Ég hugsaði með mér að
eftir allan tímann bundin við tölvuna, langaði
mig að fara að vinna við eitthvað þar sem ég
gæti verið meira úti,“ segir Ragnhildur og hitti
þá konu sem ráðlagði henni að fara í leiðsögu-
nám.
Ragnhildur tók hana á orðinu og fór í
Menntaskólann í Kópavogi í leiðsögunám með
áherslu á gönguleiðsögn.
„Þetta var ótrúlega gaman. Eftir námið, um
vorið, þegar ég var að
fara að leita að vinnu,
hafði yfirmaður ljós-
myndadeildar Birtíngs
samband og bauð mér að
koma á samning til að
klára sveinsprófið,“ segir
Ragnhildur og ákvað að
grípa tækifærið. Hún
vann svo sem ljósmynd-
ari í sex mánuði.
„Ég lærði alveg svakalega mikið, en kláraði
svo samninginn,“ segir hún og segist hafa
ákveðið að ljúka líka rútuleiðsögn í MK.
Tár, hlátur og tilfinningar
Ragnhildur er nýkomin úr jómfrúarferð sinni
hringinn í kringum landið með hóp banda-
rískra eldri borgarara.
„Það var æðislega gaman. Þetta var mjög
fróðleiksþyrstur hópur og ég þurfti að svara
mörgum spurningum og halda tímaplani!“ seg-
ir hún og hlær.
Nokkrar áskoranir komu upp í ferðinni, eins
og Covid-smit nokkurra ferðalanganna, en
enginn veiktist þótt hefði þurft að einangra
fólkið.
„Mest krassandi atriðið átti ég sjálf. Við vor-
um á hóteli í Borgarnesi og við vorum að tékka
okkur út. Ég sveiflaði töskunni minni á bakið
og það tókst ekki betur til en að ég sveiflaði
henni beint í sjónvarpið og það datt í gólfið og
brotnaði,“ segir hún og segist hafa hugsað:
„Þvílík byrjun!“
Ragnhildur segist ekki kvíða atvinnuleysi
þar sem nú vanti mikið leiðsögumenn, en hún
hyggst einnig fara með Íslendinga í gönguferð-
ir á Tenerife í haust. En nú er nóg að gera hér-
lendis, ekki síst nú þegar eldgos er hafið á ný. Í
gosinu í fyrra fór Ragnhildur nokkrar ferðir
með ferðamenn sem vildu leiðsögn upp að gosi,
en einnig fór hún ferðir upp að nýja hrauninu
eftir að gosi lauk.
„Þetta er stórkostlega flott, hvort sem gýs
eða ekki. Svo þegar byrjaði að gjósa núna var
ég akkúrat með ágúst lausan. Ég hringdi í
fyrirtæki sem ég hef unnið hjá og sagðist vera
til. Ég fór í fjórar ferðir, áður en var lokað
vegna veðurs. Það er alveg stórkostlegt að fara
með fólk upp að eldgosi. Það upplifir eitthvað
svo magnað sem það hef-
ur aldrei upplifað áður og
mun líklega aldrei upplifa
aftur. Það eru tár, hlátur
og miklar tilfinningar.“
Ragnhildur segist vera
með bæði gasmæli og
gasgrímur, þó hún hafi
aldrei þurft að grípa til
grímanna.
„Þessi gasmælir pípir
aldrei og ég var farin að halda að hann væri bil-
aður. En það var mjög fyndið að síðast þegar
ég fór, þá byrjaði mælirinn að pípa og ég alveg;
„hvað er að gerast?“ En þá var bara mann-
eskja að reykja rétt hjá mér,“ segir hún og
hlær.
Kem alltaf glöð til baka
Nú er Ragnhildur því komin í draumastarfið
þar sem hún sameinar útivist og hreyfingu og
um leið fær að njóta náttúrunnar. Ragnhildur
er þó enginn nýgræðingur á sviði íþrótta og
útivistar, en þetta tvennt hefur hún stundað
lengi í frístundum. Hún fór mikið á fjöll og
lærði meðal annars að hlaupa.
„Ég fór strax alla leið og fór að taka þátt í
keppnishlaupum. Ég fór í maraþon og eftir það
krassaði ég svolítið. Ég sá að þessi löngu hlaup
voru ekki alveg fyrir mig. Þetta stressaði mig
líka upp,“ segir hún og segist hafa ákveðið að
breyta um stíl.
„Þetta var ekki gaman og ég ákvað að slaka
á. Nú er þetta laust í reipunum. Ég æfi þegar
ég get, fer eins hratt og langt og ég nenni, að-
allega utan vega en í slíkum hlaupum er mikið
verið að ganga og hlaupa til skiptis og það
hentar mér vel,“ segir hún.
„Útivist og hreyfing er það besta sem ég hef
fundið til að taka burtu kvíðann. Ég er kvíða-
pési en það á rætur sínar að rekja til æsk-
unnar,“ segir hún.
„Ef hellist yfir mig kvíði er það besta sem ég
geri að ganga á fjall, fara í kraftgöngu eða taka
utanvegahlaup. Ég kem alltaf glöð til baka. Því
þreyttari sem ég er, því meira á ég að fara út.“
Ég og áfengi áttum ekki saman
Nú lifir þú mjög heilbrigðu lífi og hefur verið
edrú í tvo áratugi. Hvað varð til þess að þú
ákvaðst að hætta að drekka?
„Það varð mjög fljótlega ljóst að ég og áfengi
áttum ekki saman. Talandi um að vera fé-
lagskvíðinn krakki, þá smakkaði ég fyrst
áfengi um sextán ára aldur og guð hjálpi mér
hvað það var mikil lausn fyrir mig,“ segir hún
og nefnir að kvíði og feimni hafi horfið.
„Mér fannst ég vera hrókur alls fagnaðar og
það var svo gaman. En fljótlega fann ég að það
var enginn stoppari og mig langaði alltaf í
meira og meira. Ég fór að gera skandala og
fara í blakkát og það eina sem drykkjan veitti
mér var meiri vanlíðan og meiri kvíði. Ég skildi
það strax sem unglingur að þetta væri málið en
að sama skapi langaði mig ekki að sleppa
þessu,“ segir hún.
„Ég varð svo ólétt, og eðlilega hætti að
drekka. Ég hugsaði svo þegar sonur minn
fæddist að nú væri tími til að hætta að drekka.
En um leið og ég hætti með hann á brjósti kom
fiðringurinn í mig; mig langaði svo að drekka,“
segir Ragnhildur og segist þá hafa kynnst
fundum hjá 12 spora samtökum. Ragnhildur
var þá 26 ára og dreif sig á fund.
„Ég fann mig þar og gat gert upp fortíðina
og losað mig við þessa löngun í áfengi. Í dag er
þetta bara lífsstíll og ég spái ekkert í þetta.
Mitt djamm er núna að vakna snemma á laug-
ardagsmorgni, hitta gott fólk og fara út í nátt-
úruna,“ segir Ragnhildur.
Eftir að hún hætti að drekka hóf hún gos-
drykkju í staðinn og nefnir að hún hafi orðið al-
gjörlega háð PepsiMax. Fíknin í gosið varð
mjög sterk, en hún er nú laus úr þeim viðjum.
„Nú hef ég verið PepsiMax-edrú í sex ár en
guð minn góður, ég sakna þess ennþá!“ segir
hún og hlær dátt.
Viðtalið í heild er opið fyrir áskrifendur í
Dagmálsþætti á mbl.is.
Að líta á uppsögn sem blessun
„Mitt djamm er núna að vakna
snemma á laugardagsmorgni,
hitta gott fólk og fara út í nátt-
úruna,“ segir Ragnhildur.
Morgunblaðið/Ásdís
Hún er orkubolti og
íþróttaálfur, leiðsögumaður
og ljósmyndari. Ragnhildur
Aðalsteinsdóttir gefst ekki
upp þegar einar dyr lokast,
heldur brettir upp ermar og
opnar sjálf nýjar. Ragnhildur
arkar nú um landið með
erlenda ferðamenn og nýtur
hverrar mínútu.
Ásdís Ásgeirsdóttir asdis@mbl.is
’
Ef hellist yfir mig kvíði er
það besta sem ég geri að
ganga á fjall, fara í kraft-
göngu eða taka utanvega-
hlaup. Ég kem alltaf glöð til
baka. Því þreyttari sem ég er,
því meira á ég að fara út.