Muninn - 01.08.2018, Qupperneq 17

I fyrra þá endaði ég upp á geðdeild.
Og það var þá sem ég hugsaði að
kannski ætti ég að gera eitthvað
í þessu. Ég hafði verið í afneitun
eftir að ég komst að þessu. Þegar
ég fyrst fór að hugsa út í þetta,
fyrstu rökin fyrir því að ég væri
ekki trans er það að flest transfólk
segir “ég vissi það allt mitt líf”. Og
ég horfði á það og hugsaði „nei“.
Núna þegar ég er búin að
viðurkenna það fyrir sjálfri
mér, þá tek ég eftir að ég
vissi það allt mitt líf.
Það eru svo mikið af litlum hLutum
eins og að ég notaði hvert eitt og
einasta tækifæri sem ég gat tiL að
fara í kvennmannsföt. FóLk sem var
með mér í grunnskóLa man eftir
því að þegar það voru hinsegin
dagar. Outfitið var sumarkjóLL.
kjaftæði (Bendir á skeggrót).
Eftir að ég endaði upp á geðdeiLd
þá hugsaði ég „já ég ætti að reyna
að gera eitthvað í þessu“ og það var
þá sem ég byrjaði hægt og róLega
að koma út við vini mína. Ég myndi
segja að aLLir hafa tekið þessu frekar
veL. Ég heLd að fjöLskyLdan sé svoLítið
að hunsa þetta en þau hafa þekkt
mig í tuttugu ár þannig ég býst
ekki við mikLu aLveg strax. Ég býst
kannski við að þau muni virða þetta
meira þegar ég byrja á hormónum
eða eitthvað. Róm var ekki byggð á
einum degi. í rauninni, eins og þú
sérð, Lít ég enn karLkyns út.
það er eiginlega bölvun
transfólks að við erum
skömmuð fyrir að viðhalda
staðalímyndum en það er
samt að sama fólkið virðir
okkur ekki nema við séum
100% kvenkyns
Sem þýðir að fara eftir staðaL-
ímyndum. Ég þoLi ekki staðaLímyndir
en ég þarf þær.
Hún segir mikilvægt að hafa
hinseginfélag í MA
Þessir hLutir geta bLandast og munu
LíkLega gera það ef eitthvað svona
gerist en það er mikiLvægt að hafa
eitthvað tiL að styðja aLLs konar
fóLk undir regnbogaregnhLífinni
og hjáLpa fólki sem skiLur ekki að
skiLja. Núna þegar ég er opinber
trans þá eru sumir hLutir sem mér
finnst óþæginLegt að gera sem
mér Líkaði að gera áður fyrr. Ég er
hætt að fara á saLerni í skóLanum.
Upp að þessum tímapunkti, útaf
Facebook, veit svona háLfur skóLinn
að þessu. Þá er spes fyrir mig að
fara á karLkynssaLernið og ef ég tiL
dæmis fer á kvenkynssaLernið þá
fæ ég það sem við köLLum imposter
syndrome.
Það er þegar okkur líður
eins og við eicjum ekki
skilið að vera á einhverjum
stað þótt það sé þar sem
okkur líður best sem lætur
okkur Ifða illa.