Muninn - 01.08.2018, Blaðsíða 50

Báturinn nálgaðist bryggjuna. Ég sá útlínur hennar óljóst í þokunni. Ég tékk tár í augun. Ég
hafði verið á þessum dalli í marga mánuði og gat ekki ímyndað mér hvernig það væri að
standa á þurru landi. Elsku stelpurnar mínar eru orðnar svo stórar, hvernig ætli þær muni
eftir mér? Ég steig varlega yfir borðstokkinn og upp á stöðuga bryggjuna. Ég fann hvernig
líkaminn varð þungur og ég var varla fær um að bera hann uppi á eigin spýtur. Tárin runnu
eins og flóðbylgjur niður vangana en þetta voru allt gleðitár. Ég var kominn heim, heill á
húfi. Ég gekk eftir bryggjunni og upp á steypta götuna. Það var hánótt og enginn á ferli.
Ljósastaurarnir lýstu upp göturnar og húsin risu hátt í brekkunni. Lyktin af lyngi tyllti öll
mín vit og mér fannst ég öruggur, umvafinn kærleika í fyrsta skipti í langan tíma. Við, sem
höfðum verið saman á sjónum alltot lengi, féllumst í faðma snöktandi. Allir vorum við fegnii
að koma heim sérstaklega eftir hrakningarnar á sjónum. Við gengum áfram hljóðir, hver
og einn fastur í sínum eigin hugsunum. Ég sá fyrir mér fallegu dætur mínar. Hrokkna, ljósa
hárið og djúpu, bláu augun. Ég gat ekki beðið eftir því að hitta þær og faðma. Söknuðurinn
hafði heltekið mig seinustu vikurnar og hugsunin ein um að hitta þær hafði verið svo fjarlæg
en það var komið að því.
Húsin voru enn fallegri en mig rainnti í næturhúminu, litskrúðug, gömul en fallega uppgerð.
Flest voru þetta snotur timburhús á tveimur eða þremur hæðum með bárujárnsþökum og
stórum gluggum. Alveg eins og húsið mitt. Svo sá ég glitta í kirkjugarðinn. Þar hafði ástin í
lífi mínu legið í þrjú ár. Hún hafði látist úr krabbameini og ég hafði algjörlega fallið saman og
verið ófær um að sinna dætrum mínum og aðstoða þær við að takast á við sorgina. Nú var ég
tilbúinn að bæta nrig, ég var ákveðinn í að taka örlögin í mínar eigin hendur og skapa mér og
dætrum mínum betra líf. Langt frá þessu krummaskuði sem mér þykir samt svo vænt um. En
þær neituðu að fara. Svo hér var ég, enn eina ferðina að ganga snöktandi heim at bryggjunni.
Ég er svo þakklátur að eiga þær að og að þær skuli vera hamingjusamar þrátt fyrir áföllin senr
þær hafa lent í að þetta virðist vera lítill fórnarkostnaður.
Ég stóð á gangstéttinni fyrir framan húsið mitt. Það var gamalt, rautt timburhús á tveimur
hæðum með hvítu bárujárnsþaki. Blómin í garðinum voru frosin en samt gulltalleg og
minntu mig á fallegustu konu í heiminum. Vorið hafði verið hennar uppáhaldsárstíð og hún
sagði alltaf að garðurinn lifnaði við líkt og dansandi sólargeislarnir á morgnanna, ég gat ekki
beðið eftir því. Ég sá ljós í eldhúsglugganum og tvenn augu sem horfðu á mig út um hann. Ég
gekk gætilega upp að húsinu og heyrði að hurðin var opnuð, hægt með miklu ískri. Ég hneig
niður á stigaþrepinu og grét eins og smábarn á meðan ég faðmaði stelpurnar mínar eins fast
og ég gat. „Velkominn heim pabbi“.
- Nafnlaust
48