Heimili og skóli - 01.10.1968, Síða 12

skylduna, án þess að beita nokkrum valda-
áhrifum á líf hinna ungu.
Reynslan sýnir, að gamla fólkið er ekk-
ert vandamál í þjóðfélaginu. Það er ekki
með hávaða á götum og torgum eða gerir
óspektir. Það brýzt nauðasjaldan inn hjá
náunganum eða kaupmanninum og það
gerir ekki innrás í banka eða gimsteina-
verzlanir. Allt þetta veldur lögreglu og yfir-
völdum áhyggjum í vaxandi mæli. Já, allt
þetta kemur frá iiinum yngri kynslóðum,
ekki hinum eldri.
En hvar standa þá hinir ungu í dag? Að-
ur fyrr voru unglingarnir aðeins liðir í
stærri heild — fjölskylduheild og óx af
sjálfu sér upp í hefðbundnar erfðavenjur
fj ölskyldunnar.
Nú sjáum við unga fólkið birtast í smá-
hópum. Jónas Árnason bendir á í ræðu
sinni, að í nýtízkusamfélagi geti allt gerzt
í samfélagi unglinganna. Það eru haldnir
æskulýðsdansleikir, æskulýðshlj ómleikar.
Það er talað um bækur handa unglingum,
jafnvel æskulýðsguðsþjónustur.
Æskulýðsguðsþjónustur telur hann
óþarfar og tilgangslausar. Hann telur, að
ef guð situr í raun og veru þarna uppi og
horfir niður á börnin sín, muni það gleðja
hann miklu meira að sjá þau koma vapp-
andi inn kirkjugólfið í fylgd með foreldr-
um sínum og jafnvel afa og ömmu heldur
en að koma svona einmana, villt frá þeim
kynslóðum, sem höfðu arfleitt börnin að
kirkjugöngum. Þetta gæti endað með því,
að við yrðum að taka okkur sérstakan
æskulýðsguð. En það þótti alþingismann-
inum ofrausn á meðan við ættum enn þann
gamla guð okkar.
Jónas Árnason gat heldur ekki skilið
hversvegna sinfóníuhljómsveitin í Reykja-
vík auglýsti æskulýðstónleika. Hann vildi
líta svo á, að unga fólkið gæti alveg eins
104 HEIMILI OG SKÓLI
hlustað á sígilda tónlist í sama sal og hin-
ir fullorðnu.
Og þá eru það æskulýðsdansleikirnir.
Þarna hefur Jónas Árnason nokkra sér-
stöðu. Hann hafði í samráði við æskulýðs-
leiðtoga í héraði sínu skipulagt æskulýðs-
hátíð, þar sem unglingarnir áttu að vera
á aldrinum 15—50 ára. Þetta gekk allt
ljómandi vel. Það gekk meira að segja svo
vel, að drykkjuskapurinn, sem ungt fólk á
íslandi er frægt fyrir á síðustu árum, hvarf
nálega alveg í þessu héraði, sem nær aðal-
lega yfir Borgarfjörð. Alþingismaðurinn
hélt því fram í ræðu sinni í Alþingi, að
samkomur þær, sem kynslóðirnar halda
sameiginlega takist miklu betur og séu
skemmtilegri en þær, sem aðeins eru sóttar
af ungu fólki.
Nú er vert að gera sér grein fyrir, að
æskulýðsforingjar geti ekki almennt gert
hið sama og Jónas. Hann getur bæði
sungið og leikið gamanþætti og látið fólk
á öllum aldri taka þátt í þessu gamni.
Venjulegur æskulýðsleiðtogi verður yfir-
leitt að gera sig ánægðan með eitthvað
minna. Þessi tilraun Jónasar er þó verð
allrar athygli, og það getur verið lærdóms-
ríkt fyrir alla þá, sem brúa vilja djúpið
á milli kynslóðanan, að kynna sér þetta
starf í Borgarfirðinum (þar munu að vísu
fleiri hafa átt hlut að. Þýð.).
Jónas Árnason varar við því í ræðu sinni
mjög eindregið, að leggja trúnað á það,
að það sé eitthvað sérstaklega erfitt að
vera ungur nú. Hann sagði að margir
unglingar væru fullir af vinsælum kenn-
ingum um geðflækj ur, svo að margir tryðu
því statt og stöðugt, að það væri mjög
erfitt að vera á gelgjuskeiði, og miklu erf-
iðara en vera t. d. 40—50 ára, Jónas Árna-
son vísar á bug þessari skoðun og segir, að
þetta eigi rætur sínar að rekja til lítt vand-