Heimili og skóli - 01.10.1968, Side 22

sjálfsögðu er þar knattspyrnuvöllur. Þar
er einnig skógur, þar sem klifurtaugarnar
hanga niöur. Sumsstaðar hanga búr með
allskonar dýrum, svo sem kanínur og mar-
svín, sem börnin skemmta sér við. Abing-
don er staður, sem er ríkur af birtu og
fögrum litum, þar eru börnin frjáls og
glöð. Þarna eru stórar og vistlegar stofur,
sem börnin hafa til sameiginlegra afnota.
Þar geta þau leikið sér og skemmt sér við
borðtennis og bob og allskonar aðra leiki.
En þarna á að vera kyrrlátt, svo að börnin
geti einnig haft næði til að lesa, skrifa og
tefla. Þarna eru litlir svefnsalir handa
minnstu börnunum. Þar liggja brúður og
bangsar í rúmunum og þarna eru einnig
vistleg herbergi ætluð táningunum, sem
þeir geta bæði notað sem svefnherbergi og
dagstofur.
Borðhald fer fram í þremur samliggjandi
borðstofum þar sem Walter Brampton,
kona hans og tvær hjálparstúlkur sitja um-
hverfis lítil borð ásamt börnunum. Sunnu-
dagsmaturinn er annaðhvort kjúklinga-
steik eða venjuleg steik og á eftir fá þau
búðing. Það er hápunktur vikunnar. Á
undan hverri máltíð er flutt bæn og á eftir
hjálpast börn að við að þvo upp.
Andrúmsloftið á Abingdon, er mótað
þeim sama anda, sem ríkir í hverri fjöl-
skyldu. Þarna eru smástrákar, sem reika
um með góðlynda fjárhunda. Aðrir strák-
ar geysast með hávaða í gegnum anddyri
og ganga. Táningar sem stíga popdansa,
verða hvarvetna fyrir augunum. Það er
erfitt að skilja, að þessi börn, nálega und-
antekningarlaust eru eins konar rekald af
fyrrverandi fjölskyldum sínum á einn eða
annan hátt.
Þarna er einn drengur, sem fyrrverandi
stjúpmóðir hans bókstaflega rak á dyr.
Þarna er lítill krypplingur, sem varð varn-
114 HEIMILI OG SKÓLI
arlaust fórnarlamb fyrir misheppnaðri
fóstureyðingu. Þarna eru óskilgetin börn,
sem fædd eru í fjölskyldum, sem neita því
harðlega að viðurkenna tilveru þeirra yfir-
leitt. „Ovelkomin börn eru ótrúlega tilfinn-
inganæm,“ segir Walter Brampton, sem var
sjálfur einu sinni Barnardo-drengur. „Þau
vita það allt of vel, að engum þykir vænt
um þau.“
Eitt hið erfiðasta viðfangsefni Bramp-
tons er einmitt að koma börnunum í ný
sambönd og nýtt umhverfi, þegar þau
hverfa frá stofnuninni. Hann sendir börn
sín í átta mismunadi skóla í héraðinu. Þar
er þeim ekki hrúgað saman af handa-
hófi. I sóknarkirkjunum til dæmis voru
þeir áður látnir hýrast í einhverju
afskekktu horni, en nú sitja börn-
in þar sem þeim þóknast bezt. Brampton
hefur verið 17 ár á Abingdon og á þessum
tíma hefur honum tekizt að brjóta niður
hvern þann múr, sem átti að útiloka börn-
in frá öðru fólki. „En mikilvægast er, að
við meðhöndlum börnin eins og sjálf-
stæða einstaklinga,“ segir hann. „Við sýn-
um þeim, að þeir eru sannarlega mikils
virði í okkar augum.“
Brampton var einu sinni undirliðsfor-
ingi í hernum. Hann er stór og herðabreið-
ur og uppelur börn sín með samblandi af
heilbrigðri skynsemi og uppgerðarlausum
kærleika. Hann reikar oft um húsið, tekur
til handargagns lítil leikföng og safnar
þeim undir handlegginn. Hann stríðir tán-
ingastúlkunum svolítið, sem hengt hafa
„pop“stj örnur á alla veggi í herbergjum
sínum og nemur svo kannski staðar til að
hjálpa litlum dreng með heimaverkefnin
sín.
Stundum verður hann að vera dómari í
knattspyrnuleik, þrælast í gegnum stóra
bunka af skýrslum, eða skipta um þéttingu