Heimili og skóli - 01.10.1968, Blaðsíða 13

aðra vikuritabókmennta, sem þykist tala í
nafni sálfræðinnar. Alþingismaðurinn seg-
ir, að það sé ekki óalgengt, að unga fólkið
afsaki sig sífellt með þessari staðhæfingu:
„Ég er á erfiðum aldri“. Jónas alþingis-
maður segir, að það sé kominn tími til að
gera sér grein fyrir því, að þegar hann var
ungur fyrir 30—40 árum, komst hann og
jafnaldrar hans að raun um, að það var
gaman að vera ungur og þeir trúðu því
statt og stöðugt.
Ég þekki það frá starfi mínu sem skóla-
sálfræðingur, að það er ríkjandi skoðun
hjá mörgum foreldrum, að það megi af-
saka nálega hvað sem er í fari barnanna
með því, að þau séu „á erfiðum aldri“.
Það skal að vísu viðurkennt, að viss
vandamál fylgja gelgjuskeiðinu, þegar um
það er að ræða að velja sér framtíðar-
stöðu í þj óðfélaginu og búa sig undir hana.
Á þessum aldri þurfa unglingarnir að öll-
um jafnaði að flytja sig að heiman, og því
fylgja vissir erfiðleikar. En það getur
einnig verið erfitt að halda áfram að vera
heima. Afstaðan til hins kynsins segir nú
til sín og getur haft ýmis vandamál í för
með sér. En svipuð vandamál geta komið
fyrir síðar í lífinu t. d. við fráfall maka
eða hjónaskilnað. Atvinnu- eða stöðuval-
ið er ekki aðeins bundið við æskuna, en
getur haft úrslitaáhrif seinna á ævinni,
þegar menn verða af einhverjum ástæðum
að leita sér nýrrar atvinnu.
Sumir hafa afgreitt misstigin spor unga
fólksins oft með því að segja, að hann eða
hún sé „á erfiðum aldri“. En það er kom-
inn tími til að við gerum okkur grein fyr-
ir, að þessi afgreiðsla er allt of yfirborðs-
kennd og ekki nægjanleg. Við verðum að
finna einhver haldbetri rök. Skyldi ekki
vöntun á sjálfsvirðingu vera þarna mikil-
vægari þáttur en hinn erfiði aldur?
Þegar allt hefur verið sagt um óviðeig-
andi framkomu unga fólksins, stendur
samt eftir sú staðreynd, að mörgum for-
eldrum hefur ekki tekizt, að búa börnum
sínum það andrúmsloft, sem veitir þeim
öryggi og gleði. Vöntun á þessu öryggi
leiðir oft til þess, að unga fólkið lendir á
villugötum.
Kynslóð foreldranna verður að leggja
áherzlu á að vinna traust barna sinna í enn
ríkara mæli en verið hefur.
Borgarsamfélag nútímans er of flókið og
býr yfir of miklu af neikvæðum áhrifum
til þess að unga fólkið komist áfallalaust í
gegnum það án hlýrrar handleiðslu hinna
fullorðnu og þá einkum foreldranna. Því
meir, sem hinir ungu eru bundnir vináttu-
og trúnaðarböndum við foreldra sína og
afa og ömmu, því auðveldar sleppa þau
frá hættum og erfiðleikum bernsku- og
æskuáranna.
Látum svo að lokum niður falla ruglið
um „hinn erfiða aldur“, sem er álíka trú-
verðugt og efnið, sem vikuritin flytja að
jafnaði.
H. J. M. þýddi.
Söngstjórinn Arturo Toscanini unni starfi sínu
svo mjög og bar svo takmarkalausa virðingu fyrir
hlutverki sínu, að hann var aldrei fyllilega ánægð-
ur með árangurinn. Þegar hann einn morgun
kom á æfingu hjá hljómsveit sinni sagði hann:
„Kæru börn! við skulum byrja á því að leika
Hafið eftir Debussy einu sinni enn. Það hefur
kannski verið mér að kenna. Mér þótti sem við
fengjum ljósbrigði lagsins nægilega skýrt fram í
stórfengleik sínum, en ég var ekki ánægður með
ilm hafrænunnar eins og hann birtist við dögun-
ina. Eigum við ekki að reyna einu sinni enn?“
HEIMILI OG SKÓLI 105