Heimili og skóli - 01.10.1968, Blaðsíða 27

Foreldrar hennar höfðu stofnað til
hjónabands óvenjulega seint. Móðirin var
orðin fertug, en faðirinn ura fimmtugt,
þegar Elísabet fæddist. Bæði fögnuðu þau
því að það skyldi verða stúlka. Þau voru
bæði af fátæku fólki komin en hann hefur
nú góða atvinnu og kemst vel af. Faðirinn
var fulltrúi hjá einu fyrirtæki bæjarins.
Móðirin vann í verzlun.
Þau voru bæði sammála um, að Elísa-
bet skyldi fá allt það, sem þau höfðu farið
á mis við og voru hamingjusöm vegna þess
að hún var góð og geðþekk stúlka.
Vinir þeirra og ættingjar höfðu að vísu
nokkrar áhyggjur af, hve mikið þau dekr-
uðu við hana. En það leit ekki út fyrir að
Elísabet biði af því nokkurt tjón. Hún
hafði alltaf rætt við foreldra sína um allt
mögulegt, sem að höndum bar, og þau
höfðu alltaf tíma til að hlusta á hana. Þeg-
ar móðir hennar heyrði rætt um alls kon-
ar vandamál varðandi börn, þótti henni
vænt um að geta sagt: „Elísabet segir mér
al'lt, við erum eins og tvær vinkonur.“
Þegar Elísabet var 12—13 ára gömul
höfðu þau þó fengið að kynnazt nokkuð
erfiðu aldursskeiði. Elísabet var fýld,
þrjózk og innilokuð. Móður hennar þótti
sem hún væri vanþakklát og óvingj arnleg.
Það kom fyrir að hún sagði: „Hvernig
geturðu fengið af þér að vera svona við
foreldra þína, sem hugsa meir um þig en
allt annað og reyna að gera allt það bezta
fyrir þig, sem við getum?“ Það kom einnig
fyrir að foreldrarnir urðu fyrir vonbrigð-
um með hana og sögðu Elísabetu það blátt
áfram.
Elísabet tók það mjög nærri sér. En oft
voru þeir líka ánægðir með hana. Henni
féll það ekki í geð, að móðir hennar skyldi
ætíð vita um allt, sem hún tók sér fyrir
hendur og hún brosti stundum í laumi,
yfir að hún skyldi trúa því, að hún segði
henni allt.
Móðir hennar hafði rætt við hana um
þróun kynlífsins. Hún var oft með drengj-
um, en hún fann aldrei hvöt hjá sér til að
segja móður sinni frá því, og henni þótti
miður, hve mikinn áhuga hún hafði á því
með hverjum hún væri í það og það skipt-
ið. Foreldrarnir höfðu miklar áhyggjur af
þessu, því að það var talað svo mikið um
siðspillingu æskunnar. Þau voru alltaf
kvíðandi þegar hún fór eitthvað að heim-
an.
Elísabet var bráðþroska. Bæði drengir
og fulltíða menn gáfu henni auga og for-
eldrarnir vildu af heilum hug forða henni
frá öllu, sem gat orðið henni til ills.
Elísabet hafði nokkrum sinnum verið
með í þeim félagsskap, þegar piltur og
stúlka hurfu inn í svefnherbergið og dvöldu
þar dálitla stund. En sjálfri datt henni ekki
í hug að taka þátt í neinu slíku. Hún gat
tekið þátt í kossum og faðmlögum, en ef
einhver pilturinn ætlaði að ganga lengra,
var henni að mæta.
Henni gramdist það, þegar foreldrar
hennar tortryggðu hana, en voru þó oft
góð og skilningsrík og það gerði henni
erfiðara fyrir með að taka upp nokkra
verulega baráttu á móti þeim.
Elísabet kann þrátt fyrir allt vel við
sig í umhverfi sínu. Hún á marga góða fé-
laga og er eftir atvikum nokkurn veginn
áhyggjulaus. Hún reynir að sniðganga
erfiðleikana á meðan það er hægt.
Foreldrar hennar hafa áhyggjur af, að
hún hefur ekki valið sér neitt til dægra-
styttingar í tómstundunum. Hún hefur
ekki gengið í neitt félag og hún les aldrei
annað en vikublöðin og stelpnabækur.
Þegar einhver vinkona hennar heimsækir
hana, heyrist ekkert annað en dægurlög frá
HEIMILI OG SKÓLI 119