Heimili og skóli - 01.10.1968, Síða 28

plötuspilaranum hennar. Klæði, heimsókn-
ir og grammófónplötur virðast taka hug
hennar allan og sitja fyrir öllum alvarlegri
áhugamálum. En eigi hún að hugsa um
stærri og alvarlegri viðfangsefni verður
hún um leið að endurskoða afstöðu sína
til foreldranna, en það er henni um megn.
Það er oft erfitt fyrir foreldra og aðra
aðstandendur að skilja hversu ofsafengn-
ar tilfinningar unglinganna geta orðið.
Bæði í vináttu og ást, vonbrigðum og
ósigrum getur reyslan orðið algjör. Eitt af
því, sem erfiðleikum veldum hjá þessu
unga fólki, er einnlitt þetta: að það er ekki
tekið nægilega alvarlega. Foreldrar og
aðrir fulltíða menn eiga svo auðvelt með
að brosa að því, eða „skilja“ það. Sá
„skilningur“, sem þessu unga fólki er sýnd-
ur við og við, er oftast niðurlægjandi og
auðmýkjandi. Hann felur það oft í sér að
„við, hinir fullorðnu vitum, að þetta er
ekki eins alvarlegt og þið haldið. Við skilj-
um betur en þið, hvernig spilin liggja, og
við vitum, að þegar þú ert orðinn fullorð-
inn, lítur þetta allt öðru vísi út í augum
þínum“.
En í augum unglinganna sjálfra eru þetta
alvarlegir hlutir. Vandamál þeirra og
freistingar eru nákvæmlega eins alvarleg
og yfirþyrmandi eins og unglingarnir lifa
þá. Það gagnar þeim ekkert að við setjum
upp einhverja grímu umburðarlyndis. Það
er alveg rétt, sem 15 ára piltur einn úr
þessum hópi, sagði við móður sína, sem
raunverulega skildi hann: „Þú segir alltaf,
að ég sé einmitt á því „skeiði“ þegar....
eða á þeim „aldri“ þegar.... Ég er þreytt-
ur af að heyra að ég sé alltaf á því
„skeiði“.... eða á þeim „aldri“. Ég vil
ekki vera lengur á „þessum aldri“. Jafnvel
hinum beztu foreldrum getur fundizt að
120 HEIMILI OG SKÓLI
sér sneitt. Það getur vel verið rétt, að
föður eða móður finnist sonurinn eða dótt-
irin vera á þessu eða hinu aldursskeiðinu.
En unglingarnir eru ekki hrifnir af að
hlusta á þetta sí og æ. Ungi pilturinn og
unga stúlkan skilja sjálfa sig — með réttu
—, sem einstætt fyrirbrigði veraldarsög-
unnar. Þau hafa lítinn áhuga á að vita, að
þau eru einmitt nú að lifa mjög algengt
og hversdagslegt þróunarskeið ævinnar.
Stúlka ein sagði skilningsríkri móður
sinni: „Já, en það er ég, sem lifi þetta. Það
er allt öðru vísi en það var í þítium aug-
um eða einhverra annarra.“
Tilfinningarnar eru verulegur hluti af
lífi hinna ungu á þessum árum. Og þessi
reynsla er geysilega sterk og huglæg.
Þetta, að „skilja unga fólkið“ merkir
nokkuð annað fyrir það sjálft en hina full-
orðnu.'
ETnga fólkið kærir sig ekkert um, að á
því sé tekið með silkihönzkum eða með-
höndlað sem sjúklingar. En það vill svo
gjarnan, að foreldrar og aðrir forráða-
menn geri sér grein fyrir hinum sterku til-
finningum þeirra og skilji hvað það er
þeim mikilvægt að öðlast meiri réttindi og
frelsi, sem verðandi fulltíða menn.
Tenaringer i dag.
H. J. M. þýddi.
Hinn frægi leikari, Dick Van Dick hóf feril
sinn efst uppi á toppinum og vann sig niður á
við. Hann lék fyrsta hlutverk sitt sem Jesúbarnið
og var þá aðeins þriggja ára gamall. Hann grét þá
allan tímann, en á eftir sagði einn af hirðunum:
„Þetta verður maður að þola, þegar maður
lendir í því að leika með viðvaningum.“