Margt smátt : fréttabréf Hjálparstofnunar kirkjunnar - 01.06.2015, Blaðsíða 15

15
Á síðustu önn meistaranáms í félagsráðgjöf til starfsréttinda
eru nemar í rúmlega þrjá mánuði í starfsnámi þar sem þeir fá
tækifæri til þess að starfa sem félagsráðgjafar undir handleiðslu
starfandi félagsráðgjafa. Okkur er úthlutaður starfsstaður og
starfsnámskennari og fáum við flest litlu um það ráðið hvert
við förum. Þegar ég fékk að vita að ég ætti að vera í starfsnámi
hjá Hjálparstarfi kirkjunnar var ég ekki á allt sátt þar sem ég
taldi mig, ótrúaða og femínska manneskjuna, lítið hafa að gera
á þessum stað. Ég þekkti starfið sem þar er unnið sem sagt ekki
neitt og rak mig á þessu augnabliki á eigin fordóma.
Þegar ég svo hóf starfsnám mitt hjá Hjálparstarfinu undir
handleiðslu Vilborgar Oddsdóttur komst ég að því að hér er
unnið faglegt starf í þágu fólks sem býr við fátækt, burtséð frá
því hverrar trúar, þjóðar eða kyns það er. Félagsráðgjafarnir
sem hér starfa eru ekki einungis í afgreiðslustarfi eins og ég hélt
í fyrstu, heldur felst starf þeirra í því að ræða við þá sem hingað
leita um stöðu mála og aðstoða þá við að finna lausn á sínum
vanda. En hjá Hjálparstarfinu getur fólk í vanda fengið allskyns
stuðning, ekki einungis í formi matarkorta heldur einnig í
formi námskeiða, viðtala, fjármálaráðgjafar og lyfjaaðstoðar
svo eitthvað sé nefnt. Það sem kom mér hvað mest á óvart og
heillaði mig varðandi starf félagsráðgjafa hjá Hjálparstarfinu var
hversu mikið svigrúm þeir hafa til þess að móta þjónustuna eftir
þörfum einstaklinganna sem hingað leita. Einnig eru þeir í stöðu
til þess að koma auga á annmarka velferðarkerfisins og geta
vakið athygli á því þar sem það á við.
Það sem ég hef því lært á þessum þremur mánuðum sem félags-
ráðgjafarnemi hjá Hjálparstafi kirkjunnar er fyrst og fremst
að horfast í augu við eigin fordóma. Einnig hefur mér gefist
tækifæri til að þjálfa mig í viðtalstækni og að hugsa í lausnum. Ég
hef líka lært mikilvægi jákvæðninnar og gleðinnar sem ég fékk
sérstaklega að kynnast á sjálfstyrkingarnámskeiðum sem ég hélt
utan um og voru í boði fyrir konur sem búa við fátækt.
Arna Arinbjarnardóttir
Að mæta eigin fordómum