Alþýðublaðið - 23.02.1926, Blaðsíða 2

Alþýðublaðið - 23.02.1926, Blaðsíða 2
ALÞÝÐUBL'AÐ.D m Hötun |útgerðarmanna um tilræði við bæjarfélagið. Þegar íhaldsliðið þarf á aðstoð bænda að halda,j;þá er það vant að reyna að vi|la þeim sjónar með því að látá blöð sín pre- dika átthagaást og umhyggju- skyldu fyrir þeirri sveit, sem les- endurnir eigi heima í. Á sunnu- daginn var var dálítið annað hljóð í strokknum pess. Þá sýndi sig bezt, ef einhver vissi pað ekki áður, hve mjög stór-útgerðar- mennirnir hérna bera hag bæjar- félagsins fyrir brjósti, — bæjar- félagsins, sem peir hafa fengið allan sinn auð hjá. Þá láta þeir stærsta málgagnið sitt skila þeirri hótun frá sér, að ef þeim takist ekki að reyta kr. 1,50 til kr. 1,65 af dagkaupi hvers verkamanns, — sem þó allir, sem kunnugir eru útgerðarrekstri, vita að er smá- upphæð fyrir útgerðarfélögin —, þá hætti þeir að láta togarana leggja upp í Reykjavík þann fisk, sem veiðist fyrir Austur- og Vestur-landinu. Lesendurnir at- hugi ósvífnina. Útgerðarmennirnir hafa dregið að sér fólk víðs vegar að af landinu. Það hefir sezt hér að, og Reykjavík er orðin heim- kynni þess. Það hefir unnið baki brotnu í þarfir útgerðarfélaganna. Dýrtíðin er miklu meiri hér en nokkurs staðar annars staðar á landinu. Hún gerir verkamönnum í Reykjavík ókleift að lækka kaup- ið-, ef þeir eiga að geta lifað þol- anlegu lífi. En útgerðarmennirnir virðast ekki vera svo mjög að hugsa um það. Stórfé hefir verið lagt fram úr bæjarsjóði til hafnar- bóta og mannvirkja, sem mjóg hafa flýtt fyrir afgreiðslu skip- anna og komið útgerðinni að næstum ómetanlegum notum. En útgerðarmennirnir virðast ekki hafa þungar áhyggjur út af þakk- lætisskuld sinni við bæjarfélagið. Þeir hóta að flytja atvinnuna burtu úr bænum og þar með svifta bæjarfélagið þeim tekjum, sem þeim er a. m. k. siðferðilega skylt að veita því sem endurgjald fyrir alt hagræðið og það þótt átthagaástin, sem blöðin þeirra guma mest af stundum, sé látin liggja á milli hluta. — Ef „Mgbl." hefir hins vegar skrökvað þessari hótun upp á þá, þá er þeirra að leiðrétta. Tilgangur hótunarinnar getur þó naumast verið annar en sá, að reyna að hræða, verkamenn til að samþykkja kauplækkun. Hótunin er sem sé ekki fram- kvæmanleg nema með svo mikl- um aukakostnaði, að útgerðin hlyti að stórtapa á þeirri ráða- breytni. Til þess að leggja upp meginið af þeim fiski, sem veidd- ur er á togarana á þeim stöðum, þar sem tiltölulega Iítið hefir ver- ið lagt upp af fiski áður, og verka hann þar, þarf ný fiskhús, reiti, þurkhús o. fl., og til þess að afferming togaranna geti verið greið, þarf víða miklar hafnar- bætur. Einu sinni var t. d. verið í 3 daga að skipa upp fiski úr togara á Norðfirði. — Það er því næsta ótrúlegt, að útgerðar- menn leggi svo mikið kapp á að reyna að kúga og níða niður verkamenn hér í bænum, að þeir horfi ekki í að verja til þess stór- fé frá sjálfum sér. En nú hafa þeir sýnt — ef þeir mótmæla ekki sögusögn „Mgbl." —, að þeim er ekki að treysta, og að ef þeir hefðu hag af því, þá myndu þeir hlaupa burtu með framleiðslutækin fyrirvara- laust, eins og þeir hafa gert einu sinni áður.^hvað svo sem bæjar- búum og bæjarfélaginu Hði. Þeg- ar svo þar við bætist ódugnaður þeirravið að útvega nýja mark- aði fyrir fiskinn, þótt tækifærið til þess sé svo að segja lagt upp í hendurnar á þeim, eins og Pétur Ólafsson ræðismaður hefir réttilega ávitað þá fyrir, þá hlýt- ur krafa íslenzkrar alþýðu að verða sú sama urrt togarana eins og enskrar alþýðu um kolanám- urnar: Stóru framleiðslutækin verð- ur að þjóðnýta. Ella ér afkoma alþýðunnar í voða, áður en varir. Áskoriin til alþingis um strangari afengisbannlðg og bætt eftirlit með þeim. 428 alþingiskjósendur í Siglu- fjarðarkaupstað hafa sent áskor- un til alþingis um, að herða á áfengislöggjöfinni og auka bann- lagaeftirlitið að miklum mun. Á- skorunin hefir verið lesin upp á alþingi. HJHrgun. Úm miðjan janúar var línuveið- arinn „Þuríður sundafyllir" frá Hnífsdal að veiðum í Miðnessjó. Gerði þá ófært veður, svo að skipstjóri bjóst til að halda til lands. Sá hann þá mótorbát með neyðarflagg uppi skamt frá og hélt skipinu þangað, en vegna stórsjóa og ofviðris gat hann ekki náð til bátsins og lét því skip sitt reka með honum alla nóttina og fram á næsta dag. Þá létti veðrinu, svo að festi varð komið til bátsins. Dró síðan „Þuríður" bátinn tii Reykjavikur og kom þangað að morgni næsta dags, sem var sunnudagur. Þegar þang- að kom, varð „Þuríður" enn að bíða 2 daga vegna réttarhalda í málinu. Tapaði hún þannig 4 dög- um frá veiðum vegna björgunar- innar auk þess, sem skip og menn voru lögð í talsverða hættu. Báturinn, sem bjargað var, heit- ir' „Gulltoppur" og er frá Kefla- vík; hafði vélin bilað og leki síð- an komið að bátnum. Við próf- in upplýstist, að litlar líkur hefðu verið til, að báturinn heföi getað komist af án hjálpar, og voru skipverjar látnir eiðfesta framburð sinn. Báturinn var vátrygður í Sam- ábyrgðinni, og fóru eigendur „Þuríðar" fram á að fá greidd hæfileg björgunarlaun, 8C00 ,til 10 000 krónur, en forstjóri Sam- ábyrgðarinnar neitaði því. Verða eigendurnir nú að hefja málaferli til að ná rétti sínum. Sögu þessa sagði einn af skip- verjum á „Þuríði" tíðindamanni Alþýðublaðsins, og er hún þess vel verð, að henni sé á lofti haldið. Skipstjórinn lagði í hættu skip og menn til að bjarga, ekki að eins áhöfn bátsins, heldur og bátnum sjálfum. Það hefði verið auðveldara og áhættuminna að bjarga að eins mönnunum, taka þá um borð í „Þuríði" og láta bátinn eiga sig. — Að launum fyrir drengskap sinn og karl-

x

Alþýðublaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Alþýðublaðið
https://timarit.is/publication/2

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.