Dúgvan - 01.08.1918, Blaðsíða 1

UDKOMMER
ABONNEMENTSPRIS
I GANG
HVER MAANED.
I KR. 25 0.
PR. AAR.
AFHOL DSB LAD FOR FÆRØERNE.
UDGIVET AF FÆELESUDVALGET FOR FÆRØSKE AFHOLDSORGANISATIONER.
Nr. 8 & 9.
AUGUST—SEPTEMBER 1918.
25. Aarg.
Anna, Maria.
Eftir lians A. Djurhuus.
--M--
TT on stod har niftri å brånni og hugdi ut eftir.
Solin skein yvir gron fjoll og blåar aldur;
ternurnar flugu aftur og fram kring allan vågin.
Fleyrift, ift kom inn ur havinum, hevéi fætur i
skjårtinum og ballafti taft i mjukum foldum inn at
leggunum. Hon var skdleys, og ddtturina, ift var
try åra gomul, hevfti
hon å arminum.
Mon hevfti staftifthar
okkurt um hålvan
tiina; ikki ti, at hon
var bangin, men hon
vildi so fegin, at
dotturin skuldi siggja
okkurt vakurt, og hvat
kann vera vakrari enn
havift i sol og mjukum
fleyri.
Har uti, langt utan-
fyri såst segl. Hon
skygdi; har kom hann,
hon kendi seglift,
måtti væl eisini sagt-
ans kenna taft. Hon
hevfti sjålv tey longu
vetrarkvoldini sitift og
seymaft taft, meftan
mafturin gjordi Hni til
ella putlafti vift okkurt
småvegis.
Ja, ja, hon var lukk-
ulig. Gud skuldi vita,
um nokur kona i all-
ari verftini åtti slikan
mann . . . »Påpi«,
segfti hon og peikafti.
»Har kemur påpi tin,
litla min, og hann
hevur fiskaft so ndgv,
so ndgv, at peningurin
ikki verdur teljandi.«
Hin litla smiltist; sjålvsagt skilti hon ikki til
fulnar taft, ift mamman segfti, men orftift påpi vakti
kenslur i henni um nakaft gott og bjart, sum hon
ikki enn visti, hvat ift var.
»Og vit skulu fara heim nå vit bæfti, heim at
koka påpadrekka«, helt hon fram, meftan hon gekk
niftan eftir brånni.
Tey buftu tætt vift kirkjuna, ift lå so at siga
mitt i bygdini; men taft var ikki ti, at kirkjan var
sett so hogliga, taft var hon als ikki. f langar
tiftir hevfti hon staftift påra einsumoll har å tang?
anum eg likasum skimast eftir husunum, ift logu
fram vift strondina innanfyri og utanfyri hana. Men
hvort sum åtleift, so
nærkaftust håsini meiri
og meiri hvorjum
ofirum, og soleiftis var
kirkjan blivin at standa
i miftjuni — tey yng-
stu håsini ldgu næst,
tey elstu longst burtur.
Håsift var litifl, men
hugnaligt; grundin var
hvittaft, klædningurin
tjdraftur og vindeyguni
målaftu hvit. Tvey
stdr vindeygu venda
åt imdti kirkjugarft-
inum. Har kundi ein
sita og beinleiftis telja
leiguni. »Menniskjan
skal aldri gloyma, at
grovin er aira endt«,
hevfti lleini sagt, tå
ift hann setti vindeyg-
uni i.
Tey hovdu nå verift
gift i try år — og
aldrin hevfti ein dsemja
verift teirra millum;
tey vdru sum nytrå-
lovaftu — og ddtturin
bant tey enn fastari
saman. Tey kundu
langar ldtur sita vift
vdgguna og hyggja
niftur å hetta Htla
barnift, ift svav so
trygt og smiltist i svdvni . . .
Hon læt upp dyrnar, setti barnift å gdlvift og
hongdi ketilin upp yvir. So legdi hon eina torvu
aftrat eldinum, tdk eina hosu, ift lå å brikini, og
settist at stoppa.
Sdlin skein gjognum kdksvindeygaft — beint
yvir å grågvina — og hana, sum hon sat har vift