Ungu Föroyar - 01.10.1910, Blaðsíða 6
— 78 —
øðrum ríkidømi góvu skipini, sum nltíð
vóru á siglingaferðum, honum góðan
ávinning. Hansara hugsan mundi vera
at hevði lív hansara verið baldrandi
fyrr, so skuldi hann nú njóta friðin t,ess
betur oman á. Men: »Prísi eingin
lukkuni fyrr enn á gravarbakka.« Og |
hetta gamla orðatakið mátti Magnus
sanna; tí nú, tá ið hann helt lívsskútu
sína vera komna í havn við góðum
akkersbotni, og alt tóktist at vera góð-
veður, nú brast ódnin á so ógvilig,
sum hon aldri kann vera, utan tá ið
gomul øvund og hevndart.osti blása
undir hana.
XV.
Magnus kærdur.*)
Seint á sumri 1588 komu sendi-
harrar úr Onglandi til Danmarkar;
teir førdu kæru yvir Magnus Heinason
fyri, at hann í 1585 hevði tikið eitt
enskt skip, sutn handilshúsið Wollison,
Read & Co. átti. Nú var heldur seint
at koma við hesi kæru; men tess størri
vón høvdu sendiharrarnir um, at alt
fór at ganga teimum eftir vilja; tí
Fríðrikur kongur var deyður, og Kri-
stoffer Valkendorf, Magnusar mesti
øvundarmaður, var ein av ríkisstýr-
arunum. Magnus møtti eisini óttaleysur
fyri sendiharrunum; tí hann visti, at
um lóg og rættur nútu frama, so kundi
Kristoffer Valkendorf líka lítið granda
honum hesa ferð sum áður. Tað sá
eisini væl út fyri at alt kundi javnast
í góðum millum Magnusar og sendi-
harrana.
Stutt eftir sigldi Magnus við einum
av skipum sínum til Bjørgvinjar; har
av fekk Kristoffer Vaikendorf tann ill-
gruna, at Magnus ætlaði at rýma av
landinum, og hann sendi tí menn av
stað til at fanga hann. Tað leiðikki langt
um, so hevði Kristoffer Valkendorf
hann í varðveitslu síni, og hann gav
honum ikki blíða viðgerð. Hann læt
Magnus fjøtra*) og seta í fangilsi í
»bláa turni«, har sum so mangur maður
mátti sita síðstu tíðina av ævi síni, til
tess bøðilsøxin skildi høvur frá kroppi.
Nú sat Magnus fastur, og eingi
líkindi vóru til, at Kristoffer Valken-
dorf vildi lata hann sleppa leysan aftur
Hann var so blindaður av hevndarhug
og hatri, at hann dugdi ikki at síggja,
at hann ongan rætt hevði til at lata
deyðadóm falla yvir Magnus Heinason.
(Meira.)
Smásøgur.
Ikki enn.
Mamman: »Nú hevjr tú fingið
nóg mikið av køkum, lítla Anna mín.
Eg hugsi, tú manst ikki kunna eta meir.^
Anna: »Hví? Eg havi ikki fingið
ilt í búkin enn, skal eg siga mammu.«
* *
*
Hóskar ikki altíð.
Lærarin hevði greitt børnunum frá
orðatakinum: »Av skaða verður ein
vísur, men ikki ríkur,* og hann hevði
sagt teimum hvat tað hevir at týða. —
Tá reistist lítli Jógvan og segði: »Tað
hóskar ikki altíð, at ein verður vísur
') klagaður.
') lnnkja.