Ungu Föroyar - 01.11.1915, Qupperneq 5

— 85 —
gamlari konu. So búgvin gekk hon
yvir um hini sjey fjøllini til hinar sjey
dvørgarnar, pikkaði upp á hurðina og
rópti: »Góðar vørur her at fáa:«
Snjóhvíta hugdi út og segði: »Gakk
bert longur; eg tori ikki at lova nøkr-
um inn.« »Tú skalt kortini sleppa at
síggja hvat eg havi,« segði hin gamla;
hon tók so eiturkambin fram, og holt
hann upp í loft. Tá dámdi Snjóhvítu
hann so væl, at hon fekk hug at eiga
hann, og læt hurðina upp. Tá tær vóru
komnar á samt um prísin, segði hin
gamla: »Nú skal eg einaferð greiða
tær til gagns.« Neyðar Snjóhvíta hugs-
aði um einki og læt hina gomlu gera
sum hon vildi. Men neyvan hevði hon
sett kambin í hárið, so kendist eiturs-
magnið, og gentan misti vit og skil og
fall sum deyð til jarðar. Tá segði hin
ónda konan: »Nú er tað liðugt við
tær,« og hon fór burtur haðani.
Tað visti tó so væl við, at tað var
liðið langt út á kvøldið, so at hinir
sjey smáu dvørgarnir brátt komu heim.
Tá ið teir sóu Snjóhvítu liggja sum
deyða á jørðini, fingu teir upp aftur
illgruna til stjúkmóðurina. Teir leitaðu
og funnu eiturkambin, og neyvan høvdu
teir tikið hann úr hári hennara, fyrr
enn hon fór at kvaklast við aftur.
Brátt var hon røsk aftur, og hon
segði teimum tá alt, ið tilborist hevði.
Einaferð enn varaðu teir hana við, at
hon mátti ansa væl eftir sær og ikki
lata hurðina upp fyri nøkrum.
Heima á borg síni fór đrottningin
fram fyri spegilin og segði:
»Mín lítli spegil á bróstinum uppi,
í vísdómi er ei tín líki.
Sig mær: Hvør er fríðast av kvinnum
í hesum landi og ríki?«
Tá svaraði hann sum áður:
»Drottning! her manst tú fríðast vera;
men tað sigi eg tær nú,
at frammi undir fjøllum
í dvørgahøllum —
túsund ferðir Snjóhvíta
fríðari er enn tú.«
Nú hon hoyrdi spegilin tala so, fór
hon at skelva og nøtra av illsinni.
»Snjóhvíta skal doyggja,« ýldi hon,
»um tað 80 verður mín egin bani.«
So fór hon inn í eina dulda stovu,
sum eingin visti um, og sum eingin
kom at. Har gjørdi hon eitt ræðuliga
eitrandi súrepli. Utan á var tað vakurt
at síggja: hvítt við reyðum bletti, og
øll, sum sóu tað, fingu hug á tí; men
tann, sum át ein bita av tí, hann mátti
doyggja. Tá ið súreplið var liðugt, lit-
aði hon seg í andlitinum og læt seg í
onnur klæði, so hon kom at líkjast eini
bónđakonu, og so búgvin gekk hon
yvir um hini sjey fjøllini til hinar sjey
dvørgarnar.
Hon kom at durum og pikkaði
upp á. Snjóhvíta rætti høvdið út í
gjøgnum gluggan og segði: »Ongum
tori eg at lova inn; hinir sjey dvørg-
arnir hava noktað mær at gera tað.«
• Líka leggi eg lag í,« svaraði bónda-
konan, »men súreplum mínum vil eg
fegin sleppa frá. Hygg, eitt skal eg
geva tær.« »Nei,« segði Snjóhvíta, »eg
tori ikki at taka við ti.« »óttast tú
fyri eitri?« spurdi vin gamla, »sært tú?
eg skal skera tað í helvt; hin reyða
helmingin skalt tú eiga, hin hvíta skal
eg sjálv eta.« Men súreplið var so
snildiliga gjørt, at bert hin reyði helm-
ingurin var eitraður.
Snjóhvíta fekk hug á hesum vakra