Freyja - 01.02.1898, Blaðsíða 1

Freyja - 01.02.1898, Blaðsíða 1
gfhegj^. I.AR. SELKIRK, FEBBJJAB, 1898. NR. ÍHj p —TIL— ÓLAFÍU JÓHANN8DÓTTUE. Flutt a samkomo Ísl. Safx. Kvf. í Selkírk 11. Des. 18.17. A allt það, scm er íslenzkt oss miiinir þessi mær; í muna vorum verður bver endunrrinning kær. Vér hverja inuuum Lofn, ervér höfumftður kysst og hvert það bliðu tillit. sem oss er löngu misst. Vér munum fagra Island, það óðs og ástarland, þau unaðs-fVigru kvöldtn er báran lék við sand, það tiguarlega úrbros, er síl úrsœvi rami, það s Slargeisla-Iog er á hverjum tindi braim. Vor fjsturlandsinis .'star-þrá vaknar við þimi fund, 033 virðist svo sem Isafold rétti' oss sína mund, svo uppyirgd fríð og málanj'IU með gleðibros ú brá; með Itr.j H'ið fiill' af kærleik og trö og sannleiks þrá. Með brjSstfð full aftrö á að bíðl betri tíð, —)% bara að vér vinnum því sigur heimtar stríð— með brj istið fullt af von um að sánrileik sigri' ei neitt, að sannleikurinn réttlæti' og fögnuð geti veitt. Vév blessum komu þiia með þýðuin vinar ö*ð og þi'' ver hengjum nafri við vor bindindis ljóð. Svo strene'jum vér þau héitin að stunda vel þitt starf að <triða nijti Raekusi, ennþá mikið þarf. Ó !>i'.' þá vora kveðju á kæra fóstur storð, og kemi þeim þar að skilja vort dukla saknaðs orð, frá hjarta voru' í söng og í sögn og í brag, Bið sjálfa Rán að kveða' oss sitt forna hamra lag. 181 ÓLAFÍA JÓHANNSDOTTIR. Oss þykir tilhlíðilegt, að láta Freyju fœra lesöndum sínum ið fyrsta kvæði sem Vestr-Islendingar fluttu inum kærkomna gesti sínm, ungfrú Olafíu Jóhannsdóttur, á samkomu, er henni var haldin af safn. kv. félaginu í Selk. Kvæðið er prýðisfallegt enda ætlum vér að það lýsi undr vel til- nimingum- eigi einungis skáldsins sjálfs, luidr og fjölmargra annara, sem notið hafa þeirrar ánægju að heyra hana og sjá. Margr víkingr heflr siglt frá inum sægirtu ströndum fröns, en vér ætlum að ungfrú 0. J. se in fyrsta kona, sem hetir lagt það- an leið sína til ins nýja hcims, í þeim tilgangi að herja á inn mikla óvin mannkynsins, 'Backus;' og það er gleðilegt, eigi einungis fyrir osa her, sem liöfum hlustað á ræðr hcnnar> heldr og frónbúa hetma að heyra hversu almennt lu'm hetir hritið með ser luig og hjörtu tilheyrenda sinna livervetna. Selk. búar minnast henn- ar með hlýjum Img og í naf'ni þeirra og annara, er vér hðfura talað við af þeim, er heyi'ðu hana og sáu, færir Freyja henni kæra kveðju og óskir um heillaríka og langa framtíð. Ritst- Hím sanua auðlegð mannsins, er inni- lab í dyiíðnra.hans; pn daoði hans fær- i • ólíkt yleði efni fyrir þá er eítir lifa. Anðmantia'inn spyr um dánar-eigur hans, liræsnarinn um hverju hann hafi t r ú a ð en hinn vitri um hngsjón hans oo; i óðverk.

x

Freyja

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Freyja
https://timarit.is/publication/33

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.