Morgunblaðið - 07.03.2000, Side 4

Morgunblaðið - 07.03.2000, Side 4
4 B PRIÐJUDAGUR 7. MARS 2000 KNATTSPYRNA MORGUNBLÁÐIÐ Ljósmynd/Dagur Gunnarsson Hermann hefur dvalið í Englandi í rúm tvö og hálft ár, en leikið með þremur liðum í öllum fjórum deildum ensku knattspymunnar. Ég var alveg ákvedinn í að fara ekki, sagðist ekki taka þátt í þeirri umræðu. Eg sagðist ætla að halda áfram að berj- ast fyrir sæti mínu í liðinu. einhver lið voru alltaf að horfa á.“ Þegar Ron Noades fékk veður af áhuga úrvalsdeildarliða á Hermanni, ákvað hann að segja leikmanninum frá því - að nú væri langþráð stund runnin upp. „Hann vildi ekki segja mér hvaða lið það væri, en lét mig vita að það væri í úrvalsdeild og að það væri því undir mér komið að spila vel. Þá myndi það gerast sem við höfðum beðið eftir.“ Vitaskuld fagnaði Hermann þessu, því hann hafði lengi spurt sjálfan sig: „Ætlar enginn að fara að kaupa mig?“ Tilkynning Noades setti aukinn þrýsting á hann. „Eg vissi að ég hafði ekki efni á því að leika illa. I raun varð ég að spila vel í hverjum leik. Ef einhver er að horfa og maður á einhvem ömurlegan leik, verður ekki meira úr því. Það var gott að fá upplýsingar um þennan áhuga. Vissulega varð þrýstingurinn meiri, en þetta virkaði líka jákvætt. Ég vissi mætavel að ég yrði að standa mig, leika eins og ég væri vanur.“ Hermann olli forráðamönnum Wimbledon engum vonbrigðum er þeir fylgdust með tilburðum hans á Griffm Park, heimavelli Brentford í Lundúnum. Þungu fargi var af hon- um létt er félögin náðu samkomulagi um söluna. Hermann fór til Wimble- don fyrir tæpar þrjú hundruð millj- ónir króna. „Það fullvissaði mig um að ég hefði tekið rétta ákvörðun á sínum tíma. Hún hafði ekki verið auðveld og eins og ég sagði áðan spurði ég sjálfan mig í sífellu: „Ætlar enginn að fara að skoða mig?“ Þetta var ótrúlegur léttir og ákveðinn sig- ur. Þetta tókst.“ Hermann segist vissulega hafa vitað af neikvæðri umræðu tengdri ákvörðun hans, flutningnum frá Crystal Palace nið- ur í þriðju deildina, þótt enginn hefði nokkru sinni lýst þeirri skoðun sinni eða áhyggjum við hann sjálfan. „Það þurfti ekkert að segja mér það. Mað- ur veit alveg hvernig umræðan um fótboltann er. Skiljanlega hafa margir verið efins, en fólk sagði ekk- ert við mig. Vinir mínir og fjölskylda voru sátt ef mér leið vel og var að spila ágætlega, vildu bara að allt væri í lagi og að ég væri ánægður þar sem ég var. En aldrei kom einhver utanaðkomandi og spurði mig hvað ég væri eiginlega að hugsa... aldrei." Landsliðssætið í hættu? Hermanni var ekki aðeins kapps- mál að komast aftur í efstu deild. Hann hafði unnið sér landsliðssæti hjá Guðjóni Þórðarsyni og tefldi vissulega á tvær hættur hvað það varðaði með flutningi sínum niður um tvær deildir í Englandi. „Vissu- lega áttaði ég mig á því að ég tæki áhættu gagnvart því, en Guðjón stóð við bakið á mér og hélt mér alltaf inni í hópnum. Þá vissi ég að ég fengi tækifæri hjá honum og það var því undir mér komið að standa mig. Lið- ið stóð sig vel og það var mjög mikil- vægt fyrir mig að vera alltaf í liðinu.“ Hermann lék alla landsleiki ís- lands í undankeppni Evrópumótsins, þar sem það braust fram á sjónar- svið alþjóðaknattspymu með glæst- um árangri í viðureignum sínum við hátt skrifaða keppinauta sína; heimsmeistara Frakka, Rússa og Ukraínumenn. Þannig tókst Hermann á við sókn- armennina Steve Watkin og Bobby Zamora í ensku 3. deildinni einn dag- inn og slóst síðan í hópinn með lönd- um sínum og háði hetjulega baráttu gegn heimsþekktum knattspymu- mönnum á borð við Andryi Shevchenko, Ukraínumanninn sem nú leikur með AC Milan á Ítalíu, og Zinedine Zidane, leikstjórnanda heimsmeistara Frakka, sem valinn var knattspymumaður ársins í hitt- eðfyrra. Hermann segir að honum hafi ekki þótt erfitt að aðlagast aug- Ijósum styrkleikamun umræddra andstæðinga. „Við eram alltaf ellefu gegn ellefu, þótt vissulega sé knatt- spyman öðravísi. Það er fullt af af- LIÐ Wimbledon, sem Hermann Hreiöarsson leikur nú með, hef- ur orð á sér fyrir ýmis vitfirr- ingsleg uppátæki - gengur und- ir nafninu „brjálaða gengið", eða Crazy Gang á ensku. Það er þekkt fyrir að taka vel og hraustlega á móti nýjum liðs- mönnum. Hermann segist hafa fengið hressilegar móttökur hjá nýjum félögum sínum sl. október. „Ég fékk mjög góðar móttök- ur. Þeir brenndu íþróttagallann minn og hentu skónum mínum í klósettið. Ég bjóst við einhverju á þá leið. Það er alltaf eitthvað svona í gangi, einhver prakk- arastrik innanborðs. Maður hefnir sín vitanlega þegar eitt- hvað er gert við mann ... og öf- ugt.“ Hermann segir að nefnd sé starfrækt innan liðsins og er henni ætlað að hafa yfirumsjón með ýmsum uppátækjum. En hefur Eyjamanninum tekist að vinna sér sæti í nefndinni? „Nei, skaplega góðum leikmönnum í þriðju deiid, líkt og menn sem hafa nærri eingöngu spilað á íslandi en era samt í landsliðinu. Þetta er ekkert ft’ábragðið því. Þú ert alltaf að spila á móti góðum leikmönnum, þótt þeir séu í þriðju deild.“ Hermann kann Guðjóni miklar þakkir fyrir að hafa haldið tryggð við hann þótt hann hefði gengið til liðs við félag í neðstu deild Englands. Aðspurður um þátt þjálfarans í vel- nei, ég er nú ekki kominn svo hátt strax. Maður þarf að vinna sér inn punkta fyrst. Það eru margir sem hafa verið hér lengi og það er fimm manna nefnd sem sér um sektir, prakkara- strik og fleira.“ Hermann segir að nefndin hafi mikil völd innan liðsins og að hún geti sektað menn af ýmsum ástæðum. „Ef menn eru scinir, í vitlausum fötum eða eitthvað því um Iíkt,“ svarar Hermann, sem segist hafa orðið fyrir barðinu á nefndinni eins og aðrir. „Það voru haldin yflr mér réttarhöld." Vandræðaleg- ur á svip kvaðst hann þó ekki hafa gert neitt af sér, að hann hafi verið órétti beittur. „Þeir finna bara ástæður ef maður gerir ekkert af sér. Það er allt- af góður andi og léttleiki í lið- inu, þótt það tapi. Ef það gerist er bara lífgað upp á tilveruna á mánudegi. Nefndin kemur þá saman og tekur einhvern í gegn, sem lyftir alltaf and- gengni íslenska liðsins í Evrópumót- inu, segir hann: „Guðjón átti auðvit- að hrikalega stóran þátt í þessu. Hann hafði sjálfur fulla trú á að hann gæti náð góðum árangri með þetta lið. Hann hafði mikla trú á okkur leikmönnunum og að hann gæti farið lengra með liðið en aðrir höfðu ef til vill gert. Það varð honum til tekna að fleiri menn vora komnir í atvinnu- mennsku erlendis og voru að leika viku eftir viku gegn sterkari mönn- anum. Það eru allir mjög sam- stiga í þessu og léttleikinn er í fyrirrúmi. Þetta er bara vinna og það er auðvitað gott að hafa sem bestan anda á vinnustað. Það er náttúrulega alveg meiri- háttar að hafa alltaf eitthvert svona rugl í gangi, maður.“ Hermann scgir að hann falli vel inn í hópinn lyá Wimbledon. „Það er fullt af Norðmönnum hérna. Ég er í ágætu sambandi við þá og auk þeirra eru margir „vitleysingar" hérna sem gam- an er að umgangast." Hermann tekur undir ummæli blaða- manns þess efnis að upp til hópa virðist margir leikmenn Wimbledon hálfgerðir Eyja- menn inn við beinið. „Jú, jú, einmitt. Það er alveg rétt. Þetta er mjög svipað því sem við gerðum í Eyjum. Þetta hentar mér mjög vel,“ segir Hermann, sem var í liði IBV sem gerði garðinn frægan með „fögnum" sínum, ýmsum útgáfum af fagn- aðarlátum eftir mörk. Ef ég hefði aldrei spilað í þriðju deild hefði mér aldrei dottið í hug hvað þeir gætu, þessir menn. um, gegn landsliðsmönnum. Hann mataði okkur á sjálfstrausti, sagði að við gætum náð góðum úrslitum, að það skipti ekki máli hveijir andstæð- ingarnir væru og að þeir væra ellefu eins og við. Sjálfstraustið jókst eftir góða byrjun í Evrópumótinu, jafn- tefli við Érakka og sigur á Rússum. Þá fengu menn trú á þetta, sem er al- veg gríðarlega mikilvægt. Guðjón var samt raunsær, gerði sér grein fyrir að við myndum ekki valta yfir þessar þjóðir. Hann tefldi fram mönnum sem vora í góðri líkamlegri æfingu og sagði að við þyrftum að leggja harðar að okkur, því aðrir hefðu ef til vill meiri tækni og getu. Við höfðum líkamlega burði, styrk og kraft til að geta staðið í mótherj- um okkar,“ segir Hermann. Hermann er spurður hvort hann telji að margt fólk vanmeti gæði knattspyrnunnar, sem leikin er í neðstu deild Englands. ,Á því leikur ekki nokkur vafi. Ef ég hefði aldrei spilað í þriðju deild hefði mér aldrei dottið í hug hvað þeir gætu, þessir menn. Þetta era rótgróin félög, tutt- ugu og fjögur í þriðju deild. Hvert um sig hefur að minnsta kosti fimm þúsund áhorfendur og fimm hundr- uð til þúsund manns sem elta liðið stöðugt. Það ríkir mikil hefð hjá þessum liðum," segir Hermann. Hann segir að ekki sé raunhæft að bera saman styrk ensku 3. deildar- innar og íslensku úrvalsdeildarinnar. „Þetta er bara allt annað. Öll þriðju- deildarlið era atvinnumannalið. Menn gera ekkert annað en að spila fótbolta og æfa þess vegna meira. Tímabilið stendur yfir í níu mánuði, en aðeins þrjá mánuði heima. Að- stæður era mun betri, vegna veður- fars og fleira. í þriðju deild fengum við nokkram sinnum tíu til tólf þús- und manns á völlinn." Greip gæsina á meðan hún gafst Hermann fékk strax tækifæri í byrjunarliði Wimbledon síðasta haust er liðið lék gegn Bradford og hefur ekki gefið stöðu sína eftir síð- an. „Við unnum leikinn. Það var fyrsti heimasigur Wimbledon í lang- an tíma,“ segir Hermann. „Ég vildi sanna að ég ætti heima í þessari deild. Þegar ég fór og samdi við þá var mér sagt að ég fengi strax tæki- færi. Þá var það undir sjálfum mér komið að nýta það.“ Hann segist vera betri knatt- spyrnumaður nú en hann var þegar hann lék síðast í úrvalsdeild. Það kann að hljóma einkennilega - að knattspymumaður hrapi á ör- skömmum tíma niður um þrjár deildir, þar sem gæði leiksins era tví- mælalaust mun lakari, en snúi aftur í sviðsljósið sem betri leikmaður. Her- mann segir íslenska landsliðið skipa stóran sess í þeirri þróun. „Þar spil- uðum við alltaf við einhverja af bestu leikmönnum heims og þar sá ég að ég átti í fullu tré við þá. Það má held- ur ekki gleyma því að ég byrjaði á því að spila í úrvalsdeild og gekk mjög vel þar. Ég vissi því að ég gæti alltaf fengist við þessa bestu og að það yrði bara spurning um tíma hve- nær ég færi aftur upp. Maður verður að hafa trú á sjálfum sér. Ég ætlaði mér að laga veikleika mína og bæta mig, vera sterkari þegar ég kæmi aftur,“ segir hann. „Ég hef tekið miklum framförum síðan ég kom út 1997. Það er rosalega stórt skref að fara úr íslensku deildinni inn í úr- valsdeildina hér í Englandi. Þar er spennan miklu meiri. Maður stífnaði nánast upp fyrir hvern leik, var bara hent beint inn frá íslandi. Ég öðlað- ist mikla reynslu þar og fór síðan niður þar sem menn era mun minna í sviðsljósinu, spennan minni. Þar Hermann kveðst kunna vel við sig í „brjálaða genginu" „Léttleikinn í 1ýrirrúmi“

x

Morgunblaðið

Direkte link

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.