Morgunblaðið - 07.10.2003, Qupperneq 36

Morgunblaðið - 07.10.2003, Qupperneq 36
MINNINGAR 36 ÞRIÐJUDAGUR 7. OKTÓBER 2003 MORGUNBLAÐIÐ ✝ Ásdís Ragnars-dóttir fæddist á Hlíð í Álftafirði við Ísafjarðardjúp 8. febrúar 1950. Hún andaðist á heimili sínu á Akranesi 29. september síðastlið- inn. Foreldrar henn- ar voru Ragnar Steindór Helgason, f. 26.9. 1900, d. 22.7. 1979, og Pálína Val- gerður Þorsteins- dóttir, f. 2.6. 1914, d. 14.1. 1999. Systkinin voru níu talsins: 1) Helga Ragnheiður Hólmfríður, 2) María Erla, 3) María Erla Svan- hildur, 4) Þorsteinn Bjarni, 5) Jón Guðmunds, 6) Þóra Jóhanna, 7) Ásdís, 8) Bragi og 9) Kjartan. Látin auk Ásdísar eru María Erla og Þorsteinn Bjarni. Ásdís giftist 30. ágúst 1969 Hjalta Samúelssyni vélvirkja, f. á Hrafnabjörgum í Ögurhreppi 29.8. 1945. Foreldrar hans voru Samúel Guðmundur Guðmundsson, f. 9.7. 1906, d. 30.9. 1958, og Hildur Hjaltadóttir ljós- móðir, f. 22.7. 1909, d. 29.8. 1981, bænd- ur á Hrafnabjörg- um. Ásdís og Hjalti eignuðust fjögur börn. Þau eru: 1) Bjarni Þór, kvæntur Sigrúnu Gísladóttur og eiga þau þrjár dætur, Ásdísi Rún, Ólöfu Lilju og Söndru Björk, 2) Sveinbjörn Reyr, kvæntur Guð- nýju Ósk Stefánsdóttur og eiga þau þrjár dætur, Stefaníu Sól, Rögnu Dís og Agnesi Rós, 3) Hildur, gift Kristjáni Þór Guð- mundssyni og eiga þau eina dótt- ur, Heiði Dís. 4) Hjalti Sigurvin, lést ungur. Útför Ásdísar fer fram frá Akraneskirkju í dag og hefst at- höfnin klukkan 14. Mamma var mér ein dýrmætasta og kærasta manneskja sem ég hef átt að. Söknuðurinn er því mikill og sár. Margar minningar hafa streymt í gegnum hugann á síðustu vikum, eins og t.d. árin á Höfðabrautinni, flutningurinn upp á Furugrund, ferðalögin, unglingsárin og stund- irnar í kringum barnabörnin. Þá voru sumrin á Litla bæ og í hjólhýs- inu ógleymanleg. Mamma var ein- stakur trúnaðarvinur, átti margar góðar vinkonur sem hún kynntist víða í gegnum árin. Var alltaf já- kvæð, með sitt jafnaðargeð og bjart- sýn á lífið og tilveruna. Það vafðist heldur ekkert fyrir henni af því sem hún tók sér fyrir hendur. Hún átti og hélt glæsilegt heimili, var mikil blómakona, ótrúleg í sauma- og prjónaskap, enda prýddu barna- börnin glæsikjólar og prjónaföt á tyllidögum. Þá elskaði hún að vera úti í náttúrunni. Þó var sveitin henn- ar, Hlíð í Álftafirði, með fjallið Kofra í grunninn alltaf henni kærust. Veikindin gerðu fyrst vart við sig 1992 og náði hún sér upp úr þeim á rúmu ári. Þegar veikindin greindust síðan aftur snemma á árinu 2000 tók sama æðruleysið við og áður. Henni tókst alltaf að halda reisn sinni í veikindunum, baráttuþrekið virtist óþrjótandi. Pabbi, þú varst mömmu alltaf sannur og varst eins og hún sagði sjálf „sönn hetja“ þegar þú sinntir henni síðustu vikurnar. Elsku mamma, þú verður alltaf skærasta ljós minninga minna, þinn Bjarni Þór. Elsku mamma og tengdamamma, það er svo sárt að þurfa að kveðja þig. Betri manneskju er vart hægt að finna. Þú varst svo mikill vinur í raun, alltaf gátum við leitað til þín með allt sem við þurftum að leysa eða þá bara til að fá bros á vör. Þú varst svo mikill mannvinur og allir voru jafningjar fyrir þér. Þér þótti svo gaman að vinna í garðinum þínum og í sumar komu Stefanía Sól og vinir hennar til að fá að hjálpa til. Alltaf tókstu þeim sem bestu vinum þínum og þau tala endalaust um það hvað það var skemmtilegt að koma, því alltaf gerðir þú eitthvað skemmtilegt með þeim. Stelpurnar leituðu mjög mikið til þín, það sýnir bara hversu yndisleg amma þú varst, þú gafst þeim tíma og bakaðir, prjónaðir og söngst með þeim. Við eigum eftir að sakna þín svo mikið. Við viljum þakka þér all- ar þær frábæru samverustundir sem við fjölskyldan höfum átt, þær eru ómetanlegar, og öllum þeim yndislegu minningum sem við eigum um þig munum við deila með stelp- unum okkar. Vertu yfir og allt um kring með eilífri blessun þinni, sitji Guðs englar saman í hring sænginni yfir minni. (Sig. Jónsson frá Presthólum.) Minning þín er ljós í lífi okkar. Guð geymi þig. Sveinbjörn og Guðný. Elsku mamma mín, mikið er þetta sárt og ósangjarnt að þú skulir vera tekin burt úr þessu lífi svona ung og lífsglöð. Það er þó hægt að ylja sér við það að við áttum svo margar góðar stundir saman og betri vinkonu en þig er ekki hægt að eiga. Þú varst bæði yndisleg og ástrík móðir og frábær vinkona. Ég gat sagt þér allt og vissi alltaf að að þú geymdir öll leyndarmálin okkar eins og fjársjóð, aldrei varst þú hneyksluð á ein- hverju, þú fannst alltaf það rétta í öllu, talaðir aldrei illa um fólk og kenndir manni að virða náungann og reyna að sjá það góða í öllum. Þetta ætla ég að reyna að geyma í brjósti mínu alla tíð. Ég vil einnig fá að þakka þér fyrir allt sem þú saumaðir og prjónaðir handa mér, alla jólakjólana sem ég fékk í gegnum árin gullfallega og marga á ég enn. Einnig prjónuðu peysurnar, útsauminn, harðangur- inn og bútasauminn sem voru allt listaverk frá þér og ekki má gleyma þegar við Kristján giftum okkur 1. september 2001 þá saumaðir þú slörið mitt og heklaðir þá fallegustu kórónu sem ég hef séð, þetta á ég allt til minningar um þig. Þær voru dýrmætar stundirnar sem við sátum saman og gerðum handavinnu, föndruðun jólakort, hlógum og spjölluðum saman. Einnig vil ég þakka þér fyrir allar ferðirnar okkar vestur til pabba þar sem hann var við vinnu og einnig til Súðavíkur í Álftafjörðinn þinn, þann stað sem þér fannst einn sá falleg- asti á landinu. Það voru margar sög- urnar sem þú sagðir mér af uppvexti þínum á Hlíð þegar þið krakkarnir fóruð á hestum inn í fjarðarbotninn og áttuð ógleymanlegar stundir saman. Ekki má heldur gleyma góðu stundunum sem við áttum í hjólhýs- inu okkar, þar sem við héldum til á sumrin til þess að geta verið nær pabba. Þá steiktir þú fiski- og kjöt- bollur, bakaðir og fékst að stinga í frysti hjá Vegagerðinni. Þessum tíma gleymi ég aldrei, fyrir barn að geta leikið sér frjálst út í nátt- úrunni, hafa mömmu alltaf til staðar er fjársjóður sem ég bý alltaf að. Elsku mamma, þú áttir margar góðar stundir í sumar og við fórum meðal annars okkar langþráðu ferð í Aðalvík, sá dagur er ógleymanlegur og ekki spillti veðrið fyrir. Þú barðist af æðruleysi við þenn- an erfiða sjúkdóm, þú sagðir alltaf „ég vil ekki láta líf mitt snúast um veikindi mín“, það tókst þér svo sannarlega, aldrei kvartaðir þú og þó að maður vissi að þér liði ekki alltaf vel þá þurfti maður oft að minna sig á að þú værir veik því þú gast hreinlega látið mann gleyma því, það segir hversu sterkur per- sónuleiki þú varst. Því var það mikið högg er þú kvaddir þennan heim, ég veit eins og við töluðum um að maður verður aldrei tilbúinn að missa einhvern, hvað þá í blóma lífsins. Það er svo sárt að hugsa um að litla Heiður Dís mun ekki fá að þekkja þig en ég ætla að vera dugleg að segja henni frá þér og hún var svo heppin að fá yndislega fallega prjónuð föt frá þér, þau munum við varðveita. Elsku mamma, við pössum pabba, umvefjum hann kærleika og hlýju af bestu getu, þið voruð svo frábær saman, eins og einn maður, það sást nú einna best í veikindunum þegar erfiðir tímar komu hvað hann var þér góður, þú sagðir að hann væri besta hjúkka sem hægt væri að hugsa sér, betra hrós er varla hægt að fá. Guð varðveiti sálu þína, elsku mamma mín, ég veit að við hittumst aftur. Þín dóttir Hildur. Elsku Dísa. Mig langar til að þakka þér fyrir frábær kynni síðastliðin 13 ár. Ég kveið því mjög að hitta þig fyrst, þá sem kærastan hans Bjarna Þórs. En frá fyrstu stundu komstu fram við mig eins og vinkonu þannig að mér leið alltaf vel í návist þinni. Þú hafð- ir einstakan hæfileika til að hafa gott og skemmtilegt andrúmsloft í kringum þig. Þó að þú veiktist alvar- lega 1992 þá breyttist þetta ekki. Hvernig þú barðist við sjúkdóminn þá og nú var aðdáunarvert. Aldrei heyrðist þú kvarta, heldur tókstu hvern dag fyrir í einu og þakkaðir fyrir hvern dag. Eftir harða baráttu tókst þér að sigra í bili. Síðan tóku við sjö góð ár án sjúkdómsins. Á þeim árum eignaðist þú fimm barna- börn, allt stelpur, og eftir að þú veiktist aftur hafa bæst tvær telpur við. Árið 2000 tók sjúkdómurinn sig upp aftur, sem var mikið áfall, en aftur barðist þú af æðruleysi allt þar til yfir lauk. Þú varst amma af lífi og sál og var umhyggja þín öllum ljós enda dýrk- uðu þær þig allar, eins og við öll, og þín er sárt saknað. Okkar dætur héldu allt þar til þú lést að ef þær bæðu bara Guð nógu vel myndi hann ekki taka þig frá okkur. En því miður dugði það og þín hetjulega barátta ekki til. Og nú reyna þær að hugga sig við að nú eigi þær sinn einkaengil hjá Guði. Takk fyrir allt elsku Ásdís, þín tengdadóttir Sigrún. Á stundu sem þessari sækja á mann ótal spurningar án svara. Það er erfitt, ef það er þá nokkurn tím- ann hægt, að sætta sig við að missa einhvern sér nákominn. Það eina sem maður getur huggað sig við er að hafa notið þeirra forréttinda að kynnast manneskju eins og Ásdísi. Þar fór kona með einstaka lífssýn. Á erfiðum tímum stóð hún ætíð keik, með heilbrigða hugsun og einstakt baráttuþrek og vilja. Það rökkvar óneitanlega þegar slokknar á svo skæru ljósi en allar björtu minningarnar henni tengdar eru fjársjóður í huga allra sem til hennar þekktu. Elsku Ásdís, ég þakka fyrir góðan en allt of stuttan tíma. Minning þín lifir með okkur um ókomin ár. Kristján Þór. Elsku systir mín. Það var fallegur dagur, er þú kvaddir þennan heim, sólin skein og haustið skartaði sínum fegurstu lit- um. Mikið er ég rík að hafa átt þig sem systur. Það var stutt á milli okkar í árum talið, aðeins 15 mán- uðir. Vorum við nánast eins og tví- burar, alltaf eins klæddar og mjög samrýndar. Þær eru margar minningarnar sem fara í gegnum huga minn er ég rita þessar línur. Fyrsta minningin mín um þig er haustið 1951, við vor- um háttaðar og sváfum í sama rúmi enda systkinahópurinn stór. Þá kom stóra kisan okkar, hoppaði upp á sængina og gerði allar þarfir sínar. Þú reist upp í rúminu, horfðir fast á mig og sagðir „döfullinn dóa, kött- urinn skeit á sængina“. Önnur minning, þú fjórtán ára, ég fimmtán. Við vorum að fara á ball á Ísafjörð, þetta var í júní og það varð að mjólka kýrnar sem þá gengu úti. Við vorum seinar fyrir og flýttum okkur mikið, hún Skjalda sem þú mjólk- aðir var óróleg og sparkaði stans- laust í fötuna þína. Þolinmæði þín var á þrotum, þú sagðir: „Ég er hætt að mjólka þig og þetta skalt þú hafa“ og þar með helltir þú úr föt- unni yfir hausinn á Skjöldu. „Þóra flýttu þér, Einar og Bjössi bíða eftir okkur,“ það voru bræðurnir frá Minnidal sem tóku okkur með á böllin sem þá byrjuðu klukkan 21. Elsku systir, þú varst hetja, það sýndir þú í þinni löngu baráttu, því- líkt æðruleysi og ekki varstu að kvarta, ónei. Alltaf var verið að hugsa um aðra og máttir þú aldrei neitt aumt sjá, þar varst þú alltaf boðin og búin. Elsku Dísa mín, þakka þér allt sem þú gerðir fyrir mig, dætur mín- ar og barnabörn. Öll eiga þau eitt- hvað sem þú saumaðir handa þeim. Þá er komið að leiðarlokum, elsku Hjalti, Bjarni, Svenni, Hildur, Sig- rún, Guðný, Kristján og allar ömmu- stelpurnar sjö, megi góður guð styrkja ykkur í þessari miklu sorg. Þín elskandi systir Þóra Jóhanna Ragnarsdóttir. Elsku Dísa. Ég þakka þér samfylgdina sl. 27 ár. Ég varð þeirrar gæfu aðnjótandi að kynnast þér þegar ég var barn, þegar þú komst vestur eins og far- fuglarnir á vorin. Það var hluti af vorkomunni að fá þig í heimsókn, fyrst með tvo stráka og síðan með lítið stelpuskott til viðbótar. Seinna, þegar ég kom á Akranes, var heimili ykkar Hjalta ávallt opið mér ef mig vantaði einhverja aðstoð eða bara félagskap. Þú reyndist mér sem móðir og tókst drengjum mínum eins og þeir væru þín fyrstu barna- börn. Ég er þakklát fyrir allar ánægjustundirnar sem við áttum og fyrir alla þá aðstoð og hlýju sem þú veittir mér og mínum. Nú hefur þú kvatt að hausti, eins og farfuglarnir forðum, megi þér líða sem best á nýjum stað. Ber við hjarta blóðug sár, burt er að hverfa skíman, ei skal fella tregatár, tekur enda glíman. (Ragnar S. Helgason.) Hvíl í friði elsku vinkona. Minning þín lifir í hugum okkar. Pálína Pálsdóttir. Það bíður okkar bak við dauðans haf hið bjarta land, sem trúarvissan gaf og þar er ekki þjáning lengur til né þyrnibraut við il. Að láni fenginn lífsins neisti er. Til landsins bjarta hann við andlát fer og vinir koma þar með hjálparhönd á hinni miklu strönd. Úr sorgarfjötrum sálin verður leyst, á sigur yfir broddi dauðans treyst og gengið fram í gleði yfir því að geta sést á ný. Elsku Ásdís. Við þau þáttaskil sem nú eru orð- in þegar þú ert ekki lengur hjá okk- ur rifjast upp svo ótalmargar minn- ingar frá góðum og glöðum stundum liðinna ára. Vinátta okkar hófst þeg- ar við unnum á sama vinnustað fyrir tuttugu árum og hefur haldist alla tíð síðan. Oft var farið milli húsa og setið við handavinnu og spjallað saman. Stundum fórum við til Reykjavíkur og röltum Laugaveg- inn eða í Kringluna, settumst á kaffihús og nutum dagsins. Ógleymanleg er haustlitaferðin sem við fórum til Þingvalla fyrir ári síðan, þá skartaði náttúran svo sannarlega sínu fegursta. Þetta eru perlur í minningasjóð. ÁSDÍS RAGNARSDÓTTIR HALLFRÍÐUR JÓNSDÓTTIR frá Undralandi, lést á Landspítala Fossvogi að kvöldi föstu- dagsins 3. október. Guðbjörg Guðjónsdóttir, Elsa Bjarnadóttir, Sigurður Jónsson. Elskuleg móðir okkar, tengdamóðir, amma og langamma, SIGRÍÐUR STEFÁNSDÓTTIR frá Geithálsi í Vestmannaeyjum, lést á Heilbrigðisstofnun Vestmannaeyja föstu- daginn 3. október. Útförin fer fram frá Landakirkju laugardaginn 11. október næstkomandi kl. 14.00. Ragnheiður Einarsdóttir, Guðjón R. Rögnvaldsson, Aðalheiður Einarsdóttir, barnabörn og barnabarnabörn. Elskulegur eiginmaður minn, faðir okkar, tengdafaðir og afi, ÞÓRHALLUR ÁRNASON fyrrum bóndi á Veðramóti, lést á hjúkrunarheimilinu Hlíð laugardaginn 4. október. Dýrleif Ásgeirsdóttir, Ásgeir Þórhallsson, Sigrún S. Baldursdóttir, Jarþrúður Þórhallsdóttir, Halldór Gunnarsson, Svanhvít Þórhallsdóttir, Árni Þórhallsson, Ester Þorbergsdóttir, Sigurvin Þórhallsson og barnabörn

x

Morgunblaðið

Direct Links

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.