Morgunblaðið - 30.01.2005, Side 34

Morgunblaðið - 30.01.2005, Side 34
34 SUNNUDAGUR 30. JANÚAR 2005 MORGUNBLAÐIÐ UMRÆÐAN UM ÞESSAR mundir minnist fangahjálpin Vernd fjörutíu og fimm ára afmælis síns en hún var stofnuð 1. febrúar 1960. Það voru konur sem áttu stærstan þátt í því að fangahjálpinni var ýtt úr vör og munaði þar mest um styrka forystu frú Þóru Einarsdóttur. Mikilvægt er að gæta ætíð að upphafinu og hafa göfug markmið frumherjanna að leið- arljósi í starfi Vernd- ar. Fangahjálpin Vernd hefur eins og nafnið ber með sér það m.a. að markmiði að lið- sinna föngum svo þeir geti fótað sig betur úti í lífinu í lok afplán- unar. Þess vegna hef- ur Vernd rekið eigið áfangaheimili nánast allt frá fyrstu tíð og til þessa dags. Á áfangaheimili Verndar dvelja þau sem eru að koma úr fangelsum eða standa á einhvers konar tíma- mótum í lífi sínu og þurfa á aðstoð að halda. Síðustu tíu árin hafa fang- ar getað lokið afplánun sinni að hluta til á áfangaheimilinu og sumir allt að átta mánuðum. Um þetta var gerður á sínum tíma þjónustu- samningur við Fangelsismálastofn- un ríkisins en samstarf Verndar við hana hefur verið farsælt. Þetta fyr- irkomulag styrkir fanga á göngunni út í lífið og eflir ábyrgð þeirra. Þau sem dvelja á áfangaheimili Verndar stunda vinnu af krafti úti í þjóðfélaginu eða eru í skóla. Á þessum áratug sem þetta fyr- irkomulag hefur verið við lýði hafa á fimmta hundrað fangar dvalið á áfangaheimilinu um lengri eða skemmri tíma og hefur þeim farnast alla jafna vel. Úrræði sem þetta hef- ur sýnt sig og sannað og verður ekki frá því snúið heldur það aðeins bætt því alltaf má gera betur. Það er ekki aðeins fjárhagslegur ábati sam- félagsins af vist fanga á áfanga- heimilinu því fangelsisrekstur kost- ar sitt heldur og góður kostur fyrir fanga og fjölskyldur þeirra. Sam- félagið hefur því í öllu tilliti veru- legan hag af því að þessi kostur sé fyrir hendi og að vel og myndarlega sé að áfangaheimilinu staðið. Áfangaheimilið er að flestu leyti sem hvert annað heimili þar sem heimilisfólk gegnir ákveðnum skyldum og verður að virða ákveðnar grundvallarreglur svo allt fari vel. Þá gangast fangar einnig undir ákveðin skilyrði sem lúta að dvöl þeirra á áfangaheimilinu og séu þau rofin lýkur viðkomandi af- plánun sinni í fangelsi. Mörg þeirra er hefja afplánun í fangelsi horfa strax í upphafi fanga- vistar til þessa möguleika og hefur hann því fólgna í sér mjög jákvæða hvatningu til að láta afplánunina í fangelsinu ganga vel fyrir sig enda kemst fangi ekki á áfangaheimilið hafi hann t.d. gerst nýlega brotleg- ur við reglur fangelsis. Tilvist áfangaheimilis Verndar hvetur þá til dáða innan fangelsis sem utan svo þeir verði nýtir þegnar sam- félagsins og geti lifað ham- ingjusömu lífi. Fangahjálpin hefur gefið út á fjórða áratug Verndarblaðið þar sem fjallað er um málefni fanga og fangelsa og kemur það að jafnaði út einu sinni á ári. Í því má finna margvíslegan fróðleik, m.a. fræði- greinar, viðtöl og almennar fréttir sem snúa að málum fanga og fang- elsa. Síðasta blað fjallaði einkum um konur og fangelsi. Öllum þeim er vilja kynna sér nánar starfsemi Verndar er bent á heimasíðuna: vernd.is. Farsælt starf Verndar byggist á trausti félagsmanna, almennings, stjórnvalda og fanga. Fyrir það er þakkað af heilum hug á þessum tímamótum. Fangahjálp í 45 ár Hreinn S. Hákonarson fjallar um starfsemi Verndar ’Farsælt starf Verndarbyggist á trausti félags- manna, almennings, stjórnvalda og fanga.‘ Hreinn S. Hákonarson Höfundur er fangaprestur þjóðkirkj- unnar og formaður Verndar. Vilhjálmur Eyþórsson: „For- ystumennirnir eru undantekn- ingarlítið menntamenn og af góðu fólki komnir eins og allir þeir, sem gerast fjöldamorð- ingjar af hugsjón. Afleiðingar þessarar auglýsingar gætu því komið á óvart.“ Jakob Björnsson: „Mann- kynið þarf fremur á leiðsögn að halda í þeirri list að þola góða daga en á helvítisprédikunum á valdi óttans eins og á galdra- brennuöldinni.“ Jakob Björnsson: „Það á að fella niður með öllu aðkomu forsetans að löggjafarstarfi.“ Ólafur F. Magnússon: „Ljóst er að án þeirrar hörðu rimmu og víðtæku umræðu í þjóð- félaginu sem varð kringum undirskriftasöfnun Umhverf- isvina hefði Eyjabökkum verið sökkt.“ Ásthildur Lóa Þórsdóttir: „Viljum við að áherslan sé á „gömlu og góðu“ kennsluað- ferðirnar? Eða viljum við að námið reyni á og þjálfi sjálf- stæð vinnubrögð og sjálfstæða hugsun?“ Bergþór Gunnlaugsson: „Ég hvet alla sjómenn og útgerð- armenn til að lesa sjómanna- lögin, vinnulöggjöfina og kjara- samningana.“ Aðsendar greinar á mbl.is www.mbl.is/greinar Í GREIN sem formaður Lækna- félags Íslands, Sigurbjörn Sveins- son, ritaði í Morgunblaðið 11.1. sl. og fjallar um byggingu nýs sjúkra- húss standa m.a. eftirfarandi orð: „Guð láti gott á vita er haft á orði. Davíð er þekktur fyrir annað en að fara með staðlausa stafi.“ Það er og. Mér og reyndar fleirum er t.a.m. spurn hvort ummæli hans er hér fara á eftir flokkist undir stað- fasta stafi eða staðlausa; „aftur- haldskommatittsflokkur“, „mein- fýsishlakkandi úrtölumenn“. Á fundi með samherja sínum og sálu- félaga, George W. Bush, lét hann í ljós þá einlægu skoðun sína að heimurinn væri langtum öruggari eftir innrásina í Írak, enda væri bú- ið að koma á friði í flestum héruð- um landsins. Að lokum sakar ekki að minnast á viðbrögð hans við öllu tali um fátækt hér á landi og það í sjálfu góðærinu, enda hélt hann því fram fullum fetum að það væru helst efnaðir nískupúkar, sem leit- uðu á náðir mæðrastyrksnefndar. Í ljósi þessara orða held ég satt að segja að formanni Læknafélags Íslands, Sigurbirni Sveinssyni, veitti ekki af að skoða hug sinn ögn betur en þó sér í lagi eigin dóm- greind. Halldór Þorsteinsson Dýrkum Davíð, hvað sem tautar og raular Höfundur er skólastjóri Málaskóla Halldórs. Á MIÐÖLDUM var það venja stjórnvalda, og ekki hvað síst kirkj- unnar manna, að halda frá almenningi „óæski- legum“ skoðunum og þekkingu með því að fjarlægja þau rit er innihéldu þessa þekk- ingu, stundum með því að brenna þau opin- berlega. Sú þekking sem þar kom fram var talin ógnun við heims- mynd, og þar með póli- tísk völd þessara manna. Frægar eru bókabrennur þýskra nasista á 4. áratug 20. aldar. Meðal andstæðinga aðildar Ís- lands að ESB skýtur stundum upp kollinum þessi hugsunarháttur bókabrennumanna, öll fræðsla um ESB er áróður sem halda beri frá fólki, ekki hvað síst æskufólki. Fyrir nokkrum mánuðum birti fyrrverandi menntamálaráðherra, Ingvar Gíslason, grein í blöðum þar sem hann hafði allt á hornum sér yf- ir því að Fastanefnd ESB fyrir Ísland og Noreg hafði gefið út lít- inn bækling sem kall- aður er „Upplifðu Evr- ópu“ og ætlaður er ungu fólki á aldrinum 14–18 ára. Taldi hann þetta vera hinn versta áróður sem halda ætti frá íslenskum ung- mennum. Bæklingur þessi, sem heitir á frummálinu, norsku, „Opplev Evropa“, inni- heldur á einföldu máli upplýsingar um upp- byggingu ESB, sögu þess og þróun og svo eru þar kaflar um einstök að- ildarlönd. Bæklingurinn var saminn af hópi manna, m.a. nokkrum norsk- um kennurum. Í íslensku þýðing- unni er með nokkrum orðum vikið að sambandi Íslands og ESB í tengslum EES-samninginn. Í tengslum við þennan bækling var svo gerð heimasíða, með stuðn- ingi íslenskra fræðsluyfirvalda, sem hefur slóðina www.esb.is/ung. Mér var, sem mörgum öðrum, ekki skemmt við að sjá mann, sem áður hafði gegnt æðsta embætti mennta- mála í landinu, fara hamförum gegn upplýsingu ungs fólks um svo viða- mikið mál sem þróun og uppbygging Evrópusambandsins er. Maður spyr sig eðlilega hver sé tilgangurinn, lifa menn enn í heimi bókabrennumanna sem telja upplýsingu ógna heims- myndinni og beri því að halda frá þeim sem eru að afla sér nýrrar þekkingar. Þetta fyrirbæri þekkist reyndar vel meðal trúarofstæk- ismanna sem t.d. geta ekki hugsað sér að börn þeirra séu upplýst um þróunarkenningu Darwins. Fimmtudaginn 20. þ.m. heggur svo annar fyrrverandi mennta- málaráðherra, Ragnar Arnalds, í sama knérunn. Þar hnýtir hann í Ei- rík Bergmann, sem hann segir hafa verið „um skeið launaðan starfs- mann áróðurskerfis ESB á Íslandi“, en Eiríkur starfaði um skeið sem fulltrúi hjá Fastanefnd ESB fyrir Ís- land og Noreg. Í hverju felst „áróð- ursstarfsemi“ fastanefndarinnar Ragnar Arnalds? Nú vill svo til að ég hef starfað nokkuð fyrir þessa fastanefnd er tengist fræðslumálum, m.a. þýddi ég fyrrnefndan bækling og texta á heimasíðuna, og er vel kunnugt um að þar er þess mjög vel gætt að blanda fastanefndinni ekki í deilur á Íslandi um samband landsins við ESB, s.s. um hugsanlega aðild að því. Ég hvet menn til að fara inn á fyrrnefnda heimasíðu og skoða þann „áróður“ sem þar á væntanlega að koma fram! Nú er alþjóð kunnugt um heilaga baráttu Ragnars Arnalds gegn inn- göngu Íslands í ESB, en hver er til- gangurinn með svona orðbragði, helgar tilgangurinn meðalið? Það er reyndar löngu orðið tíma- bært að inn í námskrá grunn- og framhaldsskóla verði tekin markviss fræðsla um Evrópusambandið, sögu þess og uppbyggingu. Þangað sækj- um við nú stóran hluta af löggjöf okkar og því nauðsynlegt að ungt fólk, sem er að alast upp í dag, öðlist þekkingu á stofnunum þess og fram- kvæmdamáta við lagasetningu, ekki síður en um Alþingi Íslendinga. All- ar hinar þjóðir Norðurlanda hafa sett slíkt inn í námskrá sína í sam- félagsfræðum, ekki aðeins þær sem eru aðilar að ESB, heldur einnig Norðmenn sem eru í sömu stöðu gagnvart ESB og við. Bókabrennumenn? Kristján E. Guðmundsson fjallar um ESB og gerð fræðsluefnis þar að lútandi ’Það er reyndar lönguorðið tímabært að inn í námskrá grunn- og framhaldsskóla verði tekin markviss fræðsla um Evrópusambandið, sögu þess og uppbygg- ingu.‘ Kristján E. Guðmundsson Höfundur er félagsfræðingur og framhaldsskólakennari. ÉG ER ein af fjölmörgum Íslend- ingum með fótaför á bakinu eins og Spaugstofumenn tjáðu það eftir hina ýmsu fulltrúa kapítalismans hér á landi. Það er grábölvað að við skulum verða fyrir hinum ýmsu nei- kvæðu áhrifum úr vest- urátt, eins og t.d. auknu umfangi mannfólksins, en ekki að sama skapi jákvæðum áhrifum og vil ég ræða eitt slíkt hér sérstaklega í þessu greinarkorni. Hér á landi virðist vera nokkuð um að skorti verulega á þjón- ustulund, heiðarleika og virka hlustun við við- skiptavini og ætla ég að taka þrjú dæmi um það. Snemma í haust varð mér á að kaupa skó í skóbúð Steinars Waage, sem væri ekki í frásögur færandi nema að skórnir voru heldur dýrir, kostuðu um 12.000 kr. og sá veru- lega framan á þeim eftir þriggja daga notkun. Þegar ég fór með skóna til baka og ætlaði að skila þeim var mér tjáð að ekki væri unnt að skila þeim, ekki væri um gallaða vöru að ræða, ég hlyti að hafa rekið tærnar í, en hægt væri að gera við skóna mér að kostnaðarlausu. Eftir talsvert þras, þar sem ég var ekki sátt við að sitja uppi með skó svo rýra að gæðum, var gert við skóna. Skórnir voru nokkuð þokkalegir þegar ég sótti þá en voru orðnir eins og áður örfáum dögum síðar. Næsta atvik átti sér stað hjá Far- miðasölu Flugleiða. Þangað leitaði ég símleiðis eftir að hafa reynt að kaupa miða á netinu og beðið í 20 mínútur þar sem kerfið var frosið. Ég var þá látin bíða í símanum í 40 mínútur, en þá lagði ég á og hringdi aftur. Af- greiðslan tók alls tæplega 3 klukku- tíma en það sem var jafnvel verra var að ég varð áþreifanlega vör við að þeir þrír starfsmenn sem ég ræddi við hlustuðu illa á það sem ég hafði að segja því þeim lá svo á að útskýra hvað ég hafði gert. En mér tókst þó að útskýra málið, svona þegar ég komst að og það sem meira var, starfsmenn lagfærðu allt og ég var þó nokkuð ánægð í lokin. Ég vil taka fram að ég hef ætíð verið mjög ánægð með þá þjónustu sem ég hef fengið í háloftunum hjá Flugleiðum en finnst þó vanta veru- lega á virka hlustun hjá starfsfólki í farmiðasölu. Þriðja dæmið átti sér stað þegar við hjónin keyptum notaðan bíl hjá Bílabúð Benna á afborgunum. Okkur var tjáð af sölumanni að við mundum ekki þurfa að greiða seðilgjald að upphæð kr. 400 á mánuði ef við bæð- um um að innheimtubankinn skuld- færði upphæðina beint af reikningi hjá okkur. Þegar við svo báðum bankann um þetta, kom upp á daginn að slíkar reglur giltu ekki um skuldabréf í inn- heimtu og við yrðum því að greiða seðilgjald. Ég hringdi í Bílabúð Benna og var tjáð eftir nokkur símtöl að hringt yrði í mig að at- huguðu máli en ekkert hefur verið hringt ennþá tæplega mánuði síðar. Á meðan ég bjó í nokkur ár í Bandaríkj- unum kynntist ég stakri þjónustulund og virkri hlustun og hef ekki ennþá vanist því hér á landi hve gróflega getur verið brotið á fólki í viðskiptum. Að sjálfsögðu eru eflaust til fyrirtæki í Bandaríkjunum sem meðhöndla kúnna sína ekki vel, en eftir reynslu mina tel ég að slíkt séu undantekn- ingar þar, en nokkuð algengt hér. Sem betur fer er þjónusta við við- skiptavini ekki alls staðar á þennan hátt. Kúnninn getur auðvitað haft rangt fyrir sér og eru dæmi um að jafnvel í slíkum tilfellum upplifi hann ríka þjónustulund, heiðarleika, virka hlustun og sanngirni. Mig langar að nefna eitt dæmi um slíkt. Ég hafði pantað tíma hjá hársnyrtistofunni Fagfólk fyrir börnin mín og hafði fyrst verið boðinn tími einn dag en síðan annan dag sem ég þáði. Ég skrifaði þó bara fyrri tímann í dag- bókina og gleymdi að skrifa hinn tím- ann, sem varð til þess að þau mættu ekki í klippingu á tilsettum tíma. Mér brá við, fylltist sektarkennd og bauðst til að greiða fyrir skaðann, en var tjáð af eiganda stofunnar að þær hefðu ekki farið út í svoleiðis, þó að þetta hefði vissulega verið óþægilegt. Ekki borgar sig fyrir fyrirtæki að koma illa fram við kúnna sína. Óánægðir kúnnar segja frá óförum sínum, t.d. fjölskyldu, vinum og sam- starfsfóki. Slíkar fréttir berast út og eru öðrum víti til varnaðar. Þessi sjálfsögðu sannindi virðumst við Ís- lendingar því miður eiga eftir að læra betur. Freydís Jóna Freysteinsdóttir fjallar um þjónustu Freydís Jóna Freysteinsdóttir ’Ekki borgarsig fyrir fyrir- tæki að koma illa fram við kúnna sína.‘ Höfundur er lektor í félagsráðgjöf við Háskóla Íslands. Með fótaförin á bakinu

x

Morgunblaðið

Direkte link

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.