Morgunblaðið - 12.03.2005, Side 47

Morgunblaðið - 12.03.2005, Side 47
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 12. MARS 2005 47 MINNINGAR ✝ Sigrún ElísabetÁsgeirsdóttir fæddist í Reykjavík 14. maí 1956. Hún lést á Landspítala – háskólasjúkrahúsi 4. mars síðastliðinn. Foreldrar hennar voru Ásgeir Ólafsson forstjóri og Dagmar Gunnarsdóttir, sem bæði eru látin. Systk- ini Sigrúnar eru Ólafur, Ásgeir og Rannveig. Eftir landspróf hélt Sigrún til stutts náms í Bandaríkjunum. Hún vann ýmis skrifstofustörf, m.a. hjá ritsíman- um, Brunabótafélagi Íslands og Kópavogsbæ. Sigrún giftist hinn 5. júlí 1986 Theodóri Árnasyni frá Rauðu- skriðu II í Aðaldælahreppi, f. 10. nóvember 1937. Börn þeirra eru Árni Þór, f. 8. október 1986, sam- býliskona Katrín Þóra Kruger og Dagný, f. 8. október 1986, sam- býlismaður Heiðar Kristjánsson. Fyrir átti Sigrún soninn Vilhjálm Ás- geir, f. 13. maí 1980, sambýliskona Gabr- iella Oddsdóttir. Þau eiga dótturina Lilju Matthildi. Fyrir á Vilhjálmur soninn Mikael Mána og Gabriella dótturina Ester Ingu. Sigrún var fulltrúi svæðisskrifstofu fatlaðra á Norðaust- urlandi um árabil. Hún var lengi skrif- stofustjóri Tónlistar- skóla Húsavíkur og starfaði jafn- framt á skrifstofu Norður- siglingar við móttöku- og skrifstofustörf. Hún var fremst í flokki við endurvakningu skátafé- lagsins Víkings á Húsavík og var sæmd Þórshamrinum fyrir þátt sinn í uppbyggingarstarfi, fram- göngu og fórnfýsi. Útför Sigrúnar fer fram frá Húsavíkurkirkju í dag og hefst at- höfnin klukkan 14. Mig langar til að minnast mömmu með nokkrum orðum. Hún var ekki hrædd við að segja sína skoðun, þótt að það færi fyrir brjóstið á öðrum, því af því hafði hún lúmskt gaman. Hún sagði oft að hennar takmark í lífinu væri að verða leiðinlegt gamalmenni sem kæmi í heimsókn, kvartaði undan matnum o.s.frv. Mamma hafði rangt fyrir sér einu sinni á ári, punktur. Mamma hafði augu í hnakkanum, það var sama hvernig manni leið, hún vissi það nákvæmlega. Það var svo gaman að sitja og spjalla því hún hafði ráð við öllu. Hún stóð fast á sínu og ef henni líkaði ekki eitthvað þá fengu allir að vita af því. Hún tók svo skemmtilega á málum og af miklum húmor t.d. veikindum sín- um. Sem dæmi um kaldhæðni henn- ar var að þegar hún greindist með alvarlegan sjúkdóm í beinum árið 2000, sagðist hún þurfa að hætta í ballett því það hefði sést á myndum að hún væri illa innrætt. Þannig beitti hún húmor til að láta okkur líða betur. Hún var vinur vina sinna og hugsaði um aðra áður en hún hugsaði um sig. Hún var líka svo fal- leg að innan sem utan. Hún var besta sál sem ég veit. Hún hafði upp- lifað og gengið í gegnum meira en margt fólk á níræðisaldri. Hún var mjög víðsýn og opin fyrir öllu og öll- um. Ég held að þrjóska, húmor og styrkur hafi fleytt henni áfram í lífi og baráttu. Ég sakna hennar og elska endalaust. Hún var ekki bara mamma heldur besta vinkona mín. Hún lifir á öðrum stað og í okkur sem þekktum hana – heldur áfram að fylgjast með og hugsa um okkur. Ég kveð mömmu mína með tár í augum en bros á vör því við eigum um hana góðar og fallegar minning- ar sem munu ávallt fylgja okkur. Við hittumst aftur. Ég elska þig meira. Þín Dagný. „Because you’re mine, I walk the line!“... ég var ekki há í loftinu þegar ég lærði þetta viðlag og söng hástöf- um fyrir framan grammófón systur minnar. Þrátt fyrir ítrekaðar til- raunir til að halda mér í skefjum frá herbergi sínu, tókst mér að laumast inn og skella nálinni á plötuna. Johnny Cash var í uppáhaldi. Dreif mig í klossahælaskóna, sem ég mátti ekki fara í, og makaði á mig glossi. Man reyndar ekkert eftir skömm- um, en hins vegar betur hvað við höfum oft hlegið að þessu síðan af væntumþykju og þrá eftir gömlum dögum. Á þessum tíma var ást mæld í því sem mér, litlu systur, þótti best að borða – magni sætsúpu. Sigrún minntist þess oft þegar hún spurði mig hversu mikið mér þætti vænt um hana og fékk svarið: „ég elska þig eins og 10 tunnur af sætsúpu“ og það er hverju orði sannara. Texta- brot á vel við um okkar samveru, „mitt er þitt og þitt er mitt“, við deildum gleði og sorgum, stunduð- um ráðgjöf um síma, ræddum þjóð- mál og stöppuðum stálinum í hvor aðra. Börnin okkar tengdust okkur sem tveimur mæðrum, mynduðu vinabönd og eru lánsöm að hafa hvert annað. Fjarlægðir skipta þar engu. „Hvað er merkilegt við sumarfrí í útlöndum, þar eru bara pöddur,“ sagði hún þegar fjölskylda mín skipulagði sumarfrí. Við enduðum alltaf á Húsavík. Við vitum líka að hringvegurinn nær bara til Húsavík- ur og rökin voru einföld; þar var ferskasta lambakjötið, grænust úti- vistarsvæðin og besta frænkan. Frænkan sem vildi láta malbika garðinn sinn svo hún losnaði við að slá hann og klippa. Þó segja megi að tíminn hefði mátt vera meiri var hann engu að síður vel nýttur. Á síð- asta ári stofnuðum við nefndina „Tveir út að borða“. Við borðuðum, ferðuðumst í huga til fjarlægra landa og Sigrún gat um stund gleymt erfiðum veikindum sínum. Nú er langri baráttu lokið, nefndin „Tveir út að borða“ hefur lokið störf- um, minninguna geymi ég. Sigrún lifði fyrir börnin sín og lifir nú áfram í þeim þar sem finna má arfleifð hennar; heiðarleika, seiglu og húm- or. Það eru mannkostir bestir. Rannveig systir. Mig langar að minnast Sigrúnar mágkonu minnar með nokkrum orð- um. Hún lést langt fyrir aldur fram, eftir hetjulega baráttu við krabba- mein. Sú barátta hófst fyrir tæpum tólf árum. Síðustu fimm árin hafa verið erfiðust, með tíðum ferðum suður í meðferðir. Ég gat ekki annað en undrast styrk hennar og æðru- leysi og alltaf var stutt í húmorinn. Ég á eftir að sakna morgunstund- anna okkar með kaffi, ristuðu brauði og spjalli. Ég minnist alls sem við brölluðum saman svo sem árleg sláturgerð, laufabrauðsgerð svo og sameiginleg- ir jóladagar og gamlárskvöld fjöl- skyldnanna í næstum tuttugu ár. Elsku Sigrún, hjartans þakkir fyrir stundirnar okkar. Ég bið góðan Guð að vera með bróður mínum, börnunum og fjöl- skyldunni allri. Hjördís. Þegar ég hitti Siggu fyrst var hún að sækja mig og Rannveigu konuna mína, sem þá var kærasta mín, á Umferðarmiðstöðina þegar við vor- um að koma úr Þórsmörk. Hún ók um á brúnni lödu sem var að sögn mikill kostagripur. Þó ég hafi dregið það í efa vakti frekar furðu mína eitthvað sem fór í gang þegar syst- urnar hittust, einhver furðulegur húmor sem ég hef ekki alveg fengið botn í enn þann dag í dag, þrátt fyrir að liðnir séu tæpir tveir áratugir síð- an. Okkar samskipti voru náin og góð og oft þegar Sigga var að hringja í konuna mína og hún var ekki heima, enduðum við með að tala um heima og geima. Sigga bjó síðari ár hinum megin á landinu eftir að hún kynntist Theodór bónda, mann- inum sínum, en þær systurnar létu það ekki aftra sér í að halda sam- bandi, því þær töluðust við á hverj- um degi í síma. Yfirleitt er það gleði- efni þegar símreikningar lækka en það verður af heldur dapurlegu til- efni núna, því konan mín er ekki bara að sjá á eftir systur heldur einnig nánasta trúnaðarvini. Sigga var ákaflega gestrisin og til marks um það reyndum við fjöl- skyldan að fara hringveginn nokkr- um sinnum, en festumst iðulega í klóm gestrisni Siggu og eyddum af- gangi sumarfrísins hjá henni og fjöl- skyldu og áttum þar góðar stundir. Oft þegar verið er að minnast fólks er það kennt við það sem það gerði t.d. Jón forstjóri eða Grímur dúkari. Þrátt fyrir að Sigga hafi fengist við ýmislegt um ævina var hún í mínum huga Sigrún móðir, því börnin voru hennar ástríða og voru ávallt í fyrsta sæti. Ef hún var ekki nálægt þeim hélt hún utan um þau í gegnum sím- ann og lét þau gjarnan vita hvað þeim væri fyrir bestu. Sigga barðist við illvígan sjúkdóm í fjöldamörg ár, en ég er viss um að hún stóð þau síðustu á þrjóskunni einni saman til að sjá börnin sín verða fullorðin og komast í góðan farveg. Um leið og ég votta vinum og vandamönnum Sigrúnar samúð, kveð ég hana með þeim síðustu orð- um sem hún kvaddi mig uppi á spít- ala, „við sjáumst“. Karl Jóhann. Og skín ei ljúfast ævi þeirri yfir, sem ung á morgni lífsins staðar nemur, og eilíflega, óháð því, sem kemur, í æsku sinnar tignu fegurð lifir? Sem sjálfur Drottinn mildum lófum lyki um lífsins perlu í gullnu augnabliki. (Tómas Guðmundsson.) Nú þegar birta vorsins er fram- undan slokknaði á lífsljósi Sigrúnar, rétt á miðri leið hennar í gegnum líf- ið. Það var fagur morgunn, sól í heiði þegar hún kvaddi þetta jarðlíf eftir langa og hetjulega baráttu við krabbamein. Allt undir það síðasta gat Sigrún gantast við okkur um líf- ið og dauðann en hún bjó yfir hisp- urslausri kímnigáfu og gat á stund- um gert mann orðlausan. Nú þegar hún hefur kvatt okkur viljum við þakka samveruna. Við vitum að vel verður tekið á móti henni, hlýir sól- argeislar báru hana til himins. Teddi, Villi, Árni Þór, Dagný, tengdabörn, barnabörn, systkini og vinir. Megi minning Sigrúnar lýsa ykkur veginn um alla framtíð. Sverrir, Helena og börn. Það er alltaf reiðarslag þegar fólk á besta aldri er hrifið burt frá fjöl- skyldu og vinum. Stórt skarð er nú höggvið þegar Sigrún Ásgeirsdóttir, frábær móðir, eiginkona, systir og vinur, er hrifin á brott úr tilvist okk- ar. Söknuður og missir er mikill en minningin lifir og við yljum okkur við yndislegar minningar sem eng- inn getur frá okkur tekið. Kæra vinkona, við kynntumst þegar við vorum báðar innan við tví- tugt og unnum á Landspítalanum, við vorum gangastúlkur eins og það var kallað þá. Það má segja að við höfum kynnst í gegnum hláturinn. Við hlógum að öllu og vorum vissar um það að við yrðum fjörgamlar hlæjandi kerlingar á elliheimilinu. Á þessum árum leigði ég herbergi í bænum og var jafnframt heima- gangur á heimili þínu og foreldra þinna. Ég var alltaf velkomin á það heimili og oftar en ekki sátum við löngum stundum þegar allir voru farnir að sofa og saumuðum út. Það var okkar afþreying að bródera og hlusta á Johnny Cash. Þú kenndir mér að hlusta á tónlist hans og alltaf þegar ég heyri lög hans spiluð rifjast upp gamlar minningar frá okkar bestu stundum og mér verður hlátur í huga. Þegar ég var svo að fara heim á nóttunni máttirðu ekki til þess hugsa að ég færi gangandi, þó svo leiðin væri ekki löng, heldur pantaðirðu leigubíl fyrir mig og ég sat eins og drottning í hlýjum bíln- um þessa stuttu leið heim. Við fórum mikið í bíó og biðum stundum með óþreyju eftir því að nýjar myndir kæmu í bíóhúsin. Ég minnist þess einnig þegar þú komst með mér austur í Egilsstaði til foreldra minna og við fórum á hestbak upp í Hallormsstaðarskógi með föðurbróður mínum og við rugl- uðumst á hestum, eða þegar þú vild- ir senda systir minni sængur fyrir kýrnar, þá var nú mikið hlegið. Það var líka oft þannig að þegar við vorum að hringja í hvor aðra þá var á tali, við vorum báðar að hringja, ég til þín og þú til mín. Elsku Sigrún mín, vinskapur okk- ar er dýrmætur og ég gleðst yfir öll- um þeim góðu stundum sem við átt- um saman, ég er ríkari manneskja að hafa fengið að eiga þig sem vin- konu. Eftir að við stofnuðum heimili og fórum að eiga börn leið stundum langur tími á milli þess sem við töl- uðumst við eða hittumst, en það var allt í lagi, þegar við hittumst var eins og við hefðum hist síðast í gær. Þannig var það alltaf. Vágesturinn barði að dyrum hjá þér kornungri konunni en þú barðist hetjulega í mörg ár við þennan ill- ræmda sjúkdóm, sem að lokum sigr- aði. Elsku Teddi, Dagný, Árni Þór, Villi og fjölskylda, ég votta ykkur mína dýpstu samúð og vona að góð- ur guð styrki ykkur í sorginni. Kveðja, Sólveig Einarsdóttir. Leiðir okkar lágu saman sumarið 1994 þega Sigrún flutti til Húsavík- ur. Þótt við værum að hittast í fyrsta sinn, var eins og við hefðum þekkst alla ævi. Við gátum setið og spjallað tímunum saman dag eftir dag. Við áttum svo ótrúlega margt sameig- inlegt. Næstu tíu ár leið ekki sá dag- ur að við ekki hittumst eða töluðum saman í síma. Það var einmitt í kaffispjalli í eld- húsinu hjá Sigrúnu sem hugmyndin að skátunum vaknaði. Þar sem strákarnir okkar fundu sig ekki í fót- bolta eða öðrum íþróttum, fannst okkur nauðsynlegt að hafa einhvern annan félagsskap í boði hér í bæn- um, eins og t.d. skáta. Það var held- ur ekkert verið að sitja við orðin tóm, Sigrún hringdi með það sama í Óla bróður, þá skátahöfðingja, og þar með var boltinn kominn af stað. Heilan vetur sátum við á undirbún- ingsfundum með nokkrum kjarna- konum. Í byrjun árs 1995 var Skátafélagið Víkingur svo endur- vakið á Húsavík, og var Sigrún fé- lagforingi fyrstu árin. Þegar Sigrún greinist svo aftur með krabbamein sumarið 2000, var ekkert verið að leggja árar í bát. Hún skyldi berjast og aldrei gefast upp. Þannig var hún bara. Húmor- inn var alltaf á sínum stað, og það var stutt í hláturinn. Við þurftum oft ekki nema að horfa hvor á aðra til að vita hvað var verið að hugsa. Enda töluðum við oft um að það hefði ekki verið nein tilviljun að við skyldum hittast, og við værum örugglega systur í anda. En það kom að því, mín kæra vin- kona, að þú varðst að láta undan og kvaddir þennan heim, örþreytt á sál og líkama. Elsku Sigrún mín, þakka þér fyrir allt, samband okkar var einstakt og því gleymi ég aldrei. Svanhvít Jóhannesdóttir. Fyrir rúmlega tíu árum birtist auglýsing í bæjarblaði á Húsavík þar sem boðað var til fundar áhuga- manna um skátastarf. Þetta vakti forvitni, ljúfar minningar frá æsku og unglingsárum og löngun til að kanna málið. Fleiri höfðu fallið fyrir auglýsingunni og þarna sátum við nokkrar konur og hlustuðum á Sig- rúnu tala af eldmóði um hvað gaman væri að endurvekja skátastarf á Húsavík. Hugmyndin kom yfir kaffibolla hjá nágranna Sigrúnar, henni Svönu, og Sigrún lét bara til skarar skríða. Við heilluðumst af kraftinum í Sigrúnu og eftir þennan fund eydd- um við mörgum dögum, helgum og kvöldum saman. Þegar aðrar konur á okkar aldri sátu saman í sauma- klúbb, sungum við, fórum í leiki, hnýttum hnúta, súrruðum og lásum okkur til í skátafræðum. Eitthvað höfðum við litla trú á sjálfum okkur í byrjun, en Sigrún tók af skarið og pantaði „súperskáta“ að sunnan og á skátanámskeið fórum við. Eftir marga fundi hjá Sigrúnu og nokkrar „súperskáta“-heimsóknir var stóra stundin runnin upp. Fyrstu skátarnir um langa hríð voru vígðir á Húsavík, allt rígfullorðnar konur. Sigrún breytti þarna lífi og tilveru okkar allra, mikið rosalega var þetta gaman. Við urðum flokks- foringjar og sveitarforingjar og Sig- rún sjálfkjörinn félagsforingi. Skátafélagið Víkingur var endur- vakið og fleiri börn en okkur hafði órað fyrir vildu taka þátt í þessu æv- intýri. Húsavík breytti um svip. Sumar- dagurinn fyrsti varð skátadagur, skátamessa og skátakaffi á eftir. 17. júní varð öðruvísi, skátar gengu með fánaborg á undan skrúðgöngunni og settu mark sitt á skemmtiatriðin. Kvöldvökur, ratleikir, útilegur og skátamót urðu fastir liðir í lífi margra Húsvíkinga og eru enn í dag, þökk sé Sigrúnu. Sigrún var engum lík, óendanlegt baráttuþrek, sjálfstæði og leiftrandi húmor einkenndu allt hennar líf. Þessir eiginleikar nýttust henni vel í margra ára baráttu við þann sjúk- dóm sem nú hefur lagt hana að velli. Ég er þakklát fyrir þann stutta spöl sem við áttum samleið um lífsins veg. Fjölskyldunni sendi ég mínar innilegustu samúðarkveðjur. Stefana Gylfadóttir. Óbilandi kjarkur, æðruleysi og þrautseigja er lýsandi fyrir Sigrúnu í hennar veikindahremmingum und- anfarin ár. Hún var aðdáunarverð í baráttu fyrir lífi sem var henni samt á margan hátt erfitt. Hún var skemmtileg og víðlesin eins og hún átti ættir til. Hún var akkur fyrir þá vinnuveitendur sem hún starfaði hjá enda mikill vinnuþjarkur. Það eru þung örlög að vera kippt út úr lífinu að stórum hluta þegar andi og starfsorka fylgjast ekki að. Hún hafði jákvæða sýn á lífið sem auð- veldaði henni tilveruna um margt, húmorinn fleytti henni langt. Hún var mikill vinur barnanna sinna þriggja sem hún var mjög stolt af. Ég votta fjölskyldunni allri mínar innilegustu samúðarkveðjur, Villa, Árna Þór, Dagnýju og Tedda. Einn- ig sendi ég Rannveigu, systur Sig- rúnar, og fjölskyldu samúðarkveðj- ur en hún var kletturinn í lífi Sigrúnar hér syðra. Minning Sigrúnar lifir. Ragnhildur. SIGRÚN ELÍSABET ÁSGEIRSDÓTTIR Við viljum með þessum orðum minnast þessarar frá- bæru konu sem Sigrún var. Hún bar af varðandi dugnað og styrk og hafði þann ein- staka hæfileika að láta fólki líða vel í návist sinni. Hún hafði frábæra kímnigáfu og sá alltaf broslegu hliðarnar á því sem að gerðist. Við erum innilega þakklát fyrir að hafa fengið að kynnast henni. Agnes, Ágúst, Birgitta, Björgvin Bessi, Katrín, Helga Bryndís, Rebekka og Þorgrímur. Elsku mamma og tengda- mamma. Elskum þig „jafnmikið“. Sjáumst. Vilhjálmur og Gabriella. HINSTA KVEÐJA  Fleiri minningargreinar um Sig- rúnu Elísabetu Ásgeirsdóttur bíða birtingar og munu birtast í blaðinu næstu daga. Höfundar eru: Hörður Sigurbjarnason og Katrín Þóra.

x

Morgunblaðið

Direkte link

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.