Tíminn - 31.10.1976, Síða 21

Tíminn - 31.10.1976, Síða 21
20 TÍMINN Sunnudagur 31. október 1976 Sunnudagur 31. október 1976 TÍMINN 21 ALLIR ISLENDINGAR þekkja Reykholt i Borgarfiröi. Og flestir Islendingar, sem komnir eru til vits óg ára, munu vita nokkur deili á prófastshjónunum i Reyk- holti, séra Einari Guðnasyni og frú önnu Bjarnadóttur, sem gerðu þar garðinn frægan um áratuga skeið Margir hafa haft af þeim persónuleg kynni, þvi aðmargirsóttuþau heim á meðan þau áttu heima i Reykholti, — að ekki sé minnzt á þann fjölda ung- menna, sem stundaði nám i Reykholtsskóla undir handar- jaðri þeirra séra Einars og önnu. Rey k j a vikurstúlka gerist sveitakona Séra Einar Guðnason andaðist snemma á þessu ári, en Anna lifir mann sinn, og það er hún, sem ræðir við lesendur Timans í dag. Við byrjum á þvi að spjalla um upphafið, — tildrög þess, að hún gerðist húsfreyja á hinum sögu- fræga stað, Reykholti i Borgar- firði. — Við Einar kynntumst á Þing- völlum á Alþingishátiðinni 1930. Það voru dásamlegir dagar. Þá átti tsland eina sál. Norrænu stúdentarnir, sem hérna voru þá á norrænu stúdentamóti, sögðu: Þið Islendingar eruð allir eins og einn maður. Við giftumst 1. júli 1933 og fór- um eftir nokkra daga upp i Reyk- holt. Mér fannst sjálfsagt að ég fórnaöi minu starfi fyrir starf Einars, að ég færi upp i Reykholt, en reyndi ekki að draga hann til Reykjavikur. Þessu réði lika dálitil rómantik. Mér fannst það glæsileg staða að vera prestur á hinum sögufræga stað, Reykholti, og hugsaði mér að lifa skemmtilegu lifii islenzkri sveit. Ég hafði stundað talsvert fjallgöngur og ferðalög á hestum um byggðir og óbyggðir, áður en ég giftist, og ætlaði nú að halda þvi áfram. Ég ætlaði að fara sem oftast upp á Skáneyjarbungu og njóta útsýnisins þaðan. En úr þvi varð minna en til stóð, enda var leiöin þangaö upp ieiðinleg, yfir blauta mýri að fara og 3 háar gaddavirsgirðingar. Reiðtúrarnir urðu ferðir á annexiurnar með Einari. Einar hafði gefið mér hest með öllum reiðtýgjum, og varð sá reiðskjótiminn á þessum ferðum, en sjálfur reiddi Einar hempu sina og kraga i hnakktösku fyrir aftan sig. Það var alltaf gaman að koma á annexiurnar, og þar fengum við höfðinglegar viðtök- ur, við og allir kirkjugestir. Ég hafði áður kynnzt Andrési i Siðumúla og hans ágætu konu, Ingibjörgu Guðmundsdóttur, systur Sigurðar skólameistara, og sömuleiðis Sigurði Snorrasyni á Gilsbakka og konu hans, Guð- rúnu Magnúsdóttur, prófasts á Gilsbakka, á ferðum minum um Borgarfjörð. Nú kynntist ég Helgu og Kolbeini i Stóra-Asi, og seinna önnu Brynjólfsdóttur, sið- ari konu Sigurðar á Gilsbakka. Þessar ágætu konur urðu allar góðar vinkonur minar, og með þessu fólki og okkur hjónunum tókst gott vinfengi. Stundum var þröngt setinn bekkurinn — Hélduð þiö ekki við þeim gamla og góöa sið að gefa kirkju- gestum kaffi? — Jú, við buðum ævinlega öllu kirkjufólki til kaffidrykkju eftir messu. Sumum kann að þykja þaö smávægilegt atriði, en það veitti þó fólkinu tækifæri til þess að hittast og tala saman. Það gladdi mig, þegar ég heyröi Sig- urbjörgu i Deildartungu einu sinni segja, að henni fyndist hún ailtaf eins og heima hjá sér á prestssetrinu. — Var þá ekki oft þröngt setinn bekkurinns? — Yfirleitt var þetta ekki neitt mjög margt fólk, svona tuttugu manns, eða svo. Stundum varð þó svo margt, aö þurfti að tvísitja borðið, sérstaklega viö stór- hátíðir, þegar veður og færð leyfði, og eins við fermingar. Fermingin var ailtaf mikill við- burður og mikilumsvif í kringum hana. Einarvarð aðkomasér upp hestagirðingu þvi að flestir komu riðandi, og fólk var að fara úr reiðfötunum út um alla móa. Heima á prestssetrinu voru öll herbergi undirlögð, það var veriö aðstrauja fermingarkjóla, greiða stúikum, bursta pilta, og svo var fólk að kaupa fermingarkort og skrifa á þau. Það voru jafnvel teknar myndir af fermingarbörn- um sama daginn og athöfnin fór fram. Siðari árin var svo margt fólk við fermingarnar, aö við- fengum að hafa kaffiveitingarnar úti í skóla, en það þýddi, að við urðum að veita skólanemendun- um lika kaffi, og fyrir kom, að á þriðja hundrað manns drakk kaffi hjá okkur að aflokinni fermingu. Astriðsárunum hætti þetta þvi að þá gátum við ekki fengið nógu mikið af hveiti og sykri til þess að baka með kaffinu. Eftir strið fór fólk að halda fermingarveizlur sjálft á heimilum sinum, og þá vorum við oft boðin i margar fermingarveizlur samtimis, i staðinn fyrir að áður höfðum við haldið fermingarveizlur fyriralla sóknina. — Var ekki linnulaus gesta- gangur i Reykholti, fyrir utan þetta, sem fylgdi embættinu, fermingarveizlur og messukaffi? — Það leið varla svo dagur á sumrin, að ekki kæmu einhverjir gestir og oft heilir hópar. Söfnuð- ir, sem voru á ferðalagi, komu til okkar, kvenfélagskonur og sveitafólk i bændaför, o.fl. o.fl. Allra leiðir lágu til Reykholts. ,,Nú er Snorri Sturluson að berjast við Hitler” — Var ekki lika alltaf mikið af útiendum gestum? — Jú, þaö kom alltaf mikið af útlendingum, einkum Norður- landabúum. Stundum hringdi ráðuneyti til mannsins mins og bað hann að sýna norrænum ráö- herrum staðinn, einu sinni voru það verkfræðingar, annaö skiptið blaðamenn, og þannig mætti lengi telja. Einar var ákaflega ólatur við að sýna mönnum staöinn, Á slóðum l Reykholti Önnu Bjarnadóttur Anna Bjarnadóttir. Timamynd GE. Stundum var hópum boðið, beinlfnis til þess að njóta veit inga, til dæmis þegar norrænu- deild Háskóla íslands kom i heimsókn, og guðfræðideildin. Norðmenn voru lika mjög tiðir gestir i Reykholti. Þeim fannst það eiginlega vera nokkurs konar pilagrimsför að fara þangað. A allra dimmustu striðsárunum kom Sigurður Nordal upp I Reyk- holt með Worm Miiller prófessor, Esmark sendiherra Norðmanna ogFreid blaðafulltrúa. Þá var út- varpað frá Reykholti. Worm Múller hélt útvarpserindi, og sagði þar meöal annars, að nú berðist SnorriSturluson við Hitler I Noregi. Ólafur Noregskonungur kom tvisvar I Reykholt. Hann Við ókum með þau að Barnafossi. Niels Bohr hafði mikla ánægju af þeirri ferð. Sérstaklega þótti hon- um gaman að sjá Gilsbakka frá Barnafossi, þvi hann las íslend- ingasögur og hafði miklar mætur á Gunnlaugssögu. Seinna, þegar við hjónin vorum boðin til hans I Kaupmannahöfn, var hann að lesa Gerplu. Snorrahátiðin 1947 — Einn er sá atburður i sögu Reykholts, sem mig langar aiveg sérstaklega að spyrja þig um. Það er Snorrahátiðin, sem þar var haldin sumarið 1947. — Já, það voru oft haldnar rikisarfi hélt ræðu sina og svipti blæjunni af likneski Snorra. Ekki var nein helgiathöfn á dagskrá hátiðahaldanna, en Einar mess- aði kl. 10 árdegis fyrir troðfullri kirkju, og var þá sem loftið væri hlaðið fögnuði og eftirvæntingu. Heima hjá okkur var straumur af gestum allan daginn. 1 borð- stofunni var setið kaffiborð, þannig, að þegar einhver stóð upp, kom alltaf annar i skaröið. Það vannst ekki timi til að hugsa um kvöldmat fyrr en seint um kvöldið. Ég var svo heppin, að eg hafðiágæta stúlku, sem ekki taldi ómarkið eftir sér. Reykholtshátiðin stóð aðeins einn dag. Það þótti ekki fært að láta gestina gista. En margir þeirra, einkum Norðmennirnir, sýndu þess merki, að þeir hefðu fegnir vilja dveljast lengur i sveit Snorra og hafa lengri tima til að njóta borgfirzkrar náttúru- fegurðar. Skólastarf á fornu menningarsetri — NúerReykholtekki einungis viðfrægur sögustaður, heidur einnig mikið skólasetur. Er það ekkirétt.sem éghygg vera, að þú hafir starfað mikið við skólann þar? — Jú, það gerði ég. Þegar ég kom i Reykholt, var skólinn undir stjórn Mýra- og Borgarfjarðar- sýslu. Kennararnir höfðu ekki föst laun, en skólanefndin kom á hverju hausti til að semja við þá. Fyrst var mér boðið að vera hl. af Einari, — það er að segja að min kennsla skyldi leggjast við hans, og okkur borgað sameigin- lega eins og við værum einn kenn- ari. Ekki vildi ég ganga að þessu, og það varð úr, að ég skyldi kenna sex tima á viku (ensku), og íá sex hundruð krónur á ári fyrir. Þann- ig var þetta fyrstu árin. Timunum fjölgaöi bara eitthvað, og kaupið hækkaði i hlutfalli við það. Fyrir- komulag kennslunnar var fremur skemmtilegt. Tungumálin voru kennd i flokkum og voru valgrein- ar. Af þessu leiddi, aö dugleg- urnemandi sem hóf nám i eldri deild, en ekki hafði lært til dæmis ensku, gat komizt yfir báða flokk- aná meö góðum árangri. Sömu- leiðis gátu eldrideildarnemendur, sem þess óskuðu, verið áheyrend- ur i fyrsta flokki og þannig rifjað upp byrjunaratriðin. Þetta var ágætt fyrir nemendurna, en dálit- ið erfitt fyrir kennarann, þvi svo fjölmennt varð i fyrsta flokki, en af þvi að nemendurnir voru mjög stilltir i kennslustundunum, kom þetta siður að sök. Upphaflega voru deildirnar aöeins tvær, en samkvæmt ósk margra nemenda bættist þriðja deildin, framhalds- deild, siðar við. Um tima kenndum við nokkr- um nemendum undir gagnfræða- próf upp úr þriðja bekk Mennta- skólans, og gekk það mjög vel. Þetta var unnið i hjáverkum og fyrir litið kaup, en eftir tvö ár var okkurbannað að halda þvi áfram. Með tilkomu landsprófs breytt- ist hagur skólans. Hann varö rikisrekinn og við urðum fastir kennarar. (Ég varð það, en Einar ekki, af þvi að hann hafði annað embætti). Nú batnaði hagur minn mikið, en vinnan varð erfiðari. Viö höfðum 33 nem- endur i þriðja bekk (framhalds- deild). Allir tóku gagnfræðapróf, en sumir lika landspróf, og var þeim kennt saman. Ég kenndi is- lenzku, dönsku og ensku i lands- prófs ( gagnfræða) deild. íslenzk- una þótti mér skemmtilegt að kenna, og þar náði ég góðum ár- angri. Ég kenndi ekki stafsetn- ingu eða stilagerð, (það geröi annar kennari), en skipti timan- um jafnt milli bókmennta og mál fræði, ásamt setningafræði. Ég reyndi að þjálfa nemendurna með prófum i islenzkunni og gekk þaö vel, en i erlendu málunum ætluöu stilarnir alveg að gera út af við mig. Ég lét hvem nemanda gera tvo stila á viku, einn timastll og einn heimastll, og var árangurinn hjá mörgum harla litill. Nú fóru flestar fristundir minar i stila- leiðréttingar. Jafnvel sat ég með stilabunka, meðan ég hlustaöi á útvarp á kvöldin. A vorin kom séra Þorgrimur Sigurðsson i Reykholt með Staða- — Mig hefur alltaf langað til þess að starfa að þýðingu er- lendra, einkum enskra, skáldrita, þóttekkert hafi af þvi orðið. Eitt sinn byrjaði ég, fyrir tilstilli Magnúsar Asgeirssonar, sem var góður vinur okkar og dvaldist stundum hjá okkur hjónunum, að þýða fyrir Ragnar i Smára Dr. Jekyll and Mr. Hydé eftir Robert Louis Stevenson. Stevenson er mikill stilsnillingur og þýöing úr ritum hans þvi vandaverk. Ég varfarin að hafa gaman af þessu, þegar ég heyrði i útvarpinu aug- lýsta þýðingu á bókinni eftir ann- an höfund. Sigurður Ndl-dal útvegaði mér vinnu við islenzka alfræðiorða- bók, sem Gunnar i ísafold ætlaöi — Jú, ég hef tekið nokkurn þátt i félagsstörfum. Ég var lengi for- maður Kvenfélags Reykdæla og sat nokkur þing Kvenfélagasam- bands Islands I Reykjavík. Þegar Prestkvennafélag Islands var stofnað 1956, varð ég formaður þess og var það fram undir 1970. Ég sat þing norrænna prest- kvenna á þriggja ára fresti (1956, 1959, 1965 Og 1968). Arið 1962 fór varaformaður, Maria Agústs- dóttir, þá var þingið haldið i Finn- landi. Fyrsta þingið, sem ég fór á, 1956, á Nyborg Strand I Dan- mörku, var ákaflega skemmti- legt. Þar vorum við tveir fulltrú- ar frá Islandi, Gertrud Friðriks- son frá Húsavik og ég.Maöurinn minn var með, (þó ekki á þing- inu), og þá var gott að vera is- lenzkur prestur i Danmörku. Sumarið 1956 var haldið norrænt prestamót i Reykjavik. Það heppnaðist ákaflega vel, og nor- rænir prestar kepptust við að votta Islendingum þakklæti sitt með þvi að sýna islenzkum stétt- arbræðrum sinum gestrisni. 011- gárd biskup i Odensehafði verið á Islandi (á Sálholtshátið), og hafði dvalizt nokkra daga i Reykholti. Hann kom til Nyborg Strand og Einar með honum og sóttu okkur Gertrud. Dvöldum viö svo nokkra daga hjá honumi ágætum fagnaði og hann ók okkur i bil slnum um mestallan Fjón. Seinna þágum við mjög skemmtileg boð hjá fleiri dönskum prestum. Ég verð að segja frá ævintýri, sem ég lenti i i Sviþjóð árið 1959. Þá var fundurinn haldinn i Sig- tuna, I skólanum þar sem krón prins (nú konungur) Svia, Karl Gustav, átti þá um haustiö að gerast nemandi. Frú Brillioth, erkibiskupsfrú, dóttir Natans Söderblom erkibiskups, stjórnaöi fundinum. Ég fékk bréf frá henni með dagskrá fundarins og stóð þa við eitt kvöldið „Islandsafton”. Málið kom mér mjög mikið við, þvi ég var eini fulltrúinn frá Is- landi. Ég skrifaði frú Brillioth þvi og bað hana um skýringu á þessu, en fékk ekkert svar. Þegar ég kom til Sigtuna, fór ég strax að spyrjast fyrir um þetta íslands- kvöld og fékk loksins að vita, að Gamli bærinn f Reykholti. hann sýndi þeim þá Snorralaug, göngin sem liggja að lauginni, Sturlungareit og fleira, og oftast endaði hann með þvi aö leiöa menn í kirkju, þar sem hann hélt erindi um staðinn og sagöi sögu hans. Þessu lauk oft þannig, að einhver lék á orgelið og sunginn var sálmur. Eftir að Jónas Arna- son alþingismaður fluttist I Reyk- holt, var hann mjög fús til þess aö syngja Vfst ertu Jesús, kóngur klár, fyrir gesti í kirkjunni. — En þó aö séra Einar væri aö- eins beðinn að sýna gestum stað- inn, varö þá ekki oft reyndin sú, að mönnum var boðið í bæinn og veitingar bornar fram? — Ef hópar voru ekki mjög stórir, var þeim oft boðið inn, en flestirafþökkuðu veitingar, nema þa vindil eða eitthvað slikt. Menn skrifuöu þá nöfn sin i gestabók- ina, stöldruðu við á heimilinu og spjölluðu við okkur um stund. kom þangað fyrst sem krónprins Norðmanna til þess að afhjúpa Snorrastyttuna 1947, og aftur, þegar hann heimsótti ísland i fyrsta skipti sem konungur Nor- egs. Haraldur prins kom einnig i Reykholt, og við hjónin vorum beðin að taka á móti honum og fylgdarliði hans I siödegiskaffi. Við áttum þá notalega stund með prinsinum, forseta íslands, As- geiri Asgeirssyni, Bjarna Bene- diktssyni, þáverandi forsætisráð- herra, Siguröi Nordal og fleiri gestum. Séra Friðrik Friðriksson dvald- ist langdvölum hjá okkur oftar en einu sinni, og var okkur ákaflega kær gestur. Af öðrum frægum mönnum sem komu til okkar, get ég nefnt Vilhjálm Stefánsson landkönnuð, og eölisfræðinginn fræga, Niels Bohr. Sigurður Nor- dal kom með þau hjónin til okkar. skemmtanir i Reykholtiá vetrum og hátiöir á sumrum. Þar ber Snorrahátiðina 1947 langhæst. Þá var meira fjölmenni saman kom- ið I Reykholti en nokkurn tima fyrr eða slðar. Fyrst skal frægan telja, Olaf krónprins Noregs, og með honum fjölda norskra gesta. Þá kom fjöldi islenzkra boös- gesta, svo og urmull almennings viðs vegar að. Sumarið 1947 var óþurrkasum- ar. Dagana fyrir Snorrahátiðina rigndi, en 20. júli er einhver feg- ursti sumardagur, sem ég man eftir. Loftið var hreint og ryklaust þrátt fyrir bilamergðina, allir lit- ir óvenjuferskir. Lognið var slikt, að ekki blakti hár á höfði gest- anna, sem sátu á viðhafnarpalli umhverfis Snorrastyttuna, og engum var kalt, þótt athöfnin væri löng. Söngurinn hljómaði ágætlega i veðurbliðunni, og það var hátiðleg stund, þegar Ólafur Reykholt f Borgarfirði. Menningarsetur að fornu og nýju. ,, V, •$. í'í-' ' ’i •' ■ é- ■ v ' % r mi i % W&SmkW: Snorralaug. Dyrnar á jarðgöngunum blasa við. staðarskólann og voru Reykholts- kennarar og hann prófdómendur hvorir hjá öðrum. Siðustu árin sem ég var i Reykholti kenndi ég ekki, en starfaði eitthvað sem prófdómari. Fyrri árin sem ég starfaði viö Reykholtsskólann, var haldin skemmtun á hverjum vetri. Var það leikfimisýning, söngur og leiksýning. Stundum lenti ég i þvi að vera leikstjóri. Eitt sinn man ég, að leikið var „Happið” eftir Pál Ardal, og þótti það takast vel. Stundum voru góðir leikkraftar meðal nemendanna. Samning kennslubóka og önnur störf — Næst langar mig að spyrja um önnur störf þin. Þú munt hafa gert sitthvað fleira en að kenna og semja kennslubækur? að gefa út. Ég átti að rita um enskar bókmenntir. Ég haföi lok- ið við a, b, c og d, þegar Gunnar stöðvaði verkið. Honum samdi svo illa við höfundana, að hann taldi sig mundu tapa minna á þvi að fórna þvi sem búið var að vinna en að halda verkinu áfram. Ég fékk eitthvað greitt fyrir a og b, en ekkert fyrir c og d. Þegar þetta hvort tveggja sveik, byrjaði ég á kennslubókum. Reyndar var ég byrjuð á þeim áður, (kringum 1940), en nú jók ég vinnuna við þær. Ekki var þeim alls staöar vel tekið, en þær unnu á, smátt og smátt. Flutti erindi af prédik- unarstóli einnar vegleg- ustu kirkju Sviþjóðar. — Hefur þú ekki Iika unniö að félagsmálum? það ætti að vera þá um kvöldið (fyrsta kvöldið) i Mariukirkjunni. Ég hafði til vonar og vara búið mig undir að flytja erindi um Matthias Jochumsson, en varla taldi ég það hæft til að flytjast i einni af veglegustu kirkjum Svi- þjóðar. Það var mjög heitt þenn- an dag, og löng ganga til kirkj- unnar, en einhver miskunnaði sig yfir mig og tók mig upp i bil. Þegar i kirkjuna kom, blasti við dýrleg sjón. Hún var öll upplýst með lifandi ljosum og loguðu um alla kirkjuna kerti i öllum stærð- um. Erindi mitt var aðalefni „messunnar”. Ég átti aö flytja það frá grátunum fyrir framan altarið, en það þótti ekki heyrast nógu vel til min þaðan, og mér varsagtaö fara upp i predikunar- stólinn. Ekki hélt ég að það ætti að liggja fyrir mér að prédika i einni af veglegustu kirkjum Svi- þjóðar. — Næsta sunnudag hlýdd- um við á erkibiskupinn prédika úr þessum sama stóli. — Ég fékk gott hljóð i kirkjunni, en ekki veit ég hvernig erindi mitt likaði. Ég las talsvert af ljóðum Matthiasar, fyrst I „skandin- aviskri þýðingu, svo hægt og skýrt á islenzku. Að end- ingu sagði ég frá þvi, hvernig „Ó Guð vors lands” varð til, og flutti kvæðið. Athöfninni lauk með þvi, að allir sungu þjóðsöng okkar með undirleik orgelsins. Þá rikti mikil „stemmning” i kirkjunni. Ég sat fund i Noregi 1965 og i Danmörku 1968, aftur á Nyborg Strand. Þeim fundi lauk með þvi að frú Josephson, sænska erki- biskupsfrúin, bað mig aö þakka fyrir- hönd allra gestanna, og var það siðasta framlag mitt til nor- rænna prestskvennamóta. Dvöl i Englandi, ferðalag til Noregs — Hefur þú ekki farið mörg önnur ferðalög en þau, sem mega kallazt liður i starfi, og þar með skylda fremur en bein skemmt- un? — Jú, ég var svo heppin, að mér var a.m.k. tvisvar boðið i skemmtileg ferðalög. Arið 1949 hringdi Sigurður Nordal eitt sinn til min og spurði mig, hvort ég gæti þegið boð British Council til Englands, ef ég fengi það. Ég sagöi, að ég væri orðin svo óvön að ferðast. Hann svaraði, að þvi meiri þörf hefði ég fyrir það og það varð úr, að B.C. bauð mér i mánaðardvöl til London. Ég var svo mánuð I Englandi i viðböt á eigin kostnað. Þetta var I septem- ber —október,og litið um að vera i menntalifinu, en ég notaði tim- ann til þess aðfara i leikhús og heimsækja vini mina. Ég bjó á þægilegu hóteli nálægt British Museum, og veðrið var hreinasta sumarbliða allan timann. Seinna var mér boðið I ferðalag til Noregs. Það var námskeið, sem ameriska upplýsingaþjón- ustan hélt fyrir norræna ensku- kennara. Það var boðið þrem kennurum frá hverju landi, nema fleiri frá Noregi. Frá tslandi voru Gunnar Norland menntaskóla- kennari, Adolf Guömundsson og ég. Námskeiðið var haldið i Trondenes, rétt hjá Harstad i Norður-Noregi. Ég flaug til Har- stad, en fór með „hurtigrute” og „rutebil” til baka. Það var dásamlegt ferðalag um stórkost- legt landslag. Árið 1966 var aðalfundur al- þjóðasambands háskólakvenna haldinn i Reykjavik. Mér var boð- ið að vera með á fundinum. Eftir fundinn feröuðust margar af kon- unum um landið. Allmargar fóru til Borgarfjarðar og Dalasýslu. Ég var þeim samferöa og við fór- um um Kaldadal, en fengum þar svo mikla rigningu og þoku að ekkert útsýni var, og varla hægt aðfara útúrbilunum. Við höfðum með okkur kalt nesti, og var held- ur ólystugt að borða það i kulda og rigningu, þótt inni i bil væri. Þá barst sú frétt um bilana, að það væri boðið upp á kaffi i Reyk- hoiti, og hýrnaöi þá heldur yfir mannskapnum. Ég hafði með mér eitthvað af kökum, sem ég hafði keypt i Reykjavik, en gestir, sem á heimili minu voru, sáu um káffið. Ég efast um, að kaffiveit- ingar hafi nokkurn tima veriö betur þegnar í Reykholti en i þetta sinn. Þaö var um svipaö leyti, sem Einar tók þátt i keppninni „Sýsl- urnarsvara.” Fyrstáttiað fá mig til að vera með i henni, en til allr- ar hamingju kom ég þvi á Einar, enda vissi ég, að hann var svo miklu betur fær til þess en ég. Verðlaunin fyrir að vinna keppn- ina var ferð til Luxemburg. Kon- unum var ekki boðið með, en ég fór meö á eigin kostnað Ég átti mikið af heimboðum til háskóla- kvenna, sem höfðu heimsótt okk- ur i Reykholt, en við vorum svo timabundin, að við gátum ekki þegið neitt af þeim. Við leigöum okkur „rúgbrauð” og ferðuðumst til Frakklands, Belgiu, Hollands og Rinarlanda. Við hrepptum talsverða rigningu, en i Rinar- Frh. á bls. 39 a

x

Tíminn

Beinleiðis leinki

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Tíminn
https://timarit.is/publication/50

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.