Spegillinn - 01.12.1949, Side 29

Spegillinn - 01.12.1949, Side 29
SPEGILLINN 193 Um leið og skammdegið Þegar líður að jólum verða jólagjafirnar ofarlega í hug- um margra. Sumir brjóta heilann um hvað þeir muni fá, en aðrir hvað þeir eigi að gefa, því aðkallandi vandamál eru þetta, einkum hið síðarnefnda. Það sem gefa skal þarf að vera fáanlegt. Nú er svarti markaðurinn talinn mishittur, en venjulegur markaður tilheyrir nú aðallega fortíðinni og fer því að verða Lesbókarefni, hvað líður. En sem betur fer er það aðeins nútíðin, sem eitthvað er úr lagi gengin, því að framtiðin brosir við oss í stórkostlegum áætlunum og teikn- ingum. Þannig má sjá hilla uppi trollaukna rafvirkjun, en bara í nútíðinni kviknar ekki á perunni okkar, því hún er slitin og önnur ný fæst ekki. En fjærri er það mér að skrifa smáletursdálk með nöldri; það er ekki í mínu fagi. Aftur á móti er mér það hugstætt, er þær Hallbjörg og Mannbjörg sitja í dyngjunni á Gróðamel 13, „um leið og rauður máninn skín“, eins og skáldið segir, og skeggræða, ég meina ræðast við, því hitt er þeim ómögulegt. Að vísu er máninn aldrei rauður, en stundum er hann fullur, sem máske er eitthvað svipað, en óskáldlegra. Kemur þá allt út á eitt og sjálfsagt að nota abstraktara formið. En nóg um það. Þarna sátu frúrnar í góðum makindum og lausar við allar abstrakt- sjónir, en síðar um kvöldið ætluðu þær á W. C. — Mikið þótti mér gaman að fá vitneskju um það, hve vel Tottenham hefur gengið undanfarið, sagði Hallbjörg. — Ó, Tottenham, sagði Mannbjörg og klóraði sér örlítið bak við eyrað, ef mér leyfist að segja það um svo fína frú. — Tottenham, já. Hann hefur auðvitað komið við á flugvell- inum okkar í heiðinni, „þar sem áður jörmuðu sauðkindur útvegsbænda". Ég vona bara að allt hafi verið vel sópað þar áður. — Hvað ertu að segja? Þessi Tottenham er ekki maður, eins og þér dettur í hug, heldur margir menn, eða réttara sagt knattspyrnuflokkur úti í Bretlandi. Hann er svo ein- stakur, að hann hefur leikið 14 leiki án taps, en fór svo eitt- hvað út af laginu og tapaði einum. En þrátt fyrir það er hann svo góður, að við getum ekki boðið honum hingað, meðan við erum grasvallarlaus. Mér þótti skemmtilegt og fróðlegt að lesa þessa frétt, því við verðum sannarlega að fylgjast vel með öllu því merkilega, sem gerist. — Alltaf segi ég það, að leitun er á annarri eins menn- ingarmanneskju og þér, Hallbjörg mín, sagði Mannbjörg. — tJtvarpið okkar þarf sannarlega að útvíkka fréttaþjón- ustuna. Daði er náttúrlega réttur maður á góðum stað, en það er þó aldrei nema byrjun á skynsamlegri leið. En ég hélt bara að þessi Tottenham væri eitthvert stórmenni, sem hefði staldrað við svona klukkutímakorn í fyrrverandi heiðinni okkar, á borð við kardínálann, sem fékk mynd af sér í blað- inu okkar fyrir svoleiðis lítilræði, sem vitanlega er stórt fyrir okkur. Svona er ég, en nú fer víst að koma skip að westan. — Það vona ég, sagði Hallbjörg. — En mikið varð mér hverft við að lesa fréttina af Tröllafossi okkar þarna í New York, þegar eldurinn varð laus í honum. — Að hugsa sér annað eins. En það vildi til að þeir gátu handsamað hann fljótlega. Það hefði verið dálaglegt, ef eldur úr íslenzku skipi hefði sloppið í land og gert einhvern usla á Manhattan, en við því mátti búast, úr því hann losnaði á annað borð. Þetta fór þó betur en hefði getað orðið, ef illa hefði farið, til allrar lukku núna í skammdeginu, þegar fátt er til glaðnings og varla nokkur hátíðleg athöfn. — Ojæja, ekki er nú alveg brennt fyrir það. Ég hef þó ver- ið viðstödd tvær hátíðlegar opnanir — á Reykjavíkursýning- unni og Lækjargötunni. — 0, minnztu ekki á sýninguna. Þetta er aðallega sýning á ófáanlegum varningi, biðraðavörum eða enn verra. Hann Áslákur minn varð bara sárgramur, þegar þeir voru að sýna honum hvernig sokkarnir eru prjónaðir, sem hann getur hvergi fengið, eins og hann er líka orðinn fátæklegur til fót- anna. — Hann þarf bara að komast í samband við rétta aðila. Ég hélt að Áslákur væri eldri en tvævetur í verzlunarmálum, hægri hönd mannsins míns í þeim efnum, og ekkert finnst mér á móti því að sýna mögulega framleiðslu, þótt hún sé ómöguleg í bili. En Lækjargötuopnunin var ekkert blávatn. því húsvörðurinn, liann, sko, var heldur betur giftur. Um allar sveitir lit við sjá og inn til lengstu dala, frambjóðendur fóru á stjá fylginu að smala. ITeildsalasinnar liéldu þing og höfðu margt að snakka við lniralegan Bjarnfirðing á hrúnum yfirfrakka. í Þjóðviljanum við og við vænar sendi hnútur til að angra íhaldið, óhræsið, hann Rútur. Nú sér hver maður sannindin, — (ég sá þau jafnvel hálfur), að Keflavíkurkontraktinn klóraði Bjarni sjálfur. En kosningarnar urðu ei öllum jafnt að skapi: Kommabullur og kratagrey komu út með tapi. Og framar engin íhaldströll ógna Hennanns löndum. Nú eru líka uppseld öll íslmsin á Ströndum. Ég trúi statt og stöðugt því, að stjórnarkreppan leysist, og hiiskapurinn blvUt ,á ný blómgist og endurreisist. — Jæja þá. I þetta sinn þrýtur bragðlaus ríman. Nú sæki ég heldur sálminn minn, og sendi hann beint í T'mann. Dóri.

x

Spegillinn

Direkte link

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Spegillinn
https://timarit.is/publication/349

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.