Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Dagur

og  
S M Þ M F F L
. . . 1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30 31 .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Dagur

						%F-
LAUGASDAGVR   25   . JÚLí   1998   -33
LIFIÐ I LANDINU
Séra George erljúfur,
mildur og ákveðinn en
samt létturá brún og
brá. Þessum eðlisþátt-
um hefurhann beitt
óspart við að ala upp
kynslóðiríslendinga í
Landakotsskóla. Og
orðið vinsællfyrir.
„Uppeldið heima í Hollandi var
mjög djúpkristilegt þó að það
væru engar öfgar; með morgun-
bæn, borðbæn, kvöldbæn. Frá
sex ára aldri fór ég daglega í
messuferð. Þetta var sjálfsagður
hlutur og það sama gilti um
bekkjarsystkini mín, sem nú eru
orðin afar og ömmur," segir séra
George, fráfarandi skólastjóri
Landakotsskóla.
Margir íslendingar þekkja séra
George enda hefur hann kennt í
og stýrt Landakotsskóla í marga
áratugi og lagt þar sitt af mörk-
um til uppeldis Islendinga sem
hafa vaxið úr grasi og orðið góðir
og gegnir þjóðfélagsþegnar. Séra
George hefur ávallt náð góðu
sambandi við nemendur sína án
þess þó að agann hafi skort í
skólastarfinu. Hann hefur
sparkað með þeim bolta og
gengið á fjöll og á sínum yngri
árum fór hann jafnvel með þeim
í hjólaferðir. Á sama tíma hefur
honum tekist að vínna ást og
virðingu barnanna. Aldrei hefur
skort á agann. Þegar séra
George hefur viljað þögn hefur
þögn ríkt í hópnum.
Séra George er Hollendingur
að uppruna en lítur meira á sig
sem Islending en Hollending.
Hann fæddist 5. apríl árið 1928
í Limburg-sýslu í Hollandi og
var einn sjö systkina. Hann var
12 ára þegar seinni heimsstyrj-
öldin hófst og man vel eftir
þeim tíma. íslendingar eiga
erfitt með að gera sér grein fyrir
því hvað áhrif stríðið hafði á líf
fólks en séra George segir að
það hafi verið „hrikaleg lífs-
reynsla".
Kúiua ii 1 í Idu hvaxf í lj ótt
„Það skeði oftar en einu sinni að
við vorum niðri í kjallaranum
þegar loftárásir voru að nótt-
unni. I fyrstu þótti þetta svolítið
spennandi því að þá fékk maður
að sofa út morguninn eftir en
það stóð ekki mjög lengi. Fljót-
lega var öll rómantíkin horfin af
þessu. Matarskorturinn fór að
koma í ljós og annar skortur,"
rifjar hann upp.
- Voru þetta erfiðir tímar?
„Maður gerði sér ekki grein
fyrir því fyrr en eftir á að maður
Iifði í stöðugri spennu og ekki
miklar líkur á því að maður jafn-
aði sig fullkomlega á eftir. Þetta
er reynsla sem fylgir manni í líf-
inu. Þegar maður heyrir stríðs-
fréttir núna, til dæmis frá fyrr-
um ríkjum Júgóslavíu, getur
maður betur lifað sig inn í
ástandið og gerir sér betur grein
fyrir því hvernig fólkinu þar líð-
ur. Hjá okkur var alltaf von á að
stríðinu Iyki, þó að vonin hafi að
vissu leyti verið lítil fyrstu þrjú
árin þegar Þjóðverjar unnu
hvern sigurinn á fætur öðrum.
Frá árslokum 1943 var maður
farinn að sjá fram á að stríðinu
lyki," svarar séra George.
Hann rifjar upp að þegar
Bandaríkjamenn komu í stríðs-
lok hafi hann séð appelsínur og
banana í fyrsta skipti. Hollend-
Séra George er Hollendingur að uppruna en lítur nú á sig sem Islending enda búið hér Í42 ár og lagt mikið afmórkum við uppeldi margra kynslóða Islendinga.
mynd: bg
Maður verður bara
að vinna næsta leik
ingar hafi ræktað sjálfir svo mik-
ið af ávöxtum að engum hafi
dottið í hug að kaupa þessa
ávexti, þeir hafi heldur ekki ver-
ið á boðstólum. Hann minnist
þess líka að í stríðslok hafi hann
verið farinn að þekkja muninn á
enskum, bandarískum og þýsk-
um flugvélum eftir hljóðinu.
Mau ennþá fytsta kvöldið
Séra  George  lauk
kaþólskum
menntaskóla      20
ára    gamall    þrátt
fyrir     stríðið     pg
gerðist    prestur    í
Montfort-reglunni
í Hollandi, sem er
lítil     og    fámenri
regla   með   innan
við 1.000 bræðrum
nú. Hann kom til
Islands   strax  eftir
prestsvígslu        og
hafði þá fengið það
verkefni að læra ís-
lensku. Hann kom
til     Iandsins     að
kvöldi dags 21. nóvember 1956,
nánar tiltekið klukkan hálfellefu,
og man enn í smáatriðum fyrsta
kvöldið og fyrstu dagana, kuldann
og hálkuna.
„Eg vissi bara tvennt um Is-
land, Heklu og Geysi og þá var
það líka misskilningur því að ég
hélt að Geysir væri orðið yfir
alla hveri. Það var fyrsta tilkynn-
ingin sem ég fékk að Geysir væri
eitthvað allt annað en það sem
ég hélt að það væri."
Þegar séra George kom til Is-
lands kenndu allir kaþólsku
prestarnir fjórir og nunnurnar í
Landakoti í skólanum og hann
var þar engin undantekning.
Arið 1962 átti að loka skólanum
því að þetta litla og fátæka bisk-
upsdæmi á Islandi átti erfitt
með að fjár-
magna rekst-
urinn þó að
kennararnir
væru sjálf-
boðaliðar.
Séra George
bað um leyfi
til að gera til-
raun til að
reka skólann
þó að flestir
væru sammála
um að það
væri tilgangs-
laust en með
guðs og góðra
manna hjálp
gekk   rekstur-
Séra George hefur
ávallt náðgóðu sam-
bandi við nemendur
sína ánþessþó að ag-
ann hafi skort. Hann
hefur sparkað með
þeim bolta oggengið
áfjöll.
inn upp.
mjög vel, jafnvel í erfiðleikum.
Erfiðleikar eru til þess að reyna
mann. Ef allt fer eins og maður
vill sjálfur helst þá er allt svo
auðvelt en þá er ánægjan minni.
Maður á að hafa mikið fyrir
hlutunum þá er líka gleðin meiri
þegar árangur verður," segir
hann.
„Við höfum alltaf verið heppin
með kennara en sérstaklega vil
ég           minnast
fröken Guðrún-
ar og systur
Clementiu sem
kenndu mér að
þykja vænt um
landið." Séra
George leggur
áherslu á að
hópurinn eigi
heiðurinn, ekki
hann sjálfur.
Hópurimi á heiðuriun
„Eg er mikill íþróttamaður í mér.
Maður getur tapað einum og
einum leik en eftir að hafa tapað
einum leik má maður aldrei
segja að allt sé tapað. Maður
verður bara að vinna næsta leik.
Þetta hefur ekki alltaf verið dans
á rósum en mér hefur alltaf liðið
Bctri yfirsýn í
litlum skóla
Séra George
hefur enga tölu á öllum þeim
börnum sem hann hefur kennt
og haft í Landakotsskóla en þau
skipta örugglega þúsundum eftir
öll þessi ár, börn hvaðanæva af
höfuðborgarsvæðinu. Hann tel-
ur að styrkleiki skólans sé fólg-
inn í því að foreldrar sendi börn
sín í skólann og þurfi í sumum
tilvikum að leggja heilmikið á
sig til að börnin geti sótt hann,
til dæmis með því að keyra
börnin daglega alla leið úr Graf-
arvogi eða Mosfellsbæ í skólann.
Samband foreldra og skóla verði
því ef til vill dýpra. Smæð skól-
ans sé líka til blessunar.
„I efri bekkjum eru í mesta
lagi 18-19 krakkar. Það er því
betra að hafa yfirsýn. Maður
þekkir öll börnin með nafni og
bakgrunn þeirra nokkurn veginn
líka. Þannig verður þetta mun
persónulegra. Eg gæti best líkt
skólanum við
sveitaskóla þar
sem allir þekkja
alla. Munurinn
er þó sá að for-
eldrar þekkjast
kannski ekki
eins mikið inn-
byrðis * því að
börnin búa svo
langt hvert frá
öðru,"         segir
hann.
Séra Hjalti,
sem kennt hef-
ur síðustu tíu ár
við skólann, tekur nú við skóla-
stjórninni en séra George held-
ur áfram að vera staðgengill
biskups og svo tekur hann að sér
að sinna fjármálum kirkjunnar.
Fjármálin eru honum heldur
ekki ókunnug með öllu því að
hann sinnti þeim á áttunda ára-
tugnum. Það er því ærinn starfi
framundan þó að hann sé hætt-
ur skólastjórninni og árin orðin
sjötíu.                                   -GHS
„Ég vissi bara tvennt
um ísland, Heklu og
Geysi ogþá varþað
líka misskilningurþví
að ég hélt að Geysir
væri orðið yfir alla
hveri."
•
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24
Blašsķša 25
Blašsķša 25
Blašsķša 26
Blašsķša 26
Blašsķša 27
Blašsķša 27
Blašsķša 28
Blašsķša 28
Blašsķša 29
Blašsķša 29
Blašsķša 30
Blašsķša 30
Blašsķša 31
Blašsķša 31
Blašsķša 32
Blašsķša 32
Blašsķša 33
Blašsķša 33
Blašsķša 34
Blašsķša 34
Blašsķša 35
Blašsķša 35
Blašsķša 36
Blašsķša 36
Blašsķša 37
Blašsķša 37
Blašsķša 38
Blašsķša 38
Blašsķša 39
Blašsķša 39
Blašsķša 40
Blašsķša 40