Alþýðublaðið - 21.01.1945, Blaðsíða 8

ALPYPUBLAÐ8Ð
Summdagur 21 jttnúar. Id4ð.
... W£ HAP '£M RUNNIN' WHEM
THE1/... REAMNP5 M£ OFTH'
TIM£ J WAS gR.eAK'lM' WILP
HOS^e^, 0ACK INJ OL'
, TEXA^... IT WAÆ..- V
...A 50BT OP INITIATIOM
ANP UN-OPPlClAL weLOOM£
TO THE SAÍE ...THE BOYS
ASE WAiTiNG-, TO PBðiN
THE oeSEMONV / >
/OU CAN TELU US THAT ON£.
50M£ SAINy NISHT, PtNTO...
coulp you spare a pew
(vMNUTE^ ?...WE HAVE A
QUAINT CU5TOM HERE,
FOS NEW ASZiVALÍ... J\l\
■TJMRMRSWb
Hugrekki
(First Comes Courage)
Spenuandi amerísk mynd
frá leynistarfsemi Norð-
manna
Brian Aherne
k Merle Oberon
Sýnd kl. 7 og 9
Böxmuð börnum innan 14 ára
Trú, Vofl og Kær-
leikur
(Tbre Girls About Town)
Bráðfjörug gamanmynd
Johan Biondell
Biruiie Barnes
og mánudag
Sýnd kL 5, 7 og 9
Sala hefst kl. 11 f. h.
Hann: í fyrsta skipti, sem þú
mótmællr mér, kystsi ég þig.
Hún: Nei, þú mátt ekki gera
það.
• • *
Hefirðu verið íhársberi mjög
iiengi?
O nei fyrst var ég skóburst-
■ari og svo latngaði mig til að
kotmast eittlwað ihisenra.
• • •
iÞað var eánu sinaii stoáld, er
fékk ihugmyndina í aðra skáld-
sö’gu sina eiftir kvikmynd, sem
tekin var af fyrri sögu hans.
v * *
Kafea er jafnam konunni Imk.
Danakux máMiáttur.
• • •
Menn fitna ekki af allri kvið
fylli.
Danskur máMiáittur.
Vitur maður er hlægileguir í
aaiigum heimsMngjaama'.
Enskur málaháttur.
• • *
OÞví rneira, sam maður veit,
því meira efast maður um það,
sem maður veit.
Goetihe.
Majdendai,“ saigði leikstjórimi
Carrie r-ayndi strax ao verða
glaðle'gri á svipinn, þvi að hún
ihélt, að hamin vœri að setja oí-
an í við hana.
„Nei, grettið yðutr,“ sagði
ihamn. „Eins oig þér gerðuð að-
an.“
Carrie Leit undrandi á hann,
„Já, það er það, sem ég á
við,“ sagði hamn. „Gretúð yóur,
Iþegar berra Sparkis er að dar.sa.
Mig langar til að sjá, hvernig
áihrif það hiei5ur.“
Það er auðvelt. Carne yggldi
sig. ÁihriÆin voru svo kátieg,
að leikstjórinn gat ekki varizt
'hiátri.
„Þietta er ágætt,“ sagði. hann.
hiún gerir þatta, þá tielcst
þatita vel.“
'Hann gekk yíir til Carrie og
sagði: >
„í>ér sfculuð gretta yður all-
an ttúmainm. Verið ömug á svip-
inn'. Næstum því ililiskuieg. Það
gerir hlutverkið reglulega
hlægilegt.“
En á frumisýningumni fannst
Carrie 'þó eikkert vera i hlut-
verk sitt varið. Áhorfendumir
virtust allis ©kki sjá hana í
■iyrsta þættinum. Hún yggldi
sig eins O'g hún gat, en árang-
urnLau&t. Augu áihorfendannna
ibeindulsf að hánum frægu leik-
urum.
En í öðrum 'þætti urðu áhorf
emdur þreyttir á leiðinlegiu sam
tali, og litu um lei'ksviðið og
uppgötvuðu hana allt í einu
Þarna var hún, dökkklædd,
sniotur, en önug á svip. Fyrst
héldu allir, að hún væri
leið yfir einhverju. En
(þ'Egar hún hé&t áfiram að yggla
sig og horfði á víxl á hina frægu
leikara, fóru áhorfendurnir að
brosa. Hinum búsfnu mönnum
£ fremjstiu röð fór að fLnnast
hiún diásamleg og brosleg. Slika
grettu hefðu þeir gjarnan vilja
kyissa hurbu af andiifi hennar.
Allir karkntannimir hrifust af
Ihenmi. Hún var alveg sérstök.
Loks heyrði aðalleikandinn,
isem stóð á miðju sviðinu, og
eöng, hiiáburEÍköll, þar sem hann
Ibjióat ekki við þeim. Og því
næiat aftur og aif'tur. Þeigar hann
ibjóst svo við miklum fagnaðar-
Qíátum, voru þau engam vegir
einis mifciil og hann haifði vænzt.
Hvað var á sayði?. Hann fann
Btrax, að eitthvað var að.
All't í einu -tók hann eftir
Carrie, þegar hann var komin
hak við leiktjöMiin. Hún stóð
ein inmi á sviðinu cg hnyklaði
•brýnnar, og áhiorfendurnir veit
ulst um af hlátri.
„Hamingjan sanna, þetta get
ég efcki 'þoiað,“ hugsaði leikar-
inn. ;rÉg æ>tla. ekki að láta eyði
H:iggjiá' hiiutverkið fyrir mér.
j Annað hvoirt verðiur hún að
fara út, þegar ég er inni, eða
i ég fer sjiálfiur.“
{ „Nú, það er eins og það á
; að vera,“ sagði forstjórinn, þeg
ar leilíarinn j.ós þessu yfir hann.
„Hún á að gera þetta. Þú þarft
ökki að hugsa 'neitt um hana.“
„Já, en hún eyðileggur allt
fyrir mér.“
„Nisii, þar er vitleysa,“ sagði
forstjórimn huggandi. „Þetta
er hara örlítil aukafyndni.“
; „Nú, er það jiá?“ hrópaði
; gamanleikaxinn. „Hún eyðilagði
ailt fyrir mér. Ég gef ekki þol-
að það.“
„Já, en foíddu, iþamgað til
leiikurinn er úti. Báddu þanigað
til á miorgun. Við &feulum at-
huga, ihívað hægt er að gera “
En í mætsta þætti varð ákvörö
unin tekin. Carrie var aðadat-
riðið leiksins, því miaira sem
'álhorfendur virtu hana fyrir vér,
því hrifnari urðu þeir. Alit ann
að fölnaði við hliðima á hinu
brosiega, hmífandi og stríðnis-
áúílla sem kom fram í látbragði
•bennar. Forstjórinn og leikfé-
lagið siáu, að húm vakti mesta
ihrifningu af öllum.
Gagnrýnendur dagblaðanna
fuLUoomnuðu sigur hennar. Þar
foirtuist langar, hróegireinar um
, gamanleiikimn og oft var sfeír
Kifeotað til Carrie.
„Meðferð ungfrú Madenda á
ihlufverki sínu, er eitt af því
t'ikemmafilegasta, sem hingað til
ibefur sézt á Casinoáeiksvið
inu,“ skrifaði ganrýnar.dinn í
„Tbe Sun.“ „Það er s'krumlaus
strfðni, 'sem hefur áhrif á við
foezta viín. Hötfiundurirui befur
foersýnilega efeki ætiazt til, að
hfuitverkið befði mikla þýðingu,
því að ungfrú Madenda er ekki
oft á sviðinu, en áhorfendur,
isem eru al’ltáf svo duttlunga
Æullir, fóru eftir sínu eigin
hcfði. Frá því að iítla kvekara-
Stúlkam birtist á sviðiniu í fyrsta
einmi, var hún eftirlætið. Ham-
ingjubjéilið snýst ofit á undar
legan hátt.“
Gagrýnandi við „Evening
World“ rak emdabnútinn á sig-
ur hennar með orðtaki, sem. var
á Ibvems manms vörum: „Ef þú
viftt kicma'st í gott skap, þá
skaltu horfa á Carrie yggla sið.“
Þetta var eims og kraftaverk.
Sniemma um morgunimn óskaði
•leibsitjórinn hemni til hamingju.
„Þér virðist hatfa tekið borg-
ina mieð álhlaupi,“ skrifaði ba nn
yA'EUH... IT WA? POWÍUL TWICK
AN' FA‘3T...5CCKCH SHAVlN' TH' PA5<5
W'TH OUR LOAD OH WOUNpEO JCE5
...AN'ME KEEPin'THEM M.E'5.
■■ mm
Hlmnarfld má bíða
(Heaven Can Wait)
Stórmynd í eðlilegum litum,
gerð af meistaranum
Ernst Lubitsch.
Sýnd kl. 6,30 og 9
gaimla
Sysirakvöld
(„GiVe out Sisters")
Skemmtileg gamanmynd
með
Andrews systrum
Sýnd kl. 3 og
Sala hefst kl. 11 f.
Random Harved
Áðalhlutverkin leika:
Greer Garson
Bonald Colman
Sýnd kl. 6,30 og 9
Spgjandi asska
(Bom to Sing)
Virginia Weidler
Eay McDonald
Sýnd^ kl. 3 og 5
Sala hefst kl.Tl f. h.
ii mnmniiiiiiiii—iMiiniii|ii
, J-''£tta er dás'amlegt. Ég er jafn
gll'aður miín vegna og yðar
vegna.“
Höfundiuir leiksins akrifaði
hemni einnig.
Um kvöldið, þegar hún gekk
inn í leikhúsið, hafði leifcstjór-
inn þægikigax ifróttir að færa
henni.
„Herra Steveins,“ sagði hann
cg átti við. höfundinn, við höf-
umdinm, ,^er að útbúa kvæði,
eem hann vildi gjaman, að þér
Eyngjuð í næstu viku.“
„Ó, ég get efcki sungið.“ svar
aði Carri-e.
„Ueb, það er ekfeert erfitt,
Hamn ssgir, að það sá eittlivað
cisfeöp eimifaílit og barnalegþ
alveg fyrir yffur.“
„Auffvirtað væri miér sarna,
þótt ég reyndi,“ sagði Camie
iglettnisilega.
„Viljið þér svo ekki gera svo
vel að koiroa á skrifistofuna til
trrón andartak,“ bætti hann vi§
að lickum. „Ég þairf að taia uos
diádúitið annað við yðuir.“
a/a/a
Ónæðinöm jölanótf
þeir heyrðu óp ueðan frá ströndinni. sem gaf til kynna. að
einhver væri í hættu staddur. Þorkell var hraustur dreng-
og sat þar fastur. Sömuleiðis var annar handleggur mánns-
ins eitthvað meiddur.
Þorkell sá strax, að til þess að ekki flæddi von bráðar
yfir höfuð mannsins þurfti að setja eitthvað undir það til
stuðnings. Hann hélt undir höfuð mannsins og hrópaði yfir
um til Hans, sem nú var tekinn að örvænta þar sem hann
beið eftir bróður sínum, Þorkell kallaði til Hans. að mað-
urinn myndi deyja, ef beir færu báðir frá honum í bví á-
standi sem hann væri nú. Hann bað Hans að flýta sér heirn
og sækja pabba hið skjótasta. I
En .veslings Hans fannst hann sjálfur vera í mestri hætt-
unni. Honum var algjörlega um og ó að þurfa að fara ein-
samall heim eftir dimmum veginum, — án bess að stórl
bróðir fylgdi honum. En skyndilega datt Þorkelli gott ráð
í hug. Hann vissi. að. bað var ekki nema spottakorn frá veg-
afleggjarnum heim að húsi Hjóla-Stínu. Hjóla-Stína var
kona ein, sem seldi nágrannabæjunum og fiskimönnunum
hveitibrauð. Tvisvar í viku fór hún í kaupstaðinn og tók
heim með sér birgðir af hveitibrauði. En begar fólk kvart-
aði yfir bví við Stínu, að hún væri svo lengi á leiðinni, að
IWYNDA-
SAGA
PÉNTÓ: „Já, það var ga®3iLegt.
Öm stýrði ©ugvélirmi út úr
f jallaekarðinu af glfuirlegum
braða og ég bélt omuistiufiLug-
vélunuim buxtu með bystsuimi
miruni. Já, <við Öm léfbum fant
ana aldeilis ©kki snúa á okfcur
Við létum þá sannarlega fkina
til, karlana. Já, það minnir
mig á það þegar ég var að
ifcemja viltar ifoeefcíur heima í
Tiexas.“
ÖRN: „Já, Það skaltu segja okk1
ur seinna einnhvert rólegt rign
ingarkvöld, Pintó. En foeyrðu
mér annars. Þú hefur víst ekki
fcíma til þesis að korna með
oifekur úti fyrir? Við foöíum
(héma dálítið, s©m okkur lang
ar til að sýna þér. Við viljum
mefnilega bjóða þig velkomimi
Ihingað til stövanna og strák
arnir bíða óþolinmóðir.“