Alþýðublaðið - 27.02.1957, Blaðsíða 7

Miðvikudagur 27. febr. 1957
e—-------------------------
Albýft (iblaðlft
7
ÉG hef undanfarin ár fylgzt
gaumgæfilega með skrifum
Þjóðviljans um verkalýðsmál.
Það hefur vakið fögnuð minn
síðustu mánuðina að sjá og
finna hvernig æðisgenginn ótti
yfir fyrirsjáanlegu fylgistapi
kommúnistanna innan verka-
lýðssamtakanna skín þar út úr
hverri línu, og sem magnast óð
fluga með viku hverri.
Þessi hræðslu- og hatursskrif :
Þjóðviljans hafa sannfært mig j
um þá skoðun mína, að komm-
únistarnir standa nú hallari
iæti innan verkalýðssamtak-
anna en -þeir hafa gert árum
saman, og að þeir eru nú að
missa tökin á þeim samtökum
fyrir fullt og allt. Og svo frek-
lega hafa þeir og handlangarar
þeirra gert í bólið sitt á þeim
vettvangi, að jafnvel gamal-
kunnar ofbeldisaðferðir í anda
Stalíns og Brynka megna nú
ekki að tryggja þeim þar áfram-
haldandi völd.
ÖRLAGARÍKT VÍXLSPOR
Það skemmtilegasta við þessa
þróun verkalýðsmálanna er þó
jþað, að þeir féllu á sínu eigin
bragði, þeirra eigið eðli, ofbeld
ishneigðin og einræðisaðgerð-
irnar, ásamt aumingjalegri af-
stöðu Hannibals Valdimarsson-
ar’og „hirðmanna“ hans, kippti
fótunum undan þeim innan sam
takanna og veldur því einnig,
að nú brennur jörðin undir
þeim.
Þetta afdrifaríka víxlspor,
sem leiddi kommúnistaflokkinn
ínn á helveginn, steig óþurftar-
klíka Moskvuliðsins á nýaf-
stöðnu Alþýðusambandsþingi,
þegar hún valdi þann kostinn
að neita öllu samstarfi við Al-
þýðuflokkinn um stjórn heildar
samtakanna og hrifsaði til sín,
í krafti sárfárra illa fenginna
atkvæða, yfirráðin í samtökun-
um.
VON OG ÓSK VERKAFÓLKS
Það mun flestum vera kunn-
ugt, að verkafólkið á íslandi hef
ur alið í brjósti sér eina von, þá
að geta sameinazt í voldugri,
frjálslyndri og róttækri fylk-
ingu, sem þess væri megnug aö
stjórn þjóðmálunum með heill
hins vinnandi fólks í byggð og
borg fyrir augum.
Kommúnistarnir hafa alltaf
leikið á þessa strengi þegar þeir
hafa sótzt eftir fylgi alþýðu-
stéttanna, enda náð óeðlilega
miklum árangri í trúboði sínu.
Það hefur orðið þeim til mikils
styrks, að ýmsir menn, sem að
vísu voru ekki kommúnistar, en
samt haldnir af annars konar
bilunum, svo sem taumlausri
valdagræðgi, gengu á mála hjá
þeim í von og vissu um verðug'a
umbun fyrir liðveizluna. Nokkr
ir af þessum vikapiltum komm-
únistanna höfðu unnið sér eitt
og annað til ágætis innan al-
þýðusamtakanna áður en þeir
gerðust flokkssvikarar. Það
gerði þeim fært að hafa áhrif
langt út fyrir þann hóp manna,
sem móttækilegur var fyrir hin
um raunverulegu kenningum
kommúnismans.
HÖND ESAÚS
Þessir menn, — liðhlaupar-
arnir úr röðum alþýðunnar,
voru svo gerðir að íorsöngvur-
um í einingarkór kommúnism-
ans og gengu ötullega til verks
og kostuðu einkum kapps um
að níða og svívirða fyrri sam-
herja sína, enda vildu þeir
verða dyggir þénarar sínum
húsbónda, sem hafði í hendi
sinni pólitíska framtíð þeirra,
bitlinga og hin eftirsóttu völd.
En hvað um það, sú kveðandi
var fögur á að hlýða og náði
auðveldlega
mannsms,
lausri
eyrurn alþýðu-
sem af fals-
einlægni þráði
sameiningu alþýðunnar. Hitt
er svo annað mál, að því
miður áttuðu allt of fáir alþýðu
menn sig á því, að þótt eining-
arröddin væri rödd Jakobs, þá
voru það krumlur Esaús, —
kommúnismans, — sem héldu
um stjórnartaumana í flokkn-
um, hverju nafni sem hann
taldi sér vænlegast að skreyta
sig með í það og það skiptið.
,,S AMEININ G ARMENN“
Mörgum hefur verið það ráð-
gáta, hver orsökin sé fvrir því,
að kommúnismanum hefur tek
izt að ná hér, á landi meiri á-
hrifum en meðal annarra vest- j
rænna þjóða. Ástæðan er þó i
nærtæk og auðskilin, sem sé sú, I
að þeim tókst strax að fá fólk
til þess að trúa því, að þeir ein-
ir væru hinir sönnu „samein-
ingarmenn" verkalýðsins, að að
eins þeir berðust fyrir fram-
gangi óskarinnar um samein-
ingu hinna tvístruðu alþýðu-
stétta og það væri aðeins á
þeirra færi að skipuleggja sam
stillt átök gegn afturhaldsöfl-
um landsins.
Það hörmulega skeði í þessu
sambandi, að ýmsir ákveðnustu
og skeleggustu andstæðingar
kommúnistanna styrktu þá, vit- j
anlega óafvitandi, í þessari
háskalegu blekkingabaráttu.
Það var gert með því að beitt
var í baráttunni gegn komm-
únismanum baráttuaðferðum,!
sem um of voru mótaðar af rík
um skapsmunum og heitum til-
finningum og þar af leiðandi á
kostnað rólegrar íhugunar og
kaldrar . rökhyggju og þeirra ,
hygginda stjórnmálabaráttunn- j
ar, sem í hag koma, og sem æði
oft er það leiðarljós baráttunn- j
ar, sem siglá verður eftir, og
ekki hvað sízt þegar átt er í
höggi við aðila, sem beita ann- (
arlegum áróðursaðferðum og
þekkja ekki grundvallaratriði
heiðarlegrar stj órnmálabaráttu
og viðurkenna ekki viðteknar
lýðræðisvenjur þjóðmálaátak-
anna.
MISSTI FJÖREGGIÐ
„Sameiningar“-baráttan var
fjöregg kommúnistaflokksins
og honum hefur auðnazt að
varðveita það, allt fram að ný-
afloknu Alþýðusambandsþingi.
Þess vegna hefur aðstaða flokks
ins verið traust og áhrifarík
innan alþýðusamtakanna á und
anförnum árum. En á 25. þingi
ASÍ glopraði hann fjöregginu
úr höndum sér vegna eigin af-
glapa og oftrausts Hannibals á
ítökum sínum og fylgi innan
verkalýðshreyfingarinnar.
Nú glímir Þjóðviljinn við
það vonlausa verk að tjasla sam
an brotunum, ef ske kynni að
honum auðnaðist að fresta því,
sem fram undan blasir við, —
frelsun heildarsamtakanna og
verkalýðshréyfingarinnar úr
klóm kommúnistanna, sem nú
ríkja þar í skjóli naums og illa
fengins meirihluta, gegn vilja
mikils meirihluta þess fóllcs,
sem ASÍ er byggt upp af og
fyrir. ,
Um leið og kommúnistarnir
og „sameiningar“-maðurinn
Hannibal Valdimarsson neit-:
uðu algjörlega hinum sann-
gjörnu óskum lýðræðissinna i
um samstarf um stjórn ASÍ og
innan samtakanna, veittu þeir
sjálfum sér þá ólífisund, sem
draga mun þá til pólitísks
dauða, því alþýða landsins ætl-
aðist vissulega til þess að hið
margumtalaða samstarf vinstri
flokkanna 3'rði að veruleika á
þinginu.
Fólkið í verkalýðsfélögunum
gerði sér jafnframt giein fyrir
því, að það var algjörlega á
valdi kommúnistanna og Hanni
bals að láta þessa langþráðu ósk
rætast, engir, alls engir, ekki
einu sinni hinir margrægðu
,.kratar“, gátu stöðvað þá ein-
ingu, að kommúnistunum sjálf-
um undanteknum, en hver vog
aði sér að efast um „einihgar-
vilja“ Hannibals og hinna
frómu Stalínsviha?
HLJÓTA AÐ TAPA
En það er stundum annað
orð en athafnir, ekki hvað sízt
hjá þeim, sem alltaf hafa sagt
annað en þeir hafa meint. eins
og íslenzku kommúnistarnir
hafa alla tíð gert.
Og hið „ótrúlega“ gerðist,
kommúnistaflokkurinn — Al-
þýðubandalagið — sveik þegar
á átti að herða, sveik alla þá
mörgu, sem trúðu fyrirheitum
þeirra og sem vonuðu að annað
og meira væri bak'við allt orða
glamur þeirra um sameiningu
verkalýðsins en svikin ein. En
það kom óumdeilanlega í ljós,
þegar ofbeldisklíka þeirra, sem
öllu réði á Alþýðusambands-
þinginu, tók þá afstöðu til rnál-
anna að slá á framrétta hönd
Alþýðuflokksmanna, sem buðu
upp á samstarf og samstarfs-
kjör, sem viðurkénnt er af öll-
um heilskj'ggnum mönnum, að
bæði voru sanngjörn og eðlileg,
— en þar með brast ríkið, á-
.hrifaaðstaðan innan verkalýðs-
samtakanna, úr höndum kom-
múnistanna og skösveina
þeirra.
Eítir þessi ofbeldisverk og
freklegu svik eru öll o.ð þeirra
um samstarf og einingu alþýð-
unnar dauð og ómerk og finna
.nú ekki lengur neinn hljóm-
grunn í brjóstum verkaíólksins,
því það hefur áttað sig á hlut-
unum eftir lærdóma Alþýðu-
sambandsþingsins og skilur, að
þeir meina ekkert með þessu á-
róðursskrafi sínu, það er aðeins
blekkingahjúpur, sem ætlað er
að hylja annarleg áform, sem
eru þess eðlis, að íslenzkt verka
fólk vill sízt efla þá í að koma
þeim í framkvæmd.
„SIGL'R VEITIR ÓSIGUR
" Þessi svik eiga.eftir að verða
kommúnistunum og Hannibal
þung í skauti næstu árin. Nú
þegar sjá þeir fyrstu afleiðing-
ar þeirra koma í ljós, þ. e.
þverrandi fylgi innan verka-
lýðsfélaganna, svo og það, sem
eftir á að skaða þá hvað mest,
að ýmsir verkalýðssinnar úr
lýðræðisflokkunum, sem hing-
að til hafa viljað vinna með
þeim innan samtakanna, vitari-
lega allir í þairri góðu trú, að
unnt’ væri að trej?sta þeim til
drengilegs samsfarfs urn stétt-
arleg málefni, hafa snúið' við
þeim bakinu og tslja sér nú
skvlt sem ábyrgum aðilum inn-
an samtakanna, að vinna ötul-
lega að því, að verkálýðssam-
tökin losni sem fyrst undan yf-
irráðum þeirra.
„Sigur“ ko.mmúnistanna og
Hannibals á 25. þingi Alþýðu-
sambandsins liefur þannig snú-
‘izt upp í hinn afdrifaríkasta ó-
sigur og sannast þar enn einu
sinni hið fornkveðna, að
skamma stund verður hönd
höggi fegin.
| Mennirnir, sem hrósuðu
! „sigri“ að afloknu Alþýðusam-
j bandsþinginu, hafa sjálfsagt
■ ekki séð það fyrir, að sú feikn-
I lega ofbeldishönd, sem verka-
■ lýðurinn sá þar að starfi, mundi
einnig skrá á salarveggi ís-
lenzkra kommúnista ógnar-
spána fornu:
MENE TEKEL UPHARSIN.
Hafnarstjórinn í
Reykjavík ætlar
Slysavarnarfélagi ís-
lands stað í Vestur-
höfninni fyrir bæki-
stöð í framtíðinni,
nánar tiltekið á
Grandaibakkanum
norðan nyrztu báta-
bryggju. Skapast við
þetta möguleikar á
því að hrinda í fram-
kvæmd gömlu áhuga-
máli slysavarna-
manna að félagið
eignist slíkan sama-
stað, sem stðin verð-
ur.
Það mun mjög hafa
rekið á eftir því, að
Sl3rsavarnafélagið
fengi nýjan stað í
eykjavíkurhöfn, að
að ekki er hægt að hafa
hinn nýja björgunarbát, Gísla
Johnsen, í hinni gömlu stöð
félagsins Örfirisey, nema
því aðeins að gera þar drát.tar-
braut, sem hlyti að verða dýr
og mikið mannvirki, auk þess
sem slíkt mannvirki þar væri
ekki í samræmi við framtíðar-
skipulag hafnarinnar.
ÓSK UM AÐ MÁLIN
VERÐI HRAÐAÐ.
Hinn nýi staður er sjálf-
sagt mjög heppilegur fyrir
framtíðarbækistöð félagsins.
Þar yrði skýli fyrir björgunar-
bátinn, bækistöð fyrir bjögun-
’unarsveitina í Reykjavík, og
viðgerðarverkstæði og birgða-
stöð fyrir ailar björgunarsveit-
ir landsins, sem nú hafa björg-
unartæki á 90 stöðum á land-
inu. Varla er nál«’æmlega búið
að leggja á ráðin um þetta mál,
en áhugi er mikill. M.a. sam-
þvkkti slysavarnadeildin Ing-
ólfur í Reykjavík að leggja
fram 100 þús. kr. til væntan-
legrar slíkrar stöðvar hér, og
lét um leið í ljós ósk um, að
byggingu hennar yrði flýtt sem
mest.
SLYSUM FÆKKAR.
Slysavarnafélagið þarf að
líkindum í náinni framtíð
að leggja áherzlu á að end-
urnýja björgunartæki hjá
sveitunum út um land og end-
urnýja skýlin, fremur en að
fjölga, og á það má minnast, að
tæki sveitarinnar, sem bjarg-
aði áhöfn norska selfangarans á
Meðallandsfjöru á laugardag-
inn, voru endurnýjuð s.l. haust.
Árangurinn af starfseminni er
góður. Þó að skipstöpum hafi
fjölgað, fækkar banaslysum tT
muna.
SVFÍ 30 ÁRA.
Þess má geta til viðbótar orS-
um Henrys, að Slysavarnafélag
íslands er að verða 30 ára. Það
verður það í janúar næsta ár.
S
S
S
s
s
s
s
s
s
V
s
s
s
!í
Arsháfíð
Glímufélagsins Ármanns.
verður haldin í Silfurtunglinu laugardaginn 2. marz
kl. 7,30 s. d.
Matur — Skemmtiatriði — Dans.
Dökk föt. — Síðir kjólar.
Aðgöngumiðar verða seldir í skrifstofu félagsins Lindar-
götu 7, miðvikudag og föstudag kl. 8—10.
Nefndin.