Vísir - 15.06.1916, Blaðsíða 2

Vísir - 15.06.1916, Blaðsíða 2
VÍSIR VISIR A f g r e i ö s 1 a blaösins i Hðtel lsland er opin frá kl. 8—8 á hverj-um degi, Inngangur trá Vallarstrætt. Skrifstofa á sama stað, inng. frá Aöalstr. — RitstjórJnn til viðtals frá kl. 3-4. Símf 400.— P. O. Box 367. Best að versla i FATABÚÐINNI! Þar fást Regnkápur, Rykfrakkar fyrir herra, dbmur og börn, og allur fatn- aður á eldri sem yngri. Hvergi betra að versla en i FATABÚÐINNI, Hafnarstr. 18. Sími 269 Tværmeinlokur Jf; ----O---- Oss er skylt að kannast við yfirsjónir vorár, en vér höíum óskoraðan rétt til að andmæla hæversk- lega skoðunum þeim, er vér getum eigi fallist á. Það er meinloka kölluð, ef ein- hver gleymir því í svip, sem hon- um elia er fjölkunna, eða bendir óvart á dæmi máli sínu til stuðn- ings, ér sannar skoðun andmælenda hans hve glöggvast þeim, er hlusta á mál hans eða lesa rit hans. — Hvorttveggja varð á safnaðarfund- inura í fyrrakvöld. Gerðum við hr. eand. theol. S. Á. Gíslason okkur seka sinn í hvorri meinlokunni, og hygg eg því að við þurfum hvor- ugur annan að öfunda. Eg gleymdi alkunnri ritningargrein, sem eg ætl- aði að vitna í, svari Jesú, er læri- sveinar hans spurðu hann, fyrir hvcrja sök hann kendi fólkinu í dæmisögum. »Af því að yður er gefið að skilja leyndardóma guðs ríkis, en hinum er það eigi gefið«. Mér kom sú meinloka að vfsu illa, rétt eins og þegar meðhjálparar ruglast í »faðirvor« f kirkjunni.og bið eg góðgjarna áheyrendur að af- saka, að mál mitt varð eigi skipu- legt af þeim sökum og fyrir því, að eg hafði eigi hugsað mér að taka til máls á fundinum, fyrr en eg sá, að engi var þar lengur við- staddur.er líklegur væri til að hefja máls til varnar þeirri stefnu, er eg er sannfærður um, aö berhöfuð og herðar yfir eldri stefnuna i kenslu kristinna fræða, sögulegu kenslunni. Hinir lái mér, er vilja, þótt eg hefði eigi að þessu sinni hin heppileg- ustu svör til reiðu gegn innskotum hr. Sigurbjarnar, og aö þau rugl- uðu nokkuð framsetningu mína. Eg hafði nefnilega búist við, að hann væri karteisari maður en svo, að gera sig sekan í slíku. Málefnið er mér meira virði en hvor okkar hr. Sigurbjarnar varð orðfimari að þessu sinni, og sný eg mér þá að því. Tilgangur kristindómskenslunnar er fyrst og fremst sá, að betra og gðfga börnin, og >leiða þau til Krists*, eins og borgarstjóri sagði. Deilan er um, hver aöferðin sé heppilegust að því takmarki. Þar finst mér sjálfsagðast að taka þann til fyrirmyndar, er óneitanlega hefir bezt kent kristnina, bæði að fornu og nýju, sjálfan Krist. Hann byrj- aöi jafnan að kenna óþroskuðu fóiki sögulega. Og svo Ieiddi hann oft með fáum orðum fegurstu gull- kornin í sögunni í Ijós. Orð hans náðu inniiega til hjartans.. Kerfi- kenningar og ályktanir eru sjald- gæfar hjá honum, einkum þegar hann talar við lýðinn, sem var á byrjunarstigi kristindómsins, líkt og skðlabörnin. Þá notar hann sög- urnar sínar fögru, lifandi myndtr, er mótast djúpt f sálirnar ungu. Hr. Sigurbjörn dró dæmi af reikningskenslu, til samanburðar við kenslu kristinna fræða. Reikningur hefði áður verið mjög illa kendur víða, og þó þætti eigi ráð að Uggja kenslu niður í stærðfræði. Þessu dæmi var ætlað að hrekja þá skoðun, að heppilegast myndi að hætta að nota kvcrið sem barna- I lærdómsbók. Ötlum, er tekið höfðu til máls á fundinum, var brennandi áhugamál, að krislin fræði séu kend sem allra bezt og innilegast í skól- unum. Hvers vegna fann herra Sigurbjörn köllun hjá sér til að semja nýja reikningsbók, þar sem hann hafði miklu meira af léttum æfingum og dæmum úr dag- lega lífinu, heldur en áður var titt í íslenzkum reikningsbókum, en minna af þurrum óhlutkendum töl- um ? Var það ekki einmitt til þess að gera námið «létt og skemti- legt», og skiljanlegra börnunum en þurrar «formúlur?« Eða var það til að minka eða deyða áhuga barnanna á reikningi ? Hvað Ii'zt yður? Eg fyrir mitt leyti held, að hannhafi samið bókinaígóðum til- gangi, til þess aö laða börnin að reikningsnámi og festa þaö í hug- um þeirra á hlatkendan hált — alveg eins og safnendur Barnabiblf- unnar, og margir af oss, sem höf- um notaö hana við kenslu, erum '. sannfærðir um, að sðguleg kenslu- bók í kristnum fræðum laðar bötn betur að þeim og hefir meiri áhrif á trú þeirra og siðgæði en óhlut- kent guðfræðisrit, eins og «kverið» sem hr. Sigurbjörn játaði sjálfur að hann hafi eigi skilið sumt í, fyrr en ári síðar en hann lauk prests- námi. Það er eigi ætlun vor að beitast gegn kenslu kristinna fræða f skól- unum. Þvert á móti. Ekkert er oss fjær, vinum barnabiblíunnar. Eg vil gjarnan auka hana að tnun, en fyrst og fremst sögur og sam- tal viö börnin, en orðrétt nám að eins nokkurra fegurstu kaflanna og valinna sálma, er bezt kunna tök á tilfinningum barnanna og hafa afl til að lyfta sáium vorum í æðra veldi, svo sem hin gullfagra kvöld- bæn Mattfasar: «Nú legg eg aftur ljósin augna minna«. Reikningsdæmi hr. Sigurbjarnar er að eins sönnun vors máls, vina sögulegs kristindóms barna. Þar í lá meinloka hans. Hafi hann þakkir fyrir hana, eins og hið bezta, er eg hefi heyrt í kristnikenslustundunum hans í sunnudagaskólanum, smd- sögurnar inndælu úr nútíð og for- tíð. 14. júní 1916. Guðm. R. Ólafsson úr Grindavík. Bretar á vígvellinum ------ Nl. Eg hefi heyrt það fundiö að enska hernum, að heimennirnir séu of ungir, eingöngu unglingar. Það er rétt. En eg fæ ekki séð aö þaö sé miklll galli. Einn af hershðfð- ingjum Wellingtons sagði eittsinn, að hann vildi heldur unga menn en gamla. »Gömlu hermennirnir eru of kunnugir«, sagöi hatin. — »Þessi börn«, sagði Ney marskálk- ur, er yngsta herdeildin frá 1913 gekk framhjá honum — »ganga út í hvað sem er«. Brezkir hermenn á vigvellinum eru ekki í neinni æfintýraleit. Þeir ern þar sem krossfarendur og eru sér þess meðvitandi, þó að þeir séu ungir. Þeir gengu í herþjón- ustuna af því rödd samvizkunnar sagði þeim að þeir atltu aö fara. Þeir vita, að frásagnir enskrablaða af »nýjum sigurvinningum Eng- Iendinga« eru orðagjálfur eitt. Þeir visa, að sem stendur verða þeir af öllu megni — ekki að sækja fram, heldur að standa fastir fyrir. — Þeir vita, að allir Englendingar muní klæddir sorgarbúningi áður en Þjóðverjar verði reknir út ár Frakklandi og Belgíu hvað þá yfir Rín. Þeir vita, að éfriður þessi veröur mjög langvinnur. En þeir gefast aldrei upp. Enski bolbítur- inn hefir náð föstu taki og hann sleppir aldrei takinu. Hugsunarháttur brezkra hermanna kemur berlega fram í orðum, sem eg sá letruð á trékross á nýlegri gröf: «Vegfarandi! Segðu Englandi, TIL MINNIS: Baöhúsið opið v. d. 8-8, ld.kv. til 11 Borgarst.skrif.it. f brunastöð opín v. d 11-3 Bæjarfóg.skrifst. Hverfisg. op, v. d. 10-2 og 4-7 Bæjargjaldk, Laufásv. kl. 12-3 og 5-7 v.d Islandsbanki opinn 10-4. K. F. U. M. Alm. samk, sunnd. 8l/t siðd Landakotsspít. Sjiíkravitj.tími kl, 11-1. Landsbankinn 10-3. Bankastjórn til viö- tals 10-12 Landsbókasafn 12-3 og 5-8. Utlán 1-3 Landssiminn opinn v. d, daglangt (8-9) Helga daga 10-12 og4-7 Náttúrugrlpasafnið opið 1V.-21/! síðd. Pósthúsið opið v. d. 9-7, sunnd. 9-1 Samábyrgðin 12-2 og 4-ö. Stjórnarráðsskrifstofurnar opn. 10-4 v. d. Vifilsstaðahælið. Hcimsðknartími 12-1 Þjóðmenjasafnið opið sd. þd. fmd. 12-2 Ókeypis lækning háskólans Kirkjustræti 12 i Alm. lækningar á þriðjud. og föstud. kl. 12—1. Eyrna-, nef- og hálslækningar á fðstud. kl. 2-3. Tannlækningar á þriðjud. kl. 2—3. Augnlækningar i Lækjargötu 2 á ir.ið- vikud. kl. 2—3. landsféhirðir kl. 10-2 og 5-6. að sá, sem hvílir undir þessum krossi, hafi dáið glaður«. A. P. __________ (Þýtt). Gvendur á Sandi í nauðaómerkilegu ritdeilumáli milli Gvendar á Sandi og Jóns Ó- lafssonar, hefir Gvendur gerst til þess að sletta slöfum í J. A. Hjalta- Hn skólameistara okkar og fræðara. Er þann pistil að lesa í Lögréttu 31. f. m. — Hann ber þar á Hjaltalín það, að hann hafi kent okkur rangan framburð á íslenzkri tungu, og miöar viö Þingeyjarsýslu- framburð. en ekki færir hann til nokkurt orð eður nokkra setningu úr málfræði Hjaltalíns, til þess að r e y n a að sanná þetta fleipur sitt. Ætla eg að Gvendi mundi verða þetta örðugt. Eg hygg, að það sem um framburð stendur í mál- fræði Hjaltalíns — eg á hana enn — sé réttara en «ÞingeyjarsýsIu- framburður» og górt Guðmundar á Sandi út af honum. Þykir mér áilhart að þola að Guðmundur á Sandi eða hver ann- ar sem væri okkar lærisveina Hjalta- líns, skuli verða til þess að kasta hnjóði að honum, slíkur kennari og stjórnari sem hann var. Og þd held eg að slíkt sitji ekki verr á nokkrum manni en Guðmundi frá Sandi, því eg þykist mega fullyrða það, aö Guðm. á Hjaltalín alt þaö að þakka, er hann kann til þessað fara með íslenzkt mál. En s<ro eg slái varnagla við því, að Gvendur fari að glæpast til þess að bretta granir að mér fyrir þessar líiiur, ætla eg að láta hann vita það að um þessa hluti tala egviö hann sem sá er valdið hefir. 14. júní 1916. Árni Árnason (frá Höfðahólum).

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.