Vísir - 17.07.1916, Blaðsíða 3

Vísir - 17.07.1916, Blaðsíða 3
VfSIR SpiritíS-kompás sem sjá tná á neðan frá óskast til kaups. Matthías Olafssort, Ingólfshús, Reykjavík. Reyttur og óreyttur Lundi fæst í Ishúsinu. Prentsm. P. Þ. Clementz. Krone Lageröl er best. Tilkynning frá Mlbrigðisfulltrúanum, Hérmeð áminnast allir þeir, er mjólk selja, eða hafa útsölu á mjólk fyrir aðra, hér í bænum, að skila til heilbrigðisfulltrúa vott- orði frá dýralækni um kýr og fjós framleiðenda mjólkurinnar, inn- an 5 daga. -- Að öðrum kosti verða þeir tafarlaust lögsóttir. Heilbrigðir,fullirúinn í Reykjavík, 16. júlf 1916. 4 Arni Einarsson. Stúlku van-tar í þvottahúsið á Vífilsstöðum. — Upplýsingar gefur yfirhjúkrunarkonan. l_ HSS53NHN "tiwmrtm LOGMENN Oddur Gfsiason yflrréttarmalafiutningsmaöur Laufáavegl 22. Venjulega heima kl. 11-12 og 4-5 _ _í_i_?6____________ Péiur Magnússon, yfirdómslögmaBur, Hverfísgötu 30. Simi 533 — Heima kl 5—6 . Bogi Brynjólfsson yfirréttarmálaflutningsmaBur, Skrifstofa í Aðalstræti 6 [u pi]. Si ifstofutimi frá kl. 12— og 4—6 e. — Talsími 250 — f»3i VATRYGGINGAR ÍAR I Brunatryggingar, sae- og stríðsvátryggingar. A. V. Tulinius, Miðstræti 6 — Talsími 254 Det kgl. octrt Brandassurance Comp. Vátryggir: Hús, húsgögn, vöru- alskonar. Skriístofutími8-12 og -28. Austurstræti 1. N. B. Nielsen. rJ Dóttir snælandsins. Eftir Jack London. 9 Frh. — Og Tenas Hee-Hee ætlar þangað! Æ, æ, æ! Nú var tjaldskörinni lyft upp. Matti McCharty gægðist inn. Ertu þarna, Froua? Það hefir verið beð- iö eftir þér með morgunmatinn í hálftíma. Andy gamla er orðin öskuvond, af því þú kemur ekki. Qóðan daginn, Neepoosa, góðan daginn Muskim! En þið munið nú líklega ekki eftir mér. Þau svöruðu ekki kveðju hans öðruvísi en muldra eitthvað lágt í barm sinn. Svo þögðu þau. — En flýttu þér nú^ stúlka, hélt Matti áfram. Gufuskipiö leggur af stað um miðjan dag í dag, svo eg fæ ekki aö vera lengi, með þér. Og svo bíður maturinn eftir þér og verður kaldur. 3. kapítuli. Frona veifaði hendinni til Andy, í kveðjuskyni, og lagði af stað eftir sleðabrautinni. Hún bar á bakinu Ijósmynda- vélina sína og litla ferðatðsku. f staðinn fyrir göngustaf hélt hún á pílviðargreininni, sem Neepoosa hafði fengið henni. Hún var klædd á þann hátt, sem kvenfólk er vant í fjallgönguferð- um, var í stuttu og nærskornu pilsi. Það var grátt að lit og alveg skrautlaust. Annar farangur hennar en ljds- myndavélin og taskan var undir umsjón Del Bishops. Ogbáruhann nokkrir Indíánar, sem voru lagðir af stað nokkrum klukkustundum á undan. Daginn áður, þegar Frona, ásamt með Matt McCharty kom frá tjöld- um Indíánanna, hafði Del Bishop beðið eftir henni. Þau urðu brátt ásátt, því uppástunga hans um fyrir- komulagið á ferðalaginu var stutt- orð og blátt áfram. Hún ætlaði sér inn í landið. Hann hafði hugsað sér að fara þangað líka. Hún yrði að fá ein- hvern sér til aöstoðar, og ef hún ekki væri sammæld viö neinnann- an, þá stæði hann til boða. Hann haföi gleymt að segja henni frá, daginn sem hann flutti hana í land frá skipinu, að hann væri búinn að vera mörg ár þar í landinu og væri vel kunnugur öllu. Það væri að vísu satt, að mikill hluti ferð- arinnar væri vatnaleið, en hann ðttaðist það ekki. Hann óttaðist, yfir höfuð að tala ekkí nokkurn skapaðan hlut. Þar að auki skyldi hann, ef með þyrfti, berjast fyrir hana til síðasta blóðdropa. Hvað borgunina snerti^ þá skyldi hún aðeins leggja honum Iiðsyrði við Jakob Welse, þegar þau kæmu til Dawson, og það jafngilti fyrir hann útgerö til heils árs. Nei, hún skyldi alls ekkert vera að brjóta heiiann um að hún þyrfti að borga ferðakostnaðinn. Hann myndi fljótt ná sér í nægilegan gullsand þegar hann kæmi til Daw- son. Hún skyldi nú hugsa um þetta tilboð sitt. Og Frona var ekki lengi aö hugsa sig um. Áður en hún var búin að boröa morgunverðinn var Del Bishopfarinn að útvega burðar- mennina. Hún varð þess fljótt vör aö hennar hóp miðaði betur áfram en flestum öðrum, enda báru þeir þunga bagga og hvíldu sig á hverj- um hundrað föðmum, að minsta kosti. Henni veitti samt erfitt að geta orðiö samferða litlum hóp af Skandi- nöfum, sem vorú rétt á undan. Það voru stórvaxnir, ljóshæiðir ris- ar, sem hver um sig bar hundrað punda bagga og óku þar að auki hjólbörum, með sex hundruð punda þunga. Þeir voru kátir og fjörugir, og þetta krðalag var þeim hreinasti barnaleikur, sem þeir ekki tóku neitt nærri sér að eiga í. Þeir gerðu að gamni sínu hver við annan, og við þá, sem fram hjá fóru, á tungumáli, sem enginn skildi. Þeir hlógu hátt og kari- mannlega. Menn viku úr vegi fyrir þeim, og horfðu á eftir þeim öfundar- augum, því þeir hlupu upp hvern háls og rendu sér svo niður af honum hinumegin, og fóru þásvo geyst að eldglæringar sindruðu út frá hjólböruhjólunum. Nú lá leiðin gegnum þyktskóg- arbelti, sem náði niður að vaðinu á ánni. Þar lá lík af manni, sem hafði druknað og rekið á land úr ánni. Einhver af ferðamönnunum spurði með miklum ákafa og hálf óttasleg- inn: ,Hvar er samferðamaður hans? Ætli að enginn hafi verið honum samferða. Tveir aðrir höfðu hægt og rólega látið af sér baggana. Og þeir tóku sér fyrir hendur að skrifa upp eftirlátna muni hins druknaða. »

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.