Vísir - 06.10.1916, Blaðsíða 3

Vísir - 06.10.1916, Blaðsíða 3
VISIR um fangbrögðum og hvor um sig reyndi að koma hinum undir, til þess að forða sínu eigin lifi en koma fjanda sínum til heljar- Hvorugnr þeirra gleymdi nokkurn- tima þeirri heljarglímu. Loksins B ókbanflsTinnustofa höfum við undirritaðir opnað íí Laugaveg4 Virðingarfylst Jónas Sveinsson Björn Björnsson. hepnaðist Bleik að koma böndum að hálsi Kínverjans og með síð- ustu kröftum sínum reyndi hann að vinna mótstöðumann sinn. Báð- ir voru þeir að þrotum komnir og hvor um sig óskaði þess að geta haldið Iengur út en mótstöðumað- urinu. Pað sem Bleik mundi síð- ast var það, að honum syrti fyrir sjónum og hann varð máttvana og það aíðasta sem hann hugsaði, var að hann hefði borið lægra hlut. En þegar hann vaknaði var Tinker hjá honura og sagði hon- um að hann hefði veitt Wu Ling bana um leið og' hann misti með- vitundina. En ekki leið á löngu áður en Bleik komst að því, að hinn gamli óvinur hans var ekki dauður, og svo hófst baráttan á En nú, eftir allar hinar miklu skærur er þeir höfðu átt saman, var Bleik á valdi gula prinsins, og nú voru litlar líkur til að hann mundi bjargast. [Prh.] Eaíbáturinn Bremen Lauat fyrir mánaðamótin barst Vísi símfregn um að verslunar- kafbáturinn þýski, Bremen, hefði sést þá nýlega í landhelgi Banda- ríkjanna, og hefði hann þvi átt að komast til hafnar þar næstu daga, en engar fregnir hafa þó borist hingað um það, svo ábyggi- legt megi telja. Virðist því ekki vera um nema tvent að tefla: annaðhvort hefir þessi fregn verið flugufregn ein, -eða skipið hefir farist skömmu eftir að til þess sást. Það er nú haft eftír loftskeyt- um, sem enska herskipið sem hing- að kom á dögunum hafði fengið á leiðinni hingað frá Bretlandi, að þð að opinberar þýskar tilkynn- ingar staðhæfi að Bremen sé kom- in til Ameríku, þá hafi enn engin fregn um það komið til Bretlands að vestan. En svo segir í skeyt- um þessum, að við strendur Ame- ríku hafi fundist bátur á reki, sem staðið hafi á: „Björgunar- bátur „Bremen" Wilhelmshaven", og virðist þá auðsætt, að skipið hafi farist, ef sú fregn er sönn, því að varla getur verið um ann- að skip samnefnt að ræða. En ósénnilegt er það þó, að Þjóðverjar segðu skipið komið fram, ef það væri ekki, og björg- unarbátssagan er ekki sérlegr sennileg. Húsnæðisskrifstofa . tæjarstjóTnariníiar opin kl. 3—6 virka daga í bæjarþingstofnnni. Skorao er á alla þá sem enn ekki hafa fengio hús- næði til 14. maí n. k., ao mæta á skrifstofunni í dag og á morgun — föstudag og laugardag — svo nákvæm skýrsla fáist yfir ástandib, eins og þao nú er. Námsskeið fyrir stúlkur verður haldið af nokkrum kennurum Kvennaskól- ans þar í skólanum ef nógu margir nemendur gefa sig fram. Náms- greinar verða: íslenska, enska, dauska, saga, landafræði, reikningur, skrift og ýmisleg handavinua. Nemendum er heimilt að velja milli námsgreinanna. Námsskeiðið hefst 10. t>kt. ef nógu margir nemendur gefa sig fram. Allar nánari upplýsingar gefur Guðrún Guðjohnsen. Bókhlöðustíg 8, Heima kl. 1—3. Stulka vel að sér óskar eftir vinnu nokkra tíma á dag helst við létt ritstörf, barnakenslu eða eitthvað þvílikt. Uppl. á Ránargötu 29 a milli 2 og 4 e. h. Duglega stúlku til að standa fyrir þvottahúsinu, 2 þvottastúlkur og eina gang- stúlku, vantar að Vifíisstöð- um. Upplýsingar gefur yflr- bjukrunarkonau. Dóttir snælandsins. Eífir Jack London. 76 Frh. Veður var bjart og heiðskírt og sólin var að koma upp. Þau skiftust nú á um að kikja. „Sko! Er það ekki merkilegt", sagði Coubertin, „enn þá hefir vatnið lækkað um eitt fet! Það verður ekki meira úr ísskrúfinu". Jakob Welse leit til hans al- Vörugefinn. „Getur kannske orðið eitthvað ur því enn ?" gpurði baróninn. Frona leit spurnaraugum a föð- ur sinn. „ísruðningar geta oft orðið slæm- ir", sagSi hann og hló við. „Það er alt undir því komið hvar þeir eru og hvar maður þá sjálfur er staddur". „En áin! Sko! hún er að minka. Það get eg séð með ber- um augum"! „Það er ekki um seinann enn Hu, sagði Jakob Welse, um leið og hann horfði út yfir fijótið og eyjarnar, „farið þér nuinnítjald- ið, Coubertin, og farið í skóna sem standa við ofninn. Og þú, Prona, sjáðn um að kveikja upp og hita kaffið". Hálfri klukkustund siðar hafði lækkað í ánni um tuttugu fct, en ísrek var mikið í henni enn. „Svona nú, nú byrjar leikur- inn! Horfið þér þangað, franski glanni! Sko, þarna í álnam vinstra megin! Nú byrjar leik- urinn". Coubertin «á nú hvernig állinn vinstra megin lokaðist og stórar íshrannir ruddust upp milli eyj- anna og vatnið fór undir eins að hækka f ánni. „Þetta er hrikalegt", sagði Cou- bertin. „En tígulegt er það samt, bar- 6n!" sagði Frona ertnislega, „en nú vöknið þér í fæturna". Hann vék sér undan, og það mátti. ekki seinna vera, því rétt í sama bili ruddist jakahrðnn þangað sem hann hafði staðið. Vatnsmegnið hóf upp ísinn og hann var nú næstnm mannhæðar hár múr, sem umkringdi eyna á alla vegu. „En hann hrynur, þessi ísgarð- ur. Sko til, nú rofnar hann". Frona aðgætti ismurinn vand- lega. „Nei", sagði hún, „hann er öklofinn enn". „En áín vex nú ekki eins ótt og áður". „Hún er samt ekki hætt að vaxa". Hann þagði stundarkorn, rétt eins og hann vissi ekki hverju hann ætti að trúa. Svö glaðnaði yfir honum. „ Já, ná veit eg það! Einhverstaðar lengra upp frá er annar isruðningur, Þetta er stór- kostlegt! Er það ekki satt?1-, „Já", sagði hún, „ensetjumnú svo, að þessi efri jakagarður rofni og sá neðri rofni ekki". Hann einblíndi a hana þangað til honum varð það ljóathvaðhun átti við. Hann stokkroðnaði.'veif- aði til hendinni og sagði: „Já, svo fer alt, þér, eg, tjaldið, bát- arnir, kofinn, trén og alt sáman — fjandans til". Frona hristi höfuðið, „það er verri sagan", sagði hún. „Verri sagan? Nei, verið þér hægar! Það er stórkostlegt!" „Nei, nei, barón! En mér þyk- ir leitt að þér ekki eruð Engil- saxi. Sá kynþáttur mætti miklast af yður". n0s þér, Frona, væruð sann- íðlluð prýði frakknesku þjóðar- innar, ef hún ætti yður"- „Altaf skulu þau þurfa að vera að skjalla hvort annað", sagði Del Bishop glottandi. „En flytið þið ykkur nú", hélt hann áfram, „það eru tveir veikir menn í kofa þarna niðurfrá og við erum neydd- ir til að reyna að ná í þá". Og svo rank hann at stað. Áin óx stöðugt, en hægara en í fyrstu. Þeir hlupu áfram áleiðis til koí- ans, sem Bishop hafði getið um. Þar uppi á þakinu lágu tveir sjúkir menn, vafðir inn í ábreiður. En þeir Biehop, Coubertin og Jakob Welse óðu inn í kofann, sem mik- að vatn var runnið inn í, til þess að leita að íötum manna þessara og öðru sem þeir áttu. Vatnið þar inni tðk þeim í mitti. „Látið þið ekki tóbakið vökna", kallaði annar sjúklingurinn tií þeirra með veikri röddu. „Skollinn hafi tóbakið", sagði félagi hans, „en gætið vel að sykr- inum og mjölinu". „Bill segir þetta af því að hann reykir ekki sjálfur, fröken góð", sagði nú sá fyrri, „en viljið þér ekki sjá um tóbakið?". „Hérna, og haltu þér nú sam- an", sagði Del Bishop, um Ieið og hann fleygði tóbaksílátinu til mannsins, sem þreif það eins áfergislega og það hefði verið fult af gullsandi.

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.