Vísir - 17.10.1946, Blaðsíða 7

Vísir - 17.10.1946, Blaðsíða 7
Fimmtudaginn 17. október 1946 V IS I R staðreyndin af annari blasti við, hver minning- in af annari vaknaði, beil röð atvika, og bann sá allt i sinu rétta ljósi, er jafnvægi var komið á i buga hans. Snekkjan Gar vaggaðist Ókyrf á öldunum. Hann var að breyta um átt. Þau urðu að komast í hurtu þegar. Halvard beið á bryggjunni — Millie —! Hann reis skyndilega á fætur. Hann bafði yfirgefið Millie. Skilið hana eftir í þjáningum sínum og angist við hlið föður hennar, sem lá liðið lik, og i návist þorparans Nieholas. Ast bans reis af nýju, eins og há alda, og sópaði burt öllum fyrri hugsunum, vegna þess að hann gerði sér nú enn ljósari grein en áður fyrir hættunum, sem hún var í. Jafnframt vaknaði þó efi um, að hún mundi aldei biða þess bætur andlega, sem hún hafði orðið að húa við og þola, einkum vegna þess, að hann var sannfærður um, að hún hefði verið viðkvæm frá upphafi, svo mikið bafði hún orðið að þola, að jafnvel sá eða sú, sem sterkari vilja hafði en hún, inundi hafa bugast látið. Hann sagði við sjálfan sig, að það mætti ekki fyrir bana koma, að verða að þola neitt slikt framvegis, sem fyrir hana ' hafi komið, ekk- ert ofbeldi, ófrelsi, kúgun, ekkert sam gat lam- að frjálsan vilja hennar eða bakað henni ang- ist. — Hann gekk hratt um götuna eftír giil- aldina gilskorningnum og hugsaði á þá leið, sem að framan greinir. Hann yrði að leiða hana rólegur og ákveðinn að kænunni, það er að segja, ef það væri þá ekki of seint. Tilraunir bans til að bjarga henni liöfðu reynzt misheppn- aðar, hann bafði gert hverja skissuna á fætur annarri. Hver þeirra um sig hefði vel getað haf t binar háskalegustu afleiðingar, og samanlagðar höfðu þær kanske þegar haft það. Hann steig upp á svalirnar fyrir framan hús- ið og fór inn í forstofuna. Ljósið logaði enn á lampanum í herberginu, og í daufri skímu þess sá hann, að Isach Nicholas lá ekki lengur i bnipri á neðstu þrepum stigans. En þegar i stað beyrði bann þrusk einbversstaðar hærra uppi og óljóst gat hann greint eitthvert flykki efst í stiganum. Nicholas var, að því er virtist að ná þvi marki, sem hann hafði sett sér, að komast upp, og þraukaði af mikilli þolinmæði við það, þrátt fyrir þjáningarnar. Woolfolk taldi hyggilegast af sér, að hafa engin afskipti af Nicholas eins og sakir stóðu. Hann lagði leið sína inn i herbergið sem ljós- ið logaði i, og fann Millie þar. Hann sá hana sitja þar sljóa á svip og stara á þann sem lá lið- ið lik — myrtur — við fælur liennar. „Eg verð að segja yður frá föður mínum," bóf hún máls í samræðutón. „Eins og eg sagði yður bundu konur í Virginia svuntu við burðar- luininn á útidyrum bans, af þvi að hann vildi ekki fara i striðið, og árum saman hvildi þetta svo þungt á Iionum, að bann gat ekki um ann- að bugsað. Löks var svo komið, að bann varð hríeddúf við allt og alla. Hann var þreklaus með öllu, þoldi enga árcynslu, andlega eða likam- lega, allt var honum til ama, leiðinda, þreytu, jafnvel að borfa á sólina, og ef einhver ágrein- ingur kom upp, hafði hann ábyggjur af því i margu daga á eftir." Hún nam staðar, eins og hún væri að hugsa undrandi um það, sem á eftir kæmi. „Og Nicholas — en það skiptir ekki máli. Það var ákveðið að eg bitti mann nokkurn, við ætl- uðum burt saman, til einbvers staðar, þar sem friður rikir. Við ætluðum að sigla þangað. Hann sagði klukkan átta. Nú, klukkan sjö var Xicholas í eldhúsinú. Eg færði föður minn i þykkasta frakkann, sem hann átti, og hafði til laks tiefil hans og þykka vettlinga, settist svo og beið. • Eg þurfti einskis með. Hlýja bugans var svo mikil, að bún nægði. Þá spurði faðir minn mig að því, bvers vegna eg befði fært liann i þenn- an frakka — ef eg befði sagt bonum það befði bann dáið af bræðslu — og hann sagði, að sér væri of heitt, og var sífellt að nudda um þetta. Nicholas beyrði til hans og vildi fá vitneskju um hvernig á því stæði, að eg befði fært föður minn í vetraifrakkann bans. Hann sá trefilinn og vettlingana og grunsemdir vöknuðu i buga bans. Hann var sifellt eittbvað að dunda i forstof- unni og vældi þar dálítið — hann snökti oft, eins og eg sagði yður áður. Eg sat áfram hjá föður minum og reyndi að detta niður á eitt- livert gott ráð. Loks datt það í mig, að fara eftir gulaldini, en Nicholas vildi ekki trúa mér, hann ýtli mér inn, og sagði að eg væri ,,að fara til hins"." „Nicholas," sagði eg, „hagaðu þér ekki svona heimskulega. Hver heldurðu að fari að róa i Jand frá snekkjunni að næturlagi í þessu veðri'? Þar að auki — hann er farinn." — Eg sagði þetta til að blekkja bann, en það beppnaðist ekki. KEISARINN SAGÐI NEI. EFTIR H. L. MERILLAT, KAPTEIN., kvöld. Agana hafði orðið fyrir miklum áhrifunj af rökfærslum vinar sins, Watanabe, og var þess vegna bugsjúkur og óræðinn. Clark, ofursti, fór að sjúkrabörum majórsins og minnti hann á fyrri sannfæringu hans um, að það væri sæmd fyrir Japani og einnig rétt af þeim að gefast upp, þegar þeir gætu ekki lengur lokið ætlunarverki sínu. Clark ofursti sagði við majórinn: „Allir yðar beztu, ungu menn í Japan eru í hernum. Ef allir þeirra láta lífið í ósigri, eins og hernaðarreglur yðar mæla fyrir, hver verður þá eftir í Japan?" Japanski majórinn var óákveðinn. „Japanir eru hernaðarþjóð," sagði bann. „Þeir bugea sem her- mcnn og eru mótaðir af erfikenningum um bern- aðarlega sæmd. Fyrsta skylda þeirra er gagnvart keisaranum, Ef þeir bregðast þeirri skyldu sinni, verður lífið þeim tilgangslaust." „Hver verður eftir í Japan?" endurtók ofurstinn. Agana varð aftur óakveðinn. Ofurstinn lét ekki uud- án. Han endurtók spurningu sípa í þriðja sinn, en þá bugaðist japanski majórinn og tárfelldi. Sjó- liðarnir á landgöngubátnum fylgdust með því, sem gerðist, og atvik þessi böfðu mikil áhrif á -þá. „Eg fann, að eg átti í höggi við eitthvað, sem var eins og steinveggur," sagði Clark ofursti síðar. „Hér var um að ræða greindan mann, sam hægt var að tala skynsamlega við og sem sýndi með orðum sin- um, gjörðum og ósjálfráðri hegðan, að hann var mér að mestu leyti sammála. En við komum að hinum fyrrnefnda vegg, sem hafði verið vandlega byggður með margra ára þjálfun, og eg velti fyrir mér, hvort mér tækist nokkurn tíma að ryðja honum úr vegi." Ofurstinn hélt áfram tilraunum sinum. Hann end- urtók hvað eftir annað, það sem þeir báðir vissu; að hann hafði komið heiðarlega fram við majórinn, boð fyrr, og að hann talaði við hann sem yfirmaður við yfirmann og auk þess um málefni, sem var afar niikilvægt fyrir menn beggja þjóðanna. Með erfiðismunum reis majórinn upp á sjúkra- börum sínum, grátandi, greip hendi Clarks og sagði á ensku: „Þakka yður fyrir, þakka yðvir fyrir." Morguninn eftir var Agana ákafur í að fara aftur að landi, til þess að endurtaka uppgjafarbeiðnina við landa sína. Farið var í innrásarbáti til strand- arinnar, og í honum var eins blandaður hópur samn- ingamanna og í fyrri skiptin. I þetta sinn spurði herprestur nokkur, Porter, kapteinn, hvort hann mætti koma með þeim, og síðan bættust nokkrir aðrir með í hópinn. Klukkan 9,45 fyrir hádegi sigldi báturinn upp i fjöruna með gula fánann blaktandi. Stundvíslega klukkan 10 kom japanska flaggið í ljós uppi í hæð- unum . Á hinum háii klettum, sem slúttu yfir fjör- una voru japanskar byssur, sem beint var að mönn- unum í bátnum. Fimmtán mínútum síðar kom japanski aðstoðar- foringinn, Yamamoto, út úr kjarrgróðrinum. Hann var afar formlegur í framkomu og með samanbitn- ar varir. Með daufu brosi og þrjózkulegu látbragði r. (£. BumuyhAi - TARZAN - m Bófaforinginn Krass herti tak sitt á gikknum á riflinum. Nú virtist vera fokið i öll skjól fyrir Mutavo. Hann var alveg á valdi bófaforingjans og manna hans. Hann snéri sér hjálparvana í áttina til hermanna sinna, eins og til þess að ganga úr skugga um, hvort þeir hefðu ekki einhvern möguleika á að hjálpa honum úr þessari klipu. í sömu svipan kvað við apa-óp kon- ungs frumskóganna. Það var merki Tarzans um, að nú skyldu menn hans kasta spjótum sinum á bófana. Og það var sannarlega ekkí seinna vænna. Spjótin frá mönnum Tarzans komu fljúgandi úr öllum áttum. Þau misstu heldur ekki marks. Menn Tarzans voru engir viðvaningar i spjótkasti, og bóf- arnir féllu til jarðar sem einn maður.

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.