Vísir - 06.10.1951, Side 7

Laugardaginn 6. október 1951
V I S I R
til þess. ^5 Drakc lcænji i heinisókn til Pu,nta Arenas.
„Hvers óskið þér?“ sagði bann í uiálamiðunaríón.
,iAð ganga á land,.svo .eg:þ,urfi ekki að æpa lengur,“
sagði Magnús stuttlega — „eins og fisksali“.
Landstjórinn lét undan og er þeir stigu á land, Magnús
og Ben Absedik. Tók hann þeim með kuldalegri kurteisi
og kynnti sig sem Don Sanchez de Oquendo. Að svo búnu
endurtók liann livers þeir óskuðu.
En Magnús fór sér hægt af ásettu ráði, talaði ahnennl
uni vatn og yjstir, og lét sig engu skipta live þóttaleg
franikoma landshöfðingjans var. Meðan hann ræddi yið
landshöfðingjann kom hann }ni svo fjrir, að landshöfð-
iiiginn gat ékki komizt lijá því, að virða fyrir sér skipið.
„Göfugi herra,“ sagði hann, „þetla var erfið og hættuleg.
ferð...og barkskip, sem liafði samflot með okkur, straml-
aði, svo að við liöfuni feiknin öll.af fallbyssum og hclm-
ingi meira lið en vanalega. Sannarlega vddi eg Iáta helni-
ing fallbyssnanna i skjptum fyrir minni fallbyssur úr
bronce.“
Þetta var ginnandi agn, þvi að hið mikla nýlenduvcldi
Spánar, sem var í örum vexti, hafði mikla þörf fyrir stór-
ar fallbvssur. Glampa brá fyrir í augum landshöíðingj-
ans:
„Það er ekki víst nema eg gæti liðsinnt vkkur i því efni,“
sagði haim, „því að það vill svo til, að eins og stendur
höfum við gnægð af litlum fallbyssum.“
„Þetta yrði þá sannarlega beggja hagur,“ sagði Magnús
hlæjandi. „Og meðal annara orða, yðar göfgi, eg verð að
biðja yður áfsökunar á, að eg get ekki boðið yður út i
skipið, þvi að þarna er þröng mikil, og sannast að segja
óliræsis ribbaldar í liói þvi, sem eg neyddist til að taka við.
Er þar enn ein ástæða fyrir, að eg mun hafa eins skamma
viðdvöl og auðið er.“
Don Sanchez hneigði sig til þess að leyna undrun sinui
yfir að þessi enski liundur skyldi geta látið sér detta i liug,
að spænskur aðalsmaður myndi stíga fæti á þiljur hins
fordænida skips lians.
„Eg skil,“ tautaði liann. „Árekstur gæli haft óþægilegar
afleiðingar.“
„Mjög svo, yðar gofgi, en raunar hefi eg fyrirskipað,
að hyer sá á sldpi minu, er sýni nokkurum hér f jandskap,
slculi hengdur, og væri eg þvi þakklátur yðar göfgi, ef þér
vilduð fyrirskipa þegnum yðar að róa ekki bátum sínum i
skotmál við barkskipið. Yarúðarreglur fyrirfram eru
hentugri eu hegning eftir á.“
Landstjórinn horfði á Magnús með vaxandi virðingu.
„Við viljum líka forðast árekstra,“ sagði landshöfðing-
inn og grenjaði fyrirskipun til liðsforingja, sem nærstadd-
ur var, og bætti svo við:
„Af útlendingi að vera talið þér ágætlega spænsku.“
„Þetta er nú oflof,“ sagði Magnús brosandi, „en eg'
dvalcli alUengi á Spáni, og nýlega var de Blscober lands-
höfðingi í Bilbao gestur á skipi minu og urðum við sam-
ferða til Englands. Það er sannur Spánverji. Mér var mikil
ánægja að hafa liann á skipi mínu. Ef til vill þekkið þér
.haxiii?“
„Aðeins að nafni,“ sagði Oquendo og fannst æ niéírá til
um allt, sem Magnús sagði. „En afsakið, að cg hefi látið
vður bíða þarna. Ef þér viljið sýna mér þann heiður, að
fylgja mér til hallarinnar, getum við talast við í ró og'
næði.“
Það var allgreiiiilegt, að hann bjóst við að Magnús
mundi neita að yfirgefa skip sitt og menn, en Magnús þá
boðið fegins hugar.
„Með mestu ánægju, yðar göfgi, levfið mér aðeins að
Leslei Turner White:
93
MAGNðS MARGRÁÐUGI.
ÍQOCXWOQQOOOCXlOOQOOOQQOOOOOOQQOQQQQGaOQOCXXUOOQQI
Landstjórinn stikaði fram á hafnargarðinn og kallaði
í móti:
„Eruð þið enskir ?“
„Svo er.“
Landstjórinn bandaði frá sér með fyrirlitningu:
„Þið getiS ekki stígið á land hér. Það er.á móti lögnn-
um!“
Magnús þóttist verða steinliissu.
„Hvernig yikur því við?“ kallaði haiin. „Vissulega ekki
lögum gestrisninnar, sem Spónverjar hafa jafnan í þeiðri
lialdið. Ekki lögum þeim, sem gilda um sæfarendur, sem
kveða svo á, að öllum sgiefargiijduni í nauð skuli liðsinna.
Veifið oss leyfi, yðar göfgi, og bjóðið olckur velkomna,“
Bátinn hafði nú rekið næslum að hafnargarðinum.
Magnús sá landstjórann ygla sig. Aftur bandaði landstjór-
inn þeim frá.
„Farið sömu leið og þið komuð. Eg hefi skýr fyrirmæli,
sem eg verð að hlíta. Við hefjum skolhríð á ykkur, ef þið
gerið tilraun til að stiga á lán,d.“
Magnús lét í ljós, að lionuni þætti miður hver afstaða
landstjórans var og sneri bald að honum, og liorfði til
skips síns, sem blasti nú við stafna milli, og sáust fallbyssu-
hlaupin greinilega. Magnús .andvarpaði hátt, sneri sér að
laiidstjóranum og mælti alyarlega:
„Yðar göfgi, eg bið yður afsökunar, en eg verð að tqla
i fullri hreinskilni. Þrátt fyrir það að augljóst er, að skip
mitt er vel búið fallbyssum og ágætlega mannað, er það
ekki tilgangur minn að gera árás á bæ þenna. 1 sannleika
sagt var það alls ekki tilgangurinn að sigla hingað, þar
sem við ætluðum til Guienu, en okkur bar af leið vegna
storma og strauma. Vér þurfum vatn og vislir fyrir þið
mikla lið vort, og þetta vildum við fá, — friðsamlega ef
uhnt væri.“
Landstjórimi leit sem snöggvast á fallbyssurnar.
„Fyrirmæli mín, -lierra —“ byrjaði hann, en Magnús
greip frajxi i fyrir honum.
„Vissulega, yðar göfgi, liafið þér lieimild til að veita
undanþágu. Það er ekld nenia mánuður siðaii er lands-
höfðinginn í Bilbao lét okkur í té vistir og vatn, að beiðni
Diakes.“
„Drake,“ stundi landshöfðinginn upp og gat ekki trúað
sínum eigin eyrum. „Góður guð, eruð þið með Drake?“
„Eg var það,“ sagði Magnús, „áður en slormurinn reið
yfir.“
Þcgar hann varð þess var hve slegnir ótta menn urðu
við að heyra nafn Dralces nefnt gekk hann á lagið:
„En ekki þurfið þér að hafa áhyggjur af þessu, herra,“
sagði liann. „Eins og eg tókfram er Guinea ákvörðunar-
staður okkar, og tilgangur minn er sá einn, að fá vatn og
vistir, og að ná aftur sambandi við flotaforingja minn.
Það kæmi sér mjög illa fyrir mig, ef hann kæmi hingað
i leit að mér — pg vafalaust fyrir yður líka, því að Drake
mun ekki taka því með þögninni, ef okkur væri neitað
um nauðsynj ar.“
Það var augljóst, að landsliöfðingjann langaði ekkert
Ýmsar ályktamr
fjórðungsþings
Vestfirðinga.
Þriðja f jórðungsþing Vest-
firðinga var haldið að Bjark-
arlundi í Reykhólasveit dag-
anna 8. og 9. }>. m.
A þinginu, sem er ársþing
Fjórðungssainbands Vest-
firðinga, eiga sæti þrír full-
trúar frá hverju bæjar- og
sýslufélagi Vestfjarða. Gerð-
ar voru margar ályktanir.
Meðal þeirra var áskorun
á rikisstjórnina um rann-
sókn á vinnslu inálma á
Vestfjörðnm. ÁJyktun um
raforkumál, þaraverksmiðju
á Reykhólum, varðveizlu
fornra nienningai'verðmæta,
byggðasafn að Reykhólum,
ályktun um útrýmingu
minka, um nýbyggingar að
Rafnseyri, rýmkun Iandhelgi.
Ýmsar aðrar ályktanir voru
gerðar og ítarleg grein gerð
fyrir þeim. Þá var rætt um
stjórnarskránnálið og sam-
þykkt tillaga þessi: „Þriðja
þing Fjórðungsþings Vest-
f jarða samþykkir að visa frá
framkomnum tillögum í
stjórnarskrármálinu þar til
fyrir liggur frumvarp að
hinni nýju stjórnarskrá, svo
unut sé að gera sér glögga
grein fyrir atriðum þeim,
sem á niilli ber frá tillögum
þeim, seni sambandið sam-
þj'ldcti í fyrra.“
Stjórn Fjórðungssam-
bandsins skipa nú: Jón H.
Fjalldal hreppstjóri Melgras-
eyri, Jóliann Skaptason
sýslumaður, Jóh. Salberg
Guðmundsson sýsluniaður í
llólmavik.
Hermenn drukkna
við Indó-Kína.
Saigon (UP). — Innrásar-
skip með frönskum her-
inönnum um borð hefir rek-
izt á tundurdufl undan
strönd Cochin-Kína.
Áítu hermennirnir að taka
þátt í hernaðaraðgerðum
gegn kommúnistum, er
ráða þarna miklu hrísgrjóna-
ræktavlandi. Sextiu og átta
hermenn fórust en 56 særð-
ust.
£ & &ttWCUfk&:
á.i1’--... -.Í'C—,
‘I '
L. ‘jfáL
fcf
Meðan Merela sýndi gyðjunni, er i
éldinum lifir, lotningu sína, horfði
Tarzan liugsandi á hana.
Hann var að furða sig á því, að þessi
fagra kona skuli hafa lifað mörg
hundruð ár. Ilún var sannarlega fög-
ur.
„Þú ert droltning og æðstiprcslur, og
getur því komið í veg fyrir að ungú
konunr.i verði fór-nað/ sagði Tarzan.
„Fólk mitt myndi siumsl gegn mér,“
svaraði Merela. „Þó væri hægt að
gera það ,.jpgð. einu skilyyði,“